Dynastia Qing (chiń.: 清朝; pinyin: Qīng cháo; Wade-Giles: Ch’ing ch’ao); mandż. , Daicing gurun) – ostatnia dynastia cesarska Qing, nazywana też dynastią mandżurską, panująca w Chinach w latach 1644–1912. Członkowie dynastii wywodzili się z mandżurskiego klanu Aisin Gioro.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Dynastia Qing (chiń.: 清朝; pinyin: Qīng cháo; Wade-Giles: Ch’ing ch’ao); mandż. , Daicing gurun) – ostatnia dynastia cesarska Qing, nazywana też dynastią mandżurską, panująca w Chinach w latach 1644–1912. Członkowie dynastii wywodzili się z mandżurskiego klanu Aisin Gioro.
  • A Csing-dinasztia (1644–1912; kínaiul: 清朝, pinjin: Qīng cháo; mandzsuul: , Daicing gurun; mongolul: Манж Чин Улс) az utolsó császári dinasztia volt Kínában.
  • La dinastia Qing o Ch'ing (cinese: 清朝; pinyin: Qīng cháo; Wade-Giles: Ch'ing ch'ao), a volte nota anche come dinastia Manciù (Manciù: daicing gurun), fu fondata dal clan Manciù degli Aisin Gioro, nell'attuale Manciuria, espansasi poi nella Cina vera e propria e nei territori circostanti dell'Asia interna, costituendo così l' Impero del grande Qing (Cinese: 大清帝国, pinyin: dàqīngdìguó). Dichiarata in seguito come Recente dinastia Jin nel 1616, cambiò il suo nome nel 1636 in "Qing" e conquistò l'intera Cina nel 1644 governandola fino al 1912. La denominazione "Jin" non è da confondersi con la dinastia "Jin" del periodo tra il 936 e il 946.
  • The Qing dynasty (Chinese: 清朝; pinyin: Qīng Cháo; Wade–Giles: Ch'ing1 Ch'ao2; IPA: [tɕʰíŋ tʂʰɑ̌ʊ̯]), also Empire of the Great Qing, Great Qing or Manchu dynasty, was the last imperial dynasty of China, ruling from 1644 to 1912 with a brief, abortive restoration in 1917. It was preceded by the Ming dynasty and succeeded by the Republic of China. The Qing multi-cultural empire lasted almost three centuries and formed the territorial base for the modern Chinese nation.The dynasty was founded by the Jurchen Aisin Gioro clan in Northeastern China, historically known as Manchuria. In the late sixteenth century, Nurhachi, originally a Ming vassal, began organizing Jurchen clans into "Banners," military-social units and forming a Manchu people. By 1636, his son Hong Taiji began driving Ming forces out of southern Manchuria and declared a new dynasty, the Qing. In 1644, peasant rebels led by Li Zicheng conquered the Ming capital Beijing. Rather than serve them, Ming general Wu Sangui made an alliance with the Manchus and opened the Shanhai Pass to the Banner Armies led by Prince Dorgon, who defeated the rebels and seized Beijing. The conquest of China proper was not completed until 1683 under the Kangxi Emperor (r. 1661–1722). The Ten Great Campaigns of the Qianlong emperor from the 1750s to the 1790s extended Qing control into Central Asia. While the early rulers maintained Manchu culture, they governed using Confucian styles and institutions of bureaucratic government. They retained the imperial examinations to recruit Han Chinese to work in parallel with Manchus. They also adopted the ideals of the tributary system in international relations.The reign of the Qianlong Emperor (1735–1796) saw the apogee and initial decline of prosperity and imperial control. Population rose to some 400 million, but taxes and government revenues were fixed at a low rate, virtually guaranteeing eventual fiscal crisis. Corruption set in, rebels tested government legitimacy, and ruling elites did not change their mindsets in the face of changes in the world system. Following the Opium War, European powers imposed "unequal treaties," free trade, extraterritoriality and treaty ports under foreign control. The Taiping Rebellion (1849–1860) and Muslim uprisings in Central Asia led to the deaths of some 20 million people. In spite of these disasters, in the Tongzhi Restoration of the 1860s, Han Chinese elites rallied to the defense of the Confucian order and the Qing rulers. The initial gains in the Self-Strengthening Movement were destroyed in the First Sino-Japanese War of 1895, in which the Qing lost its influence over Korea and the possession of Taiwan. New Armies were organized, but the ambitious Hundred Days Reform of 1898 was turned back by the Empress Dowager Cixi, a ruthless but capable leader. When, in response to the violently anti-foreign Yihetuan ("Boxers"), foreign powers invaded China, the Empress Dowager declared war on them, leading to disastrous defeat.The government then initiated unprecedented fiscal and administrative reforms, including elections, a new legal code, and abolition of the examination system. Sun Yat-sen and other revolutionaries competed with reformers such as Liang Qichao and monarchists such as Kang Youwei to transform the Qing empire into a modern nation. After the death of the Empress Dowager and the Emperor in 1908, the hardline Manchu court alienated reformers and local elites alike. Local uprisings starting on October 11, 1911 led to the 1911 Revolution. The last emperor abdicated on February 12, 1912.
  • La dinastia Qing (1644–1911) és la darrera dinastia imperial que va regnar sobre la Xina. Era d'origen manxú, i estaven emparentats amb els djurtxet que al segle XIII havien conquerit la Xina establint la dinastia Jin, per això el primer nom de dinastia que van adoptar va ser Jin Posteriors.Els Qing van succeir l'última dinastia d'origen xinès, la dinastia Ming. La dinastia va ser fundada per Aisin Giorio Nurhaci (1559–1626) del clan Aisin Giorio, a Manxúria, al nord-est de la Xina actual. La classe dirigent dels Qing parlava manxú, una llengua tungús d'origen altaic i emprava una escriptura diferent de la xinesa, l'escriptura manxú, que va ser el vehicle obligatori de tots els documents confidencials de la dinastia fins a les acaballes del segle XIX. Els nobles manxús eren anomenats «homes de banderes», fent referència a les vuit banderes, les unitats militars de la confederació manxú.A partir de 1644, els manxús, aprofitant-se de les rebel·lions internes que minaven les forces imperials de la dinastia Ming, van prendre el poder a Xina, instaurant un nou imperi, l'Imperi dels Gran Qing. Si bé la dinastia Qing havia estat fundada el 1616, com s'ha dit abans, sota el nom de dinastia dels Jin Posteriors, aquest nom va ser canviat pel de «Qing», és a dir «clar», o «pur» des de 1636. Després d'apoderar-se de Pequín el 1644, els manxús van estendre el seu poder fins a posseir la major part del territori actual de la Xina. Tanmateix, la pacificació del país no va ser completada abans de 1683.Al llarg del seu regnat, la dinastia Qing es va associar fortament a la cultura xinesa. Tanmateix, el seu poder militar es debilità en el transcurs del segle XIX i, enfrontats a les pressions internacionals i a revoltes internes, patiren diverses derrotes militars que tingueren com a conseqüència el declivi de la dinastia a partir de la segona meitat del segle XIX. Durant el regnat de l'emperador Daoguang (1820–1850), la Xina va patir la Guerra de l'Opi (1840) quan Estats Units i el Regne Unit imposaren el tràfic de la droga, prohibida per l'emperador, i obtingueren concessions amb privilegis comercials. Poc després, la dinastia va patir un seguit de revoltes populars com l'anomenada Rebel·lió Taiping (1851-1864) que era una mostra del descontentament popular. L'Emperadriu Cixi, concubina de l'emperador Xianfeng (1850-1861), va ser qui va governar de facto el país durant 47 anys. La dinastia Qing fou enderrocada de resultes de la Revolució Xinhai, quan el 12 de febrer de 1912 va abdicar el darrer emperador, Pu Yi, que tenia llavors set anys.
  • Die Qing-Dynastie (mandschurisch ᡩᠠᡳᠴᡳᠩ ᡤᡠᡵᡠᠨ daicing gurun; chinesisch 清朝, Pinyin qīng cháo, W.-G. ch'ing ch'ao), auch Mandschu-Dynastie, wurde 1616 von den Mandschu unter Nurhaci begründet und herrschte ab 1644 im Kaiserreich China. Sie löste die Ming-Dynastie ab und endete nach der Xinhai-Revolution von 1911 mit der Ausrufung der Republik China am 1. Januar 1912.Die Qing-Dynastie war nach der mongolischen Yuan-Dynastie die zweite Dynastie Chinas, die nicht von Han-Chinesen begründet wurde. Sie basierte auf dem Aufstieg des Volks der Jurchen, die als Jin-Dynastie (1125–1234) und später als Spätere Jin (chinesisch 後金, Pinyin hòujīn) in Nordchina herrschten. 1635 änderten die Jurchen ihren Namen in Mandschu. Ab 1636 wurde die Dynastie selbst Qing genannt.
  • 清大淸 国歌: 鞏金甌清の位置清の領域(1892年)清(しん)は、清朝(しんちょう)、清国(しんこく)ともいい、1636年に満洲において建国され、1644年から1912年まで中国とモンゴルを支配した最後の統一王朝である。中国の歴史上では、征服王朝の一つに数えられる。首都は盛京(瀋陽)、後に北京に置かれた。満洲族の愛新覚羅氏(アイシンギョロ氏)が建てた王朝で、モンゴル語で (ラテン文字転写:Daicing gurun、カタカナ転写:ダイチン・グルン、漢語訳:大清国)といい、漢語では大清(拼音: Dàqīng、カタカナ転写:ダーチン)と号した。
  • Dynastie Čching (čínsky 清朝; pchin-jin Qīng cháo, v přepisu do češtiny Čching čchao; Wade-Giles Ch'ing ch'ao; mandžusky daicing gurun; mongolsky Манж Чин) (čínsky Čistá) byla mandžuská dynastie, která vládla v Číně mezi lety 1644 a 1911. Byla poslední nečínskou císařskou dynastií.
  • De Qing-dynastie (Chinees: 清; Standaardkantonees: Tsing Tsiew), ook wel Mantsjoe-dynastie, was de laatste keizerlijke dynastie van China. De keizers waren in deze periode afkomstig van de Mantsjoe, die rond 1644 de laatste inheemse dynastie, de Ming-dynastie, afloste. De korte Xinhai-revolutie in 1911 onder leiding van Sun Yat-sen maakte in 1912 een einde aan het keizerrijk.De Mantsjoe-heersers van de Qing-dynastie waren etnisch verwant aan de Jurchen van de vroegere Jin-dynastie (1115-1234). Hun machtsbasis lag oorspronkelijk buiten de Chinese Muur, rondom het huidige Shenyang (tijdens de Qing Mukden genaamd) in Noordoost-China. De Mantsjoes waren nauw verwant aan de Mongolen. Zelfs hun schriftstelsels leken op elkaar. De Mantsjoe-staat vormde een sterke militaire macht en werd door de Ming pas als een bedreiging erkend toen het vrijwel te laat was. In 1636 ging de staat zich Qing noemen, en in 1644 werden de Qing door noordelijke generaals China binnengelaten om een burgeroorlog te beslechten.De keizer had ten tijde van de Qing-dynastie absolute macht. Hij werd terzijde gestaan door een raad van invloedrijke ministers. De keizerlijke residentie was de Verboden Stad in Peking. Ook hield de keizer er een zomerpaleis op na. Beide zijn thans een museum.De eerste jaren (1644-83) werden besteed aan de pacificatie van China. Met name in het zuiden verzetten de Ming-loyalisten zich en benoemden zelfs tegenkeizers, (de Zuidelijke Ming). In de jaren 1690-1711 werd een grote oorlog tegen de Mongolen uitgevochten die leidde tot de verovering van Mongolië en Tibet. Ook vonden schermutselingen plaats met Rusland, wat leidde tot het Verdrag van Nertsjinsk in 1689 en het verdrag van Kjachta in 1727.De Qing voerden verschillende hervormingen door, waarbij Mantsjoe een voorkeurspositie kregen. Het bestuur werd efficiënter. Andere ontwikkelingen waren bevolkingsgroei en migratie. In 1740 waren er 180 miljoen Chinezen, in 1774 221 miljoen, in 1800 rond de 300 miljoen en in 1850 zelfs al 430 miljoen. Dit legde een enorme druk op de beschikbare hulp- en voedingsbronnen. De Chinezen begonnen dan ook naar het noordoosten te migreren, waardoor het voormalige Mantsjoe-land een Han-Chinese bevolking kreeg. De overbevolking leidde ook tot hongersnood en instabiliteit.In de 19e eeuw nam de Europese invloed, mede als gevolg van de industriële revolutie, toe. De Qing moesten zogenaamde "concessies" aan buitenlandse mogendheden afstaan, invloedssferen erkennen en ongelijke verdragen tekenen. Aan de oost- en zuidkust oefenden West-Europese mogendheden hun commerciële en militaire invloed uit, in het noorden drongen de Russen op, wat werd vastgelegd in het verdrag van Aigun in 1858 en in de conventie van Peking in 1860. De binnenlandse stabiliteit werd steeds minder. Na de door de Britten geïnitieerde Opiumoorlog in de jaren 40 en de Taiping-opstand (1850-1871) bleek steeds duidelijker dat de Qing de uitdagingen van de moderne tijd niet aankon en op zijn laatste benen liep. De anti-Westerse, maar mislukte Bokseropstand (1899-1901) betekende ernstig gezichtsverlies voor het keizerrijk. Weliswaar trachtte men hervormingen door te voeren om zich aan de tijd aan te passen, maar deze versnelden het einde alleen maar. In 1912 werd de laatste keizer afgezet. De Qing-dynastie moest het veld ruimen voor de Republiek China.
  • Qing dinastia (txinera tradizionalez: 清朝; pinyina: Qīng Cháo; mantxueraz: ᡩᠠᡳᠴᡳᠩ ᡤᡠᡵᡠᠨ) 1644tik 1911 arte Txinan agintean izan zen dinastia da; haien agindupeko estatuak Txina, Txinako Inperioa edo Quing Handien Inperioa zuen izena. Mantxuriatik etorriak ziren eta horregatik euren hizkuntza ezarri zuten ofizial gisa. Taiwan, Tibet, Mongolia eta Xinjiang konkistatu zituzten. Botere handia zuten baina matxinada handiak ere izan zituzten. 1851tik 1864ra Taiping matxinada izan zuten, milioika hildako eragin zituena. XIX. mendean Opioaren Gerrak egin zituzten Britainia Handiaren aurka; gerrak galduta, Hong Kong eman behar izan zieten britainiarrei.1894 eta 1895an Korearen inguruko gaiengatik Lehen Txina-Japonia Gerra izan zen. Gerra honetan Korea eta Taiwan galdu zituen eta hauek Japoniaren esku geratu ziren. Galdu zutenez jendea altxatu eta errepublikaren aldeko aldarri handiagotu zen.
  • La dinastía ching o dinastía qing (Chino: 清朝; pinyin: Qīng Cháo) o dinastía manchú fue fundada por el clan manchú de Aisin Gioro en el actual noreste de China. Expandiendo su dominio por el resto de China y algunos territorios colindantes de Asia interior, estableció el Imperio del gran ching (chino: 大淸帝國, pinyin: dàqīng dìguó). La ching fue la última de las dinastías imperiales chinas. Tuvo su capital en Pekín desde su establecimiento en 1644 hasta la abdicación en 1912 del último emperador, como consecuencia de la Revolución de Xinhai y el establecimiento de la República de China.en manchú: daicing gurun; en chino: 清朝; pinyin: qīng cháo; Wade-Giles: ch'ing ch'ao),
  • Qing Hanedanı, (okunuşu: Çinğ) (Çince: 清朝; Pinyin: Qīng cháo; Mançu: daicing gurun; anlamı: Büyük Sing Devleti) 1644-1911 yılları arasında Çin'de hüküm sürmüş hanedandır. Kurucusu Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Mançuların Aisin Gioro klanıdır; bu nedenle Mançu Hanedanı olarak da adlandırılır. Çin'in son imparatorluk hanedanıdır.19. yüzyıl, ipek ve çay gibi ürünler almak isteyen Batılı ülkelerin etki alanlarına giren Çin'in imparatorluk otoritesinin zayıflamaya başladığı dönemdir. Qing Hanedanı batıya açılmayı önce reddetmiş, ama teknolojik açıdan zayıf olduğu bir dizi savaşı kaybettikten sonra uluslararası ticarete kapılarını açmak zorunda kalmıştır. Hanedanlığa olan güven sarsılınca, 1850'de, hem Hıristiyanlıktan hem de Konfüçyüsçülükten öğeler taşıyan Taiping Ayaklanması başlamıştır. Sosyal bir devrim niteliği taşıyan hareket toprak ağalığını kaldırmış ve eşitlikçi bir çizgi takip etmeye çalışmıştır. Ama liderleri kendi aralarında anlaşamayınca hareket zayıflamış ve 1864'te Mançular tarafından bastırılmıştır.Zamanla artan yabancı karşıtlığı 1900'da Boxer Ayaklanması'na ön ayak olmuştur. Gizlice Mançular tarafından da desteklenen ayaklanmaya yapılan uluslararası müdahele atmosferi iyice germiştir. Mançuların kendi çıkarları için kullandıkları milliyetçi hareket, hanedanlığın batıya karşı etkisiz kalması nedeniyle halk gözünde kendilerinin de zor duruma düşmesine neden olmuş ve nitekim 1911'de sona ermiştir.1 Ocak 1912'de Çin Cumhuriyeti ülkede resmi olarak cumhuriyetin ilan edilmesiyle kurulmuştur. Sun Yat-sen'in liderliğinde Nanking'de geçici hükümet kurulmuştur.
  • A dinastia Qing (manchu: daicing gurun; em pinyin: qīng cháoe Wade-Giles: ch'ing ch'ao; mongol : Манж Чин Улс; mandarim: 清朝), Também Império do Grande Qing ou Grande Qing foi a última dinastia imperial da China, governando 1644-1912 com uma breve restauração abortiva em 1917. Foi precedida pela dinastia Ming e sucedida pela República da China.Esta dinastia teve início quando os manchus invadiram o norte da China em 1644 e derrotaram a dinastia Ming. Desta região, os manchus expandiram a dinastia para a China propriamente dita e os territórios circundantes da Ásia central, estabelecendo o Império do Grande Qing (em pinyin: Dà Qīng Dìguó) . A Qing foi a última dinastia imperial da China; os seus imperadores ocuparam a sua capital entre 1644 e 1912 , quando, no seguimento da Revolução Xinhai, uma república foi estabelecida e o último imperador da China, Pǔyí Xiānsheng, abdicou.
  • Династията Цин (на китайски: 清朝, пинин: Qīng Cháo, [t͡ɕʰíŋ t͡ʂʰɑ̌ʊ̯]; на манджурски: , дайцин гурун), наричана също Манджурска династия, е последната императорска династия на Китай, управлявала от падането на династията Мин през 1644 година до установяването на Република Китай през 1912 година.Династията е основана от манджурския клан Айсин Гьоро и в средата на 17 век се разширява значително на територията на същински Китай, като през 1644 година завзема столицата на разпадащата се империя Мин. Пълното умиротворяване на страната е постигнато в края на века при управлението на император Канси.След установяването си в Китай династията Цин бързо възприема китайската култура. Империята на Цин достига своя разцвет през 18 век, когато както територията, така и населението ѝ, значително нарастват. След това нейният военен потенциал започва да намалява и, изправена пред масови бунтове и военни неуспехи, в средата на 19 век държавата изпада в тежка криза. Династията е свалена през 1912 година по време на Синхайската революция.
  • Dinasti Qing (Hanzi: 清朝, hanyu pinyin: Qīng Chao) (1644 - 1911), dikenal juga sebagai Dinasti Manchu dan adalah satu dari dua dinasti asing yang memerintah di Tiongkok setelah dinasti Yuan Mongol dan juga adalah dinasti yang terakhir di Tiongkok. Asing dalam arti adalah sebuah dinasti pemerintahan non-Han yang dianggap sebagai entitas Tiongkok di zaman dulu. Dinasti ini didirikan oleh orang Manchuria dari klan Aisin Gioro (Hanyu Pinyin: Aixinjueluo), kemudian mengadopsi tata cara pemerintahan dinasti sebelumnya serta meleburkan diri ke dalam entitas Tiongkok itu sendiri.
  • Это статья о Цин (1644—1912), последней из императорских династий, правивших Китаем. О первой императорской династии Цинь (221 до н. э. — 206 до н. э.) см. статью Цинь (династия).Дина́стия Цин, или империя Цин ( дайцин гурунь, кит. упр. 清朝, пиньинь: Qīng Cháo, палл.: Цин чао) — многонациональная империя, созданная и управлявшаяся маньчжурами, в которую позже был включен Китай. Согласно традиционной китайской историографии — последняя династия монархического Китая. Была основана в 1616 г. маньчжурским кланом Айсин Гёро на территории Маньчжурии, в настоящее время называющейся северо-восточным Китаем. Менее чем через 30 лет под её властью оказался весь Китай, часть Монголии и часть Средней Азии.Первоначально династия была названа «Цзинь» (金 — золото), в традиционной китайской историографии «Хоу Цзинь» (後金 — Поздняя Цзинь), по империи Цзинь — бывшему государству чжурчжэней, от которых выводили себя маньчжуры. В 1636 году название было изменено на «Цин» (清 — «чистый»). В первой половине XVIII в. цинскому правительству удалось наладить эффективное управление страной, одним из результатов чего было то, что в этом веке наиболее быстрые темпы роста численности населения наблюдались именно в Китае. Цинский двор проводил политику самоизоляции, что в конце концов привело к тому, что в XIX в. входивший в состав империи Цин Китай был насильно открыт западными державами.Последующее сотрудничество с западными державами позволило династии избежать краха во время восстания Тайпинов, проводить сравнительно успешную модернизацию и т.о. просуществовать до начала 20 в., однако оно же послужило причиной растущих националистических (антиманчжурских) настроений.В результате Синьхайской революции, начавшейся в 1911 г., империя Цин была уничтожена, была провозглашена Китайская Республика — национальное государство ханьцев. Вдовствующая императрица Лунъюй отреклась от трона от имени тогда малолетнего последнего императора, Пу И, 12 февраля 1912 года.
  • 청나라(淸—) 또는 대청제국(大淸帝國, 언어 오류(mnc): ᡩᠠᡳᠴᡳᠩᡤᡠᡵᡠᠨᡳ 다이칭 구룬)은 일반적으로 중국 대륙이 여진족(만주족)의 지배를 받은 시기를 말한다. 원래 청나라는 1616년에 여진족의 누르하치가 동북 지역에 건국한 ‘금’(후금)에서 시작하여, 훗날 ‘청’으로 국호를 바꿨다. 아무르 분지(헤이룽 강변)에서 탄생한 이민족의 나라 청나라는 광대하진 않으나 융성했으며 인구도 증가하였다. 청 초기에는 훌륭한 황제들(강희제, 건륭제)이 통치했다. 한족의 중국 명나라뿐 아니라 주변의 몽골, 위구르, 티베트를 모두 정복하여 몽골 제국(원나라)을 제외한 역대 중국 왕조 중에서 가장 큰 영토를 이루게 되며, 1689년에는 네르친스크 조약으로 러시아의 침입을 저지하였다. 1683년부터 1830년까지는 그야말로 중국의 평화시대(팍스 시니카)였다. 이민족으로서는 가장 오랫동안 중국을 지배하였다. 1912년 선통제 푸이 대에서 서구열강 세력 등의 영향으로 국력이 약해져 청나라는 멸망하고, 중국 역사에서 2천여 년간 이어졌던 제국의 시대가 끝나게 된다.
dbpedia-owl:blazon
  • Chinese Dragon Banner.svg
dbpedia-owl:capital
dbpedia-owl:currency
dbpedia-owl:description
  • http://fr.dbpedia.org/resource/Dynastie_Qing__1
  • http://fr.dbpedia.org/resource/Dynastie_Qing__2
dbpedia-owl:event
dbpedia-owl:existence
dbpedia-owl:flag
  • China Qing Dynasty Flag 1889.svg
dbpedia-owl:government
dbpedia-owl:language
dbpedia-owl:mapCaption
  • La Chine en 1820
dbpedia-owl:nextEntity
dbpedia-owl:previousEntity
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 4907551 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 40410 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 372 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110910527 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1986 (xsd:integer)
  • 1997 (xsd:integer)
  • 2002 (xsd:integer)
  • 2004 (xsd:integer)
  • 2006 (xsd:integer)
  • 2010 (xsd:integer)
  • 2013 (xsd:integer)
  • 2014 (xsd:integer)
prop-fr:annéeDébut
  • 1644 (xsd:integer)
prop-fr:annéeFin
  • 1912 (xsd:integer)
prop-fr:annéé
  • 2009 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
prop-fr:blason
  • Chinese Dragon Banner.svg
prop-fr:blasonLien
  • Blason
prop-fr:c
  • 清朝
prop-fr:capitale
prop-fr:carte
  • Qing_Dynasty_1820.png
prop-fr:collection
  • Guide des civilisations
  • Pocket
  • History of Imperial China
prop-fr:commons
  • Category:Qing Dynasty
prop-fr:commonsTitre
  • la dynastie Qing
prop-fr:directeur
  • oui
prop-fr:drapeau
  • China Qing Dynasty Flag 1889.svg
prop-fr:drapeauLien
prop-fr:evt
prop-fr:evt1Date
  • 1618 (xsd:integer)
prop-fr:evt2Date
  • 1644 (xsd:integer)
prop-fr:evt3Date
  • 1662 (xsd:integer)
prop-fr:evt4Date
  • 1683 (xsd:integer)
prop-fr:evt5Date
  • 1839 (xsd:integer)
prop-fr:evt6Date
  • 1851 (xsd:integer)
prop-fr:evt7Date
  • 1898 (xsd:integer)
prop-fr:evt8Date
  • 1912 (xsd:integer)
prop-fr:gouvernement
  • Monarchie absolue de droit divin
prop-fr:id
  • ROW
  • CHC
  • WAK
  • IMP
  • KAN
prop-fr:isbn
  • 2 (xsd:integer)
  • 978 (xsd:integer)
  • 2020540096 (xsd:integer)
  • 2266161334 (xsd:double)
prop-fr:langue
  • en
  • fr
  • français
prop-fr:langues
prop-fr:leadera
prop-fr:leadera1Date
  • 1644 (xsd:integer)
prop-fr:leadera2Date
  • 1661 (xsd:integer)
prop-fr:leadera3Date
  • 1722 (xsd:integer)
prop-fr:leadera4Date
  • 1735 (xsd:integer)
prop-fr:leadera5Date
  • 1820 (xsd:integer)
prop-fr:leadera6Date
  • 1908 (xsd:integer)
prop-fr:lieu
  • Cambridge
  • Paris
  • Berkeley and Los Angeles
  • Genève et Milan
prop-fr:légende
  • La Chine en 1820
prop-fr:monnaie
prop-fr:nom
  • 10 (xsd:integer)
  • Cheng
  • Peterson
  • Elisseeff
  • Chaussende
  • Wakeman
  • Rowe
  • Crick
prop-fr:nomFrançais
  • Grand Qing
prop-fr:p
prop-fr:pages
  • 378 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Anne
  • Danielle
  • Monique
  • William T.
  • Damien
  • Willard
  • Frederic
prop-fr:s
prop-fr:sousTitre
  • De la Chine des Song à la fin de l'Empire
  • The Manchu Reconstruction of Imperial Order in Seventeenth-century China
  • La cité interdite à Versailles
  • The Great Qing
  • Volume 9 : The Ch’ing Empire to 1800
  • l'apogée de l'empire sino-mandchou des Qing
  • splendeurs de la dynastie Qing
prop-fr:t
  • 大清國 ou 大清帝國
prop-fr:titre
  • Histoire de l'art
  • Histoire de la pensée chinoise
  • Le Monde chinois
  • The Cambridge History of China
  • China's Last Empire
  • Chine impériale
  • Kangxi, empereur de Chine, 1662-1722
  • La Chine au siècle
  • The Great Enterprise
prop-fr:titreLeadera
prop-fr:titreVolume
  • L’époque moderne
prop-fr:tome
  • 2 (xsd:integer)
prop-fr:w
  • Ch'ing ch'ao
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Armand Colin
  • Cambridge University Press
  • Harvard University Press
  • Le Seuil
  • Les Belles Lettres
  • Réunion des musées nationaux
  • University of California Press
  • École du Louvre, Éditions de la Réunion des Musées Nationaux
  • Fondation Baur, Musée des arts d'Extrême-Orient et 5 Continents
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Dynastia Qing (chiń.: 清朝; pinyin: Qīng cháo; Wade-Giles: Ch’ing ch’ao); mandż. , Daicing gurun) – ostatnia dynastia cesarska Qing, nazywana też dynastią mandżurską, panująca w Chinach w latach 1644–1912. Członkowie dynastii wywodzili się z mandżurskiego klanu Aisin Gioro.
  • A Csing-dinasztia (1644–1912; kínaiul: 清朝, pinjin: Qīng cháo; mandzsuul: , Daicing gurun; mongolul: Манж Чин Улс) az utolsó császári dinasztia volt Kínában.
