Un droit de préemption est un droit légal ou contractuel accordé à des personnes privées ou publiques d'acquérir un bien par priorité à toute autre personne et ce lorsque le propriétaire manifeste sa volonté de le vendre.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Un droit de préemption est un droit légal ou contractuel accordé à des personnes privées ou publiques d'acquérir un bien par priorité à toute autre personne et ce lorsque le propriétaire manifeste sa volonté de le vendre.
  • Ein Vorkