Le droit musulman, parfois appelé droit coranique, est un système de nature essentiellement religieuse dans lequel la science du droit (fiqh) fait corps avec la théologie.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le droit musulman, parfois appelé droit coranique, est un système de nature essentiellement religieuse dans lequel la science du droit (fiqh) fait corps avec la théologie. Ce droit, d'origine révélée qui trouve sa source dans les prescriptions du Coran, ne doit pas être confondu avec le droit positif qui peut être aussi en vigueur dans les États de tradition musulmane, dans la mesure où ce dernier, qui diffère selon les pays, s'écarte souvent de celui-ci.Selon le juriste Jean-Paul Payre, « Le droit musulman est un système de devoirs comprenant des obligations rituelles, morales et légales, mises sur le même plan, toutes soumises à l’autorité du même impératif religieux ». En principe, le droit musulman ne s'applique qu'aux musulmans. Sous la charia (« loi divine »), les non-musulmans sont soumis au régime juridique de la dhimma (« protection tutélaire »).
  • Источники исламского права — основные источники, используемые исламскими правоведами для вынесения правового решения (фетвы).К основным источникам исламского права можно отнести: Коран, сунну, иджму, кияс. К дополнительным источникам относятся истихсан, масляха мурсаля, урф, истисхаб и садду з-зараи.
  • Various sources of sharia are used by Islamic jurisprudence to elucidate the sharia, the body of Islamic law. The primary sources, accepted universally by all Muslims, are the Qur'an and Sunnah. The Qur'an is the holy scripture of Islam, believed by Muslims to be the direct and unaltered word of God. The Sunnah consists of the religious actions and quotations of the Islamic Prophet Muhammad and narrated through his Companions and the Imams (per the beliefs of the Sunni and Shi'ite schools respectively).As Islamic regulations stated in the primary sources do not explicitly deal with every conceivable eventuality, jurisprudence must refer to resources and authentic documents to find the correct course of action. According to Sunni schools of law, secondary sources of Islamic law are consensus, the exact nature of which bears no consensus itself; analogical reason; pure reason; seeking the public interest; juristic discretion; the rulings of the first generation of Muslims; and local customs. Hanafi school frequently relies on analogical deduction and independent reasoning, and Maliki and Hanbali generally use the Hadith instead. Shafi'i school uses Sunnah more than Hanafi and analogy more than two others. Among Shia, Usuli school of Ja'fari jurisprudence uses four sources, which are Qur'an, Sunnah, consensus and the intellect. They use consensus under special conditions and rely on the intellect to find general principles based on the Qur'an and Sunnah, and use the principles of jurisprudence as a methodology to interpret the Qur'an and Sunnah in different circumstances. Akhbari Ja'faris rely more on tradition and reject ijtihad. According to Momen, despite considerable differences in the principles of jurisprudence between Shia and the four Sunni schools of law, there are fewer differences in the practical application of jurisprudence to ritual observances and social transactions.
  • Kata-kata “Sumber Hukum Islam’ merupakan terjemahan dari lafal Mashâdir al-Ahkâm. Kata-kata tersebut tidak ditemukan dalam literatur hukum Islam klasik maupun ushul fikih klasik. Untuk menjelaskan arti ‘sumber hukum Islam’, periode klasik menggunakan istilah al-adillah al-Syar'iyyah, sedangkan yang dikehendaki dengan mashâdir al-Ahkâm yang digunakan oleh ulama kontemporer sekarang ini juga sesuai dengan istilah al-Adillah al-Syar’iyyah. Kemudian, yang dimaksud dengan Masâdir al-Ahkâm adalah dalil-dalil hukum syariat yang diambil (diistimbathkan) daripadanya untuk menentukan sebuah hukum.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 742320 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 40701 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 351 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107769286 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le droit musulman, parfois appelé droit coranique, est un système de nature essentiellement religieuse dans lequel la science du droit (fiqh) fait corps avec la théologie.
  • Источники исламского права — основные источники, используемые исламскими правоведами для вынесения правового решения (фетвы).К основным источникам исламского права можно отнести: Коран, сунну, иджму, кияс. К дополнительным источникам относятся истихсан, масляха мурсаля, урф, истисхаб и садду з-зараи.
  • Kata-kata “Sumber Hukum Islam’ merupakan terjemahan dari lafal Mashâdir al-Ahkâm. Kata-kata tersebut tidak ditemukan dalam literatur hukum Islam klasik maupun ushul fikih klasik. Untuk menjelaskan arti ‘sumber hukum Islam’, periode klasik menggunakan istilah al-adillah al-Syar'iyyah, sedangkan yang dikehendaki dengan mashâdir al-Ahkâm yang digunakan oleh ulama kontemporer sekarang ini juga sesuai dengan istilah al-Adillah al-Syar’iyyah.
  • Various sources of sharia are used by Islamic jurisprudence to elucidate the sharia, the body of Islamic law. The primary sources, accepted universally by all Muslims, are the Qur'an and Sunnah. The Qur'an is the holy scripture of Islam, believed by Muslims to be the direct and unaltered word of God.
rdfs:label
  • Droit musulman
  • Sources of sharia
  • Sumber-Sumber hukum Islam
  • Источники исламского права
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:approach of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:approche of
is foaf:primaryTopic of