  • 清大淸 国歌: 鞏金甌清の位置清の領域(1892年)清(しん)は、清朝(しんちょう)、清国(しんこく)ともいい、1636年に満洲において建国され、1644年から1912年まで中国とモンゴルを支配した最後の統一王朝である。中国の歴史上では、征服王朝の一つに数えられる。首都は盛京(瀋陽)、後に北京に置かれた。満洲族の愛新覚羅氏(アイシンギョロ氏)が建てた王朝で、モンゴル語で (ラテン文字転写:Daicing gurun、カタカナ転写:ダイチン・グルン、漢語訳:大清国)といい、漢語では大清(拼音: Dàqīng、カタカナ転写:ダーチン)と号した。
  • Dynastie Čching (čínsky 清朝; pchin-jin Qīng cháo, v přepisu do češtiny Čching čchao; Wade-Giles Ch'ing ch'ao; mandžusky daicing gurun; mongolsky Манж Чин) (čínsky Čistá) byla mandžuská dynastie, která vládla v Číně mezi lety 1644 a 1911. Byla poslední nečínskou císařskou dynastií.
  • De Qing-dynastie (Chinees: 清; Standaardkantonees: Tsing Tsiew), ook wel Mantsjoe-dynastie, was de laatste keizerlijke dynastie van China. De keizers waren in deze periode afkomstig van de Mantsjoe, die rond 1644 de laatste inheemse dynastie, de Ming-dynastie, afloste. De korte Xinhai-revolutie in 1911 onder leiding van Sun Yat-sen maakte in 1912 een einde aan het keizerrijk.De Mantsjoe-heersers van de Qing-dynastie waren etnisch verwant aan de Jurchen van de vroegere Jin-dynastie (1115-1234).
  • 청나라(淸—) 또는 대청제국(大淸帝國, 언어 오류(mnc): ᡩᠠᡳᠴᡳᠩᡤᡠᡵᡠᠨᡳ 다이칭 구룬)은 일반적으로 중국 대륙이 여진족(만주족)의 지배를 받은 시기를 말한다. 원래 청나라는 1616년에 여진족의 누르하치가 동북 지역에 건국한 ‘금’(후금)에서 시작하여, 훗날 ‘청’으로 국호를 바꿨다. 아무르 분지(헤이룽 강변)에서 탄생한 이민족의 나라 청나라는 광대하진 않으나 융성했으며 인구도 증가하였다. 청 초기에는 훌륭한 황제들(강희제, 건륭제)이 통치했다. 한족의 중국 명나라뿐 아니라 주변의 몽골, 위구르, 티베트를 모두 정복하여 몽골 제국(원나라)을 제외한 역대 중국 왕조 중에서 가장 큰 영토를 이루게 되며, 1689년에는 네르친스크 조약으로 러시아의 침입을 저지하였다. 1683년부터 1830년까지는 그야말로 중국의 평화시대(팍스 시니카)였다. 이민족으로서는 가장 오랫동안 중국을 지배하였다.
  • The Qing dynasty (Chinese: 清朝; pinyin: Qīng Cháo; Wade–Giles: Ch'ing1 Ch'ao2; IPA: [tɕʰíŋ tʂʰɑ̌ʊ̯]), also Empire of the Great Qing, Great Qing or Manchu dynasty, was the last imperial dynasty of China, ruling from 1644 to 1912 with a brief, abortive restoration in 1917. It was preceded by the Ming dynasty and succeeded by the Republic of China.
  • Die Qing-Dynastie (mandschurisch ᡩᠠᡳᠴᡳᠩ ᡤᡠᡵᡠᠨ daicing gurun; chinesisch 清朝, Pinyin qīng cháo, W.-G. ch'ing ch'ao), auch Mandschu-Dynastie, wurde 1616 von den Mandschu unter Nurhaci begründet und herrschte ab 1644 im Kaiserreich China. Sie löste die Ming-Dynastie ab und endete nach der Xinhai-Revolution von 1911 mit der Ausrufung der Republik China am 1. Januar 1912.Die Qing-Dynastie war nach der mongolischen Yuan-Dynastie die zweite Dynastie Chinas, die nicht von Han-Chinesen begründet wurde.
  • La dinastia Qing (1644–1911) és la darrera dinastia imperial que va regnar sobre la Xina. Era d'origen manxú, i estaven emparentats amb els djurtxet que al segle XIII havien conquerit la Xina establint la dinastia Jin, per això el primer nom de dinastia que van adoptar va ser Jin Posteriors.Els Qing van succeir l'última dinastia d'origen xinès, la dinastia Ming. La dinastia va ser fundada per Aisin Giorio Nurhaci (1559–1626) del clan Aisin Giorio, a Manxúria, al nord-est de la Xina actual.
  • A dinastia Qing (manchu: daicing gurun; em pinyin: qīng cháoe Wade-Giles: ch'ing ch'ao; mongol : Манж Чин Улс; mandarim: 清朝), Também Império do Grande Qing ou Grande Qing foi a última dinastia imperial da China, governando 1644-1912 com uma breve restauração abortiva em 1917. Foi precedida pela dinastia Ming e sucedida pela República da China.Esta dinastia teve início quando os manchus invadiram o norte da China em 1644 e derrotaram a dinastia Ming.
