Le dualisme est une doctrine philosophique posant deux principes irréductibles et indépendants, au contraire d'un monisme, qui n'en pose qu'un, comme le panthéisme. Il pose deux réalités indépendantes.Le terme a été introduit en français par Pierre Bayle en 1697, dans le Dictionnaire historique et critique, à propos de la religion manichéenne, qui oppose sans conciliation le Bien et le Mal.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le dualisme est une doctrine philosophique posant deux principes irréductibles et indépendants, au contraire d'un monisme, qui n'en pose qu'un, comme le panthéisme. Il pose deux réalités indépendantes.Le terme a été introduit en français par Pierre Bayle en 1697, dans le Dictionnaire historique et critique, à propos de la religion manichéenne, qui oppose sans conciliation le Bien et le Mal. Il a ensuite été appliqué en 1734 à la philosophie par le professeur allemand Christian Wolff (Psychologia rationalis), pour qualifier le système de Descartes qui sépare la res extensa (l'étendue, ou matière mesurable, dont le corps) et la res cogitans (la pensée, ou âme découvrant Dieu) dans les Méditations métaphysiques.
  • Като дуалистични (от латински duo, dualis: две, двойствен) биват определяни философските и/или религиозни системи, защитаващи наличието на две основни начала (принципа, естества, същности), разглеждани като напълно независими едно от друго и антагонистични (намиращи се в постоянна борба помежду си): доброто и злото, силите на светлината (познанието, красотата и духовността) и тъмнината (мракобесието, злобата, греха и порочността), Бог и Сатаната. Дуализъм е всяко учение, което за разлика от монизма, възприема не едно, а две основополагащи начала. Най-широко терминът за доброто и злото, греховността и светостта е застъпен в християнското богословие и терминология, където двете начала са доброто и злото, светлината и тъмнината и т.н. Намира приложение също в класификацията на философските учения, където разбирането е по-широко, в зависимост от конкретната употреба. По-тясно значение има при марксическото деление на философските школи, където означава равнопоставеност на материята и духа и съответно на дефинираните от марксическата терминология философски системи на материализъм и идеализъм - терминология, която по инерция продължава да се употребява в ограничена част от днешните философски среди в България. В по-широк смисъл и предимно като епитет думата се употребява в политологията, социологията и др.В по-тесен смисъл понятието се отнася за гностическите теогонични и космогонични митове, обясняващи присъствието на злото и човешката грешност в света (ентропията), като творение на вечно противопоставящия се на доброто и Бога Дявол.Тези религиозни или метафизични схващания могат да бъдат повече или по-малко крайни, издигайки образа на Дявола до равнопоставеност на Добрия Бог (Бог на светлината, доброто начало) и приписвайки му участие в творението на материалния свят и човека ("тварността").Изясняването на понятието дуализъм може да бъде осмислено единствено в противопоставянето му на монизма, разбран като философски опит да се превъзмогне идеята за вечната борба между доброто и злото в света, и особено в човешката природа (същност). И двете философски системи (сходни, дори, когато полемизират помежду си) се противопоставят на пантеизма.
  • Dualism (from the Latin word duo meaning "two") denotes a state of two parts. The term 'dualism' was originally coined to denote co-eternal binary opposition, a meaning that is preserved in metaphysical and philosophical duality discourse but has been diluted in other usages to indicate a system which contains two essential parts.Moral dualism is the belief of the great complement or conflict between the benevolent and the malignant. It simply implies that there are two moral opposites at work, independent of any interpretation of what might be "moral" and independent of how these may be represented. The moral opposites might, for example, exist in a world view which has one god, more than one god, or none. By contrast, ditheism or bitheism implies (at least) two gods. Bitheism implies harmony, ditheism implies rivalry and opposition, such as between good and evil, or bright and dark, or summer and winter. For example, a ditheistic system would be one in which one god is creative, the other is destructive.Alternatively, in ontological dualism, the world is divided into two overarching categories. The opposition and combination of the universe's two basic principles of yin and yang is a large part of Chinese philosophy, and is an important feature of Taoism, both as a philosophy and as a religion (it is also discussed in Confucianism).In theology, dualism can refer to the relationship between God and creation. The Christian dualism of God and creation exists in some traditions of Christianity, like Paulicianism, Catharism, and Gnosticism. The Paulicians, a Byzantine Christian sect, believed that the universe, created through evil, exists separately from a moral God. The Dvaita Vedanta school of Indian philosophy also espouses a dualism between God and the universe. The first and the more important reality is that of Vishnu or Brahman. Vishnu is the supreme Self, God, the absolute truth of the universe, the independent reality. The second reality is that of dependent but equally real universe that exists with its own separate essence.In philosophy of mind, dualism is a view about the relationship between mind and matter which claims that mind and matter are two ontologically separate categories. Mind-body dualism claims that neither the mind nor matter can be reduced to each other in any way. Western dualist philosophical traditions (as exemplified by Descartes) equate mind with the conscious self and theorize on consciousness on the basis of mind/body dualism. By contrast, some Eastern philosophies draw a metaphysical line between consciousness and matter — where matter includes both body and mind.In philosophy of science, dualism often refers to the dichotomy between the "subject" (the observer) and the "object" (the observed). Another dualism, in Popperian philosophy of science refers to "hypothesis" and "refutation" (for example, experimental refutation). This notion also carried to Popper's political philosophy.In physics, dualism also refers to media with properties that can be associated with the mechanics of two different phenomena. Because these two phenomena's mechanics are mutually exclusive, both are needed in order to describe the possible behaviors. An example of using to different physical models to describe one phenomenon is wave–particle duality.
  • Se llama dualismo a la doctrina que afirma la existencia de dos principios supremos, increados, contornos, independientes, irreductibles y antagónicos, uno del bien y otro del mal, por cuya acción se explica el origen y evolución del mundo; y también, en un sentido más amplio, a las doctrinas que afirman dos órdenes de ser esencialmente distintos, con más o menos radicalismo: por ejemplo, ser ideal y ser real, Dios y mundo, naturaleza y gracia (en el plano cognoscitivo razón y fe), materia y espíritu, orden físico (de la necesidad) y orden moral (de la libertad y el deber) (en el plano cognoscitivo constatación y valoración ética), conocer y querer (plano de la actividad consciente), bien y mal (plano de la actividad moral), etc. En el primer caso se trata del dualismo en el sentido más estricto y usual del término, y se puede llamar dualismo teológico, cosmogónico (relativo al origen del cosmos) o religioso; en el segundo caso se puede hablar de un dualismo filosófico o metafísico, que se opone de modo irreductible al panteísmo y el holismo. En la filosofía china se utilizan los términos yin y yang para indicar la dualidad de todo lo existente en el universo yendo más allá de dos principios supremos e irreductibles y pudiendo ser aplicados a cualquier objeto o situación.
  • Dualizm w znaczeniu religijnym to pogląd reprezentowany przez wiele religii, doktryn religijnych i herezji, dotyczący natury i pochodzenia dobra i zła istniejącego w świecie. Radykalny dualizm zakłada istnienie dwóch równorzędnych sił "Dobra" i "Zła", "Światła" i "Ciemności", "Dobrego Boga" i "Złego Boga", równorzędnych i współodwiecznych. Widzialny świat miałby być efektem ścierania się tych dwóch sił. Doktryny dualistyczne wiążą materię z pierwiastkiem "złym", zaś element duchowy – z "dobrym".Świat materialny miałby być stworzony przez "Złego Boga", utożsamianego w doktrynach dualistycznych związanych z chrześcijaństwem z Bogiem Starego Testamentu (stąd odrzucają one Stary Testament).Człowiek miał powstać w wyniku "uwięzienia" elementu duchowego w materialnym ciele. Bierze się z tego niechęć wyznawców dualistycznych poglądów do materii i do prokreacji, jako przedłużającej "uwięzienie" pierwiastka duchowego w materii.Takie poglądy występowały między innymi w starożytnej Persji oraz w Langwedocji. Przykładami religii dualistycznych mogą być manicheizm czy wierzenia katarów, w pewnej mierze zaratusztrianizm i niektóre doktryny gnostyckie. Głoszone na gruncie chrześcijaństwa tezy dualistyczne są herezjami dla katolicyzmu i wielu innych wyznań chrześcijańskich.
  • Dualismoa monismoari kontrajarritako sistema filosofikoa da, aurkako bi izateen existentzian sinisten duena. Ezagunak dira, esate baterako, Zoroastroren eta Maniren (manikeismo) dotrinetan Ongiaren eta Gaizkiaren hastapen edo printzipioen arteko batera ezintasuna.Dualismo esaten diogu goien bi printzipio baieztatzen duen teoriari, bata ona dena, eta beztea txarra dena; hauen bidez munduaren sorrera eta eboluzioa azaltzen da. Teoria hau azaltzen da adibidez Yin Yang kontzeptuarekin.Dualismoaren ezaugarri ohikoenakNormalean doktrina dualistak ezaugarri hauek dituzte: Ona dena, argiarekin eta arima edo espirutuarekin identifikatzen da, eta txarra dena iluntasunarekin eta materiarekin identifikatzen da.
  • Дуализм (от лат. dualis — двойственный) — термин, имеющий несколько значений в истории человеческой мысли. В определённой области знания понятие включает в себя пересечение двух фундаментальных классов вещей или принципов, взаимовлияющих друг на друга, но не меняющих свою структуру.
  • Dualismo é uma concepção filosófica ou teológica do mundo baseada na presença de dois princípios ou duas substâncias ou duas realidades opostas, irredutíveis entre si e incapazes de uma síntese final ou de recíproca subordinação. É dualista por excelência qualquer explicação metafísica do universo que suponha a existência de dois princípios ou realidades não subordináveis e irredutíveis entre si. Em filosofia, o dualismo opõe-se às várias formas de monismo, dentre as quais o fisicalismo e o fenomenismo. Refere-se à relação matéria-espírito, fundada sobre a afirmação de que os fenômenos mentais são exteriores ao mundo físico.
  • El dualisme creu que l'origen de l'univers es pot trobar en dues substàncies bàsiques o dos déus. Tradicionalment, les religions dualistes parlen d'una divinitat masculina i una femenina o bé d'un déu benigne i un maligne (per exemple, el maniqueisme defensa aquesta tesi). Per extensió, el dualisme filosòfic és la creença que proposa que l'ésser humà té una part física (cos) i una mental o espiritual (ànima).El dualisme religiós apareix a molts pobles antics, com Xina i Egipte, però especialment a Pèrsia. La seva religió, impulsada i reformada per Zaratustra vers el segle VI aC., estableix un principi diví del bé, Ormuz o Ahura Mazda, i un altre del mal, Ahriman. Aquestes formes de dualisme es troben després en el orfisme (vers el segle VI aC.), en el gnosticisme (segle II aC.), en el maniqueisme, en la doctrina gnòstica-maniquea de Priscil·lià, i ja en l'Edat Mitja, en els bogomils, albigesos i càtars. La més influent d'aquestes doctrines, després del mazdeisme de Zaratustra, fou el maniqueisme.En línies generals, les doctrines dualistes coincideixen en els següents trets: El principi del Bé es identificat amb la Llum i l'Esperit; el principi del Mal amb les Tenebres i la Matèria, o amb el diable o dimoni (maniqueisme). La matèria és, doncs, dolenta, i principi del mal; o bé creada per un demiürg diferent del Déu bo (gnosticisme de Marció), o pel diable, principi del mal (Priscil·lià) rigorista i extrema; o bé justifiquen la relaxació: perquè no és possible resistir al principi del mal que inclina a pecar, i és aquest principi, no la persona, el responsable del pecat.
  • Dualismus bezeichnet vor allem philosophische, religiöse, gesellschaftliche Ansätze, Lehren und Systeme sowie Ansätze zur künstlerischen Deutung der Welt, die von zwei voneinander unterschiedenen und unabhängigen Entitäten, Prinzipien, Mächten, Phänomenen, Seh- und Erkenntnisweisen oder Substanzen ausgehen. Diese Entitäten stehen häufig in einem Antagonismus (im Extremfall bis hin zu Antinomien) oder einem Spannungsverhältnis, können aber als Polarität auch komplementär zueinander sein (z. B. Yin und Yang, Rechtsnormen). In der Kunst wird der Dualismus häufig aktiv und bewusst zur Erzeugung eines Kontrastes eingesetzt oder um einen dramatischen Spannungsbogen zu erzeugen. Die Bezeichnung Dualismus ist vom lateinischen Zahlwort duo (= „zwei“) bzw. von der Form dualis (= „zwei enthaltend“) gebildet.Davon zu unterscheiden ist der Begriff der Dualität, der in Logik und Mathematik verwendet wird. Dualität ist dort die wechselseitige Zuordnung je zweier Objekte oder Begriffe, die im jeweiligen Kontext genau definiert ist und für die Regeln angegeben werden, welche Auswirkungendie Vertauschungen haben.
  • Dualisme betekent allereerst het uitgaan van het bestaan van twee tegenover of naast elkaar bestaande, tot niets anders meer te herleiden grondbeginselen. Dit ter verklaring van op geen enkele andere manier te begrijpen antropologische, ethische of kosmische tegenstellingen. In deze betekenis is het een begrip dat in de filosofie en de theologie wordt gebruikt.Dualisme is daarnaast ook een begrip dat in de politiek-bestuurlijke context wordt gebruikt. Het slaat dan op de scheiding tussen de wetgevende en uitvoerende macht binnen een bestuurslaag.De term dualisme is vervolgens ook een staatkundig begrip ter aanduiding van een tweedeling van het bestuur van een uit twee, vaak min of meer autonome, gebieden bestaande staat.Een niet op de hiervoor genoemde terreinen betrekking hebbende betekenis van dualisme is ook 'tweeslachtigheid' (dualiteit).
  • 二元論(にげんろん、dualism)とは、世界や事物の根本的な原理として、それらは背反する二つの原理や基本的要素から構成される、または二つからなる区分に分けられるとする概念のこと。例えば、原理としては善と悪、要素としては精神と物体など。二元論的な考え方は、それが語られる地域や時代に応じて多岐に渡っている。二元説とも。論理学における矛盾原理および排中原理とは異なる。
  • 이원론(二元論)은 세계나 사상(事象)을 두 개의 상호간에 '독립'하는 근본 원리로 설명하는 입장이다. 세계나 인간을 설명할 경우에 쓰인다.조로아스터교 등의 종교에도 있지만 철학에서는 데카르트가 대표자이다. 데카르트는 물심(物心, mind and body) 이원론을 주장하여, 정신(mind 또는 soul)과 물질(body, 신체)은 전혀 이질(異質)의 것이라고 생각했다. 그러나 이원론을 철저히 구명한다면 물심(物心)이 분열해버리기 때문에 스피노자는 물심이 실체의 표리(表裏)라 하여 일원론을 주장했다. 또한 다원론도 이원론의 곤란을 극복하는 것으로서 생겨났다.
  • Dualisme adalah konsep filsafat yang menyatakan ada dua substansi. Dalam pandangan tentang hubungan antara jiwa dan raga, dualisme mengklaim bahwa fenomena mental adalah entitas non-fisik.Gagasan tentang dualisme jiwa dan raga berasal setidaknya sejak zaman Plato dan Aristoteles dan berhubungan dengan spekulasi tantang eksistensi jiwa yang terkait dengan kecerdasan dan kebijakan. Plato dan Aristoteles berpendapat, dengan alasan berbeda, bahwa "kecerdasan" seseorang (bagian dari budi atau jiwa) tidak bisa diidentifikasi atau dijelaskan dengan fisik.Versi dari dualisme yang dikenal secara umum diterapkan oleh René Descartes (1641), yang berpendapat bahwa budi adalah substansi nonfisik. Descartes adalah yang pertama kali mengidentifikasi dengan jelas budi dengan kesadaran dan membedakannya dengan otak, sebagai tempat kecerdasan. Sehingga, dia adalah yang pertama merumuskan permasalahan jiwa-raga dalam bentuknya yang ada sekarang. Dualisme bertentangan dengan berbagai jenis monisme, termasuk fisikalisme dan fenomenalisme. Substansi dualisme bertentangan dengan semua jenis materialisme, tetapi dualisme properti dapat dianggap sejenis materilasme emergent sehingga akan hanya bertentangan dengan materialisme non-emergent.
  • Düalizm, felsefe ve din biliminde başta olmak üzere, çeşitli öğretilerden bahsetmek ve bunları tanımlamak için geliştirilen yöntem olarak adlandırılabilir. Bu öğretilerin tamamında iki temel maddenin (genelde zıt) bulunduğu yer alır. Bu iki temel madde, özellikle de zıt güçler veya varlıklar olabilir.Genel anlamda dişi-erkek, iyi-kötü ya da aydınlık-karanlık olan bu çiftler, Çin düşüncesinde Yin-Yang, Hint düşüncesinde Tamus-Satva, Zerdüştilik inancında Ahura mazda-Angra mainyu olarak tasavvur edilir. Din biliminde düalizm, tüm varoluşu yaratan-yaratılanlar, öteki dünya-dünya, ruh-madde,gibi tezatlarla açıklayan bir perspektif olarak anlaşılabilir. cs:Dualismus (filosofie)de:Dualismus (Ontologie)fi:Dualismi (filosofia)fr:Dualisme (philosophie de l'esprit)hr:Dualizam (filozofija)hu:Dualizmus (filozófia)
  • Il dualismo è una concezione filosofica o teologica che vede la presenza di due essenze o principi opposti ed inconciliabili; è quindi una concezione contrapposta a quella del monismo.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1052377 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 17937 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 91 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109298321 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1946 (xsd:integer)
  • 1947 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
prop-fr:lieu
  • Paris
prop-fr:titre
  • Le dualisme chez Platon, les gnostiques et les manichéens''
  • Le dualisme dans l'histoire de la philosophie et des religions. Introduction a l’étude du dualisme platonicien, du gnosticisme et du manichéisme''
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Gallimard
  • Presses Universitaires de France
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le dualisme est une doctrine philosophique posant deux principes irréductibles et indépendants, au contraire d'un monisme, qui n'en pose qu'un, comme le panthéisme. Il pose deux réalités indépendantes.Le terme a été introduit en français par Pierre Bayle en 1697, dans le Dictionnaire historique et critique, à propos de la religion manichéenne, qui oppose sans conciliation le Bien et le Mal.
  • Дуализм (от лат. dualis — двойственный) — термин, имеющий несколько значений в истории человеческой мысли. В определённой области знания понятие включает в себя пересечение двух фундаментальных классов вещей или принципов, взаимовлияющих друг на друга, но не меняющих свою структуру.
  • 二元論(にげんろん、dualism)とは、世界や事物の根本的な原理として、それらは背反する二つの原理や基本的要素から構成される、または二つからなる区分に分けられるとする概念のこと。例えば、原理としては善と悪、要素としては精神と物体など。二元論的な考え方は、それが語られる地域や時代に応じて多岐に渡っている。二元説とも。論理学における矛盾原理および排中原理とは異なる。
  • 이원론(二元論)은 세계나 사상(事象)을 두 개의 상호간에 '독립'하는 근본 원리로 설명하는 입장이다. 세계나 인간을 설명할 경우에 쓰인다.조로아스터교 등의 종교에도 있지만 철학에서는 데카르트가 대표자이다. 데카르트는 물심(物心, mind and body) 이원론을 주장하여, 정신(mind 또는 soul)과 물질(body, 신체)은 전혀 이질(異質)의 것이라고 생각했다. 그러나 이원론을 철저히 구명한다면 물심(物心)이 분열해버리기 때문에 스피노자는 물심이 실체의 표리(表裏)라 하여 일원론을 주장했다. 또한 다원론도 이원론의 곤란을 극복하는 것으로서 생겨났다.
  • Il dualismo è una concezione filosofica o teologica che vede la presenza di due essenze o principi opposti ed inconciliabili; è quindi una concezione contrapposta a quella del monismo.
  • Dualismus bezeichnet vor allem philosophische, religiöse, gesellschaftliche Ansätze, Lehren und Systeme sowie Ansätze zur künstlerischen Deutung der Welt, die von zwei voneinander unterschiedenen und unabhängigen Entitäten, Prinzipien, Mächten, Phänomenen, Seh- und Erkenntnisweisen oder Substanzen ausgehen. Diese Entitäten stehen häufig in einem Antagonismus (im Extremfall bis hin zu Antinomien) oder einem Spannungsverhältnis, können aber als Polarität auch komplementär zueinander sein (z. B.
  • Като дуалистични (от латински duo, dualis: две, двойствен) биват определяни философските и/или религиозни системи, защитаващи наличието на две основни начала (принципа, естества, същности), разглеждани като напълно независими едно от друго и антагонистични (намиращи се в постоянна борба помежду си): доброто и злото, силите на светлината (познанието, красотата и духовността) и тъмнината (мракобесието, злобата, греха и порочността), Бог и Сатаната.
  • Dualismo é uma concepção filosófica ou teológica do mundo baseada na presença de dois princípios ou duas substâncias ou duas realidades opostas, irredutíveis entre si e incapazes de uma síntese final ou de recíproca subordinação. É dualista por excelência qualquer explicação metafísica do universo que suponha a existência de dois princípios ou realidades não subordináveis e irredutíveis entre si.
  • Se llama dualismo a la doctrina que afirma la existencia de dos principios supremos, increados, contornos, independientes, irreductibles y antagónicos, uno del bien y otro del mal, por cuya acción se explica el origen y evolución del mundo; y también, en un sentido más amplio, a las doctrinas que afirman dos órdenes de ser esencialmente distintos, con más o menos radicalismo: por ejemplo, ser ideal y ser real, Dios y mundo, naturaleza y gracia (en el plano cognoscitivo razón y fe), materia y espíritu, orden físico (de la necesidad) y orden moral (de la libertad y el deber) (en el plano cognoscitivo constatación y valoración ética), conocer y querer (plano de la actividad consciente), bien y mal (plano de la actividad moral), etc.
  • Dualismoa monismoari kontrajarritako sistema filosofikoa da, aurkako bi izateen existentzian sinisten duena. Ezagunak dira, esate baterako, Zoroastroren eta Maniren (manikeismo) dotrinetan Ongiaren eta Gaizkiaren hastapen edo printzipioen arteko batera ezintasuna.Dualismo esaten diogu goien bi printzipio baieztatzen duen teoriari, bata ona dena, eta beztea txarra dena; hauen bidez munduaren sorrera eta eboluzioa azaltzen da.
  • Dualizm w znaczeniu religijnym to pogląd reprezentowany przez wiele religii, doktryn religijnych i herezji, dotyczący natury i pochodzenia dobra i zła istniejącego w świecie. Radykalny dualizm zakłada istnienie dwóch równorzędnych sił "Dobra" i "Zła", "Światła" i "Ciemności", "Dobrego Boga" i "Złego Boga", równorzędnych i współodwiecznych. Widzialny świat miałby być efektem ścierania się tych dwóch sił.
  • El dualisme creu que l'origen de l'univers es pot trobar en dues substàncies bàsiques o dos déus. Tradicionalment, les religions dualistes parlen d'una divinitat masculina i una femenina o bé d'un déu benigne i un maligne (per exemple, el maniqueisme defensa aquesta tesi).
  • Düalizm, felsefe ve din biliminde başta olmak üzere, çeşitli öğretilerden bahsetmek ve bunları tanımlamak için geliştirilen yöntem olarak adlandırılabilir. Bu öğretilerin tamamında iki temel maddenin (genelde zıt) bulunduğu yer alır.
  • Dualism (from the Latin word duo meaning "two") denotes a state of two parts. The term 'dualism' was originally coined to denote co-eternal binary opposition, a meaning that is preserved in metaphysical and philosophical duality discourse but has been diluted in other usages to indicate a system which contains two essential parts.Moral dualism is the belief of the great complement or conflict between the benevolent and the malignant.
  • Dualisme betekent allereerst het uitgaan van het bestaan van twee tegenover of naast elkaar bestaande, tot niets anders meer te herleiden grondbeginselen. Dit ter verklaring van op geen enkele andere manier te begrijpen antropologische, ethische of kosmische tegenstellingen. In deze betekenis is het een begrip dat in de filosofie en de theologie wordt gebruikt.Dualisme is daarnaast ook een begrip dat in de politiek-bestuurlijke context wordt gebruikt.
  • Dualisme adalah konsep filsafat yang menyatakan ada dua substansi. Dalam pandangan tentang hubungan antara jiwa dan raga, dualisme mengklaim bahwa fenomena mental adalah entitas non-fisik.Gagasan tentang dualisme jiwa dan raga berasal setidaknya sejak zaman Plato dan Aristoteles dan berhubungan dengan spekulasi tantang eksistensi jiwa yang terkait dengan kecerdasan dan kebijakan.
rdfs:label
  • Dualisme (philosophie)
  • Dualism
  • Dualisme
  • Dualisme
  • Dualisme
  • Dualismo
  • Dualismo
  • Dualismo
  • Dualismo
  • Dualismus
  • Dualizm (religia)
  • Düalizm
  • Дуализм
  • Дуализъм (религия)
  • 二元論
  • 이원론
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of