  • Dinasti Qing (Hanzi: 清朝, hanyu pinyin: Qīng Chao) (1644 - 1911), dikenal juga sebagai Dinasti Manchu dan adalah satu dari dua dinasti asing yang memerintah di Tiongkok setelah dinasti Yuan Mongol dan juga adalah dinasti yang terakhir di Tiongkok. Asing dalam arti adalah sebuah dinasti pemerintahan non-Han yang dianggap sebagai entitas Tiongkok di zaman dulu.
  • Qing Hanedanı, (okunuşu: Çinğ) (Çince: 清朝; Pinyin: Qīng cháo; Mançu: daicing gurun; anlamı: Büyük Sing Devleti) 1644-1911 yılları arasında Çin'de hüküm sürmüş hanedandır. Kurucusu Çin'in kuzeydoğusunda yaşayan Mançuların Aisin Gioro klanıdır; bu nedenle Mançu Hanedanı olarak da adlandırılır. Çin'in son imparatorluk hanedanıdır.19. yüzyıl, ipek ve çay gibi ürünler almak isteyen Batılı ülkelerin etki alanlarına giren Çin'in imparatorluk otoritesinin zayıflamaya başladığı dönemdir.
  • La dinastia Qing o Ch'ing (cinese: 清朝; pinyin: Qīng cháo; Wade-Giles: Ch'ing ch'ao), a volte nota anche come dinastia Manciù (Manciù: daicing gurun), fu fondata dal clan Manciù degli Aisin Gioro, nell'attuale Manciuria, espansasi poi nella Cina vera e propria e nei territori circostanti dell'Asia interna, costituendo così l' Impero del grande Qing (Cinese: 大清帝国, pinyin: dàqīngdìguó).
  • La dinastía ching o dinastía qing (Chino: 清朝; pinyin: Qīng Cháo) o dinastía manchú fue fundada por el clan manchú de Aisin Gioro en el actual noreste de China. Expandiendo su dominio por el resto de China y algunos territorios colindantes de Asia interior, estableció el Imperio del gran ching (chino: 大淸帝國, pinyin: dàqīng dìguó). La ching fue la última de las dinastías imperiales chinas.
  • Династията Цин (на китайски: 清朝, пинин: Qīng Cháo, [t͡ɕʰíŋ t͡ʂʰɑ̌ʊ̯]; на манджурски: , дайцин гурун), наричана също Манджурска династия, е последната императорска династия на Китай, управлявала от падането на династията Мин през 1644 година до установяването на Република Китай през 1912 година.Династията е основана от манджурския клан Айсин Гьоро и в средата на 17 век се разширява значително на територията на същински Китай, като през 1644 година завзема столицата на разпадащата се империя Мин.
  • Это статья о Цин (1644—1912), последней из императорских династий, правивших Китаем. О первой императорской династии Цинь (221 до н. э. — 206 до н. э.) см. статью Цинь (династия).Дина́стия Цин, или империя Цин ( дайцин гурунь, кит. упр. 清朝, пиньинь: Qīng Cháo, палл.: Цин чао) — многонациональная империя, созданная и управлявшаяся маньчжурами, в которую позже был включен Китай. Согласно традиционной китайской историографии — последняя династия монархического Китая. Была основана в 1616 г.
  • Qing dinastia (txinera tradizionalez: 清朝; pinyina: Qīng Cháo; mantxueraz: ᡩᠠᡳᠴᡳᠩ ᡤᡠᡵᡠᠨ) 1644tik 1911 arte Txinan agintean izan zen dinastia da; haien agindupeko estatuak Txina, Txinako Inperioa edo Quing Handien Inperioa zuen izena. Mantxuriatik etorriak ziren eta horregatik euren hizkuntza ezarri zuten ofizial gisa. Taiwan, Tibet, Mongolia eta Xinjiang konkistatu zituzten. Botere handia zuten baina matxinada handiak ere izan zituzten.
rdfs:label
  • Dynastie Qing
  • Csing-dinasztia
  • Dinasti Qing
  • Dinastia Qing
  • Dinastia Qing
  • Dinastia Qing
  • Dinastía Qing
  • Dynastia Qing
  • Dynastie Čching
  • Qing Hanedanı
  • Qing dinastia
  • Qing dynasty
  • Qing-Dynastie
  • Qing-dynastie
  • Империя Цин
  • Цин (17-20 век)
  • 청나라
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Grand Qing
is dbpedia-owl:birthPlace of
is dbpedia-owl:deathPlace of
is dbpedia-owl:dynasty of
is dbpedia-owl:nationality of
is dbpedia-owl:nextEntity of
is dbpedia-owl:previousEntity of
is dbpedia-owl:successor of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:allégeance of
is prop-fr:créateur of
is prop-fr:dynastie of
is prop-fr:lieuDeNaissance of
is prop-fr:p of
is prop-fr:s of
is prop-fr:successeur of
is prop-fr:territoireD'application of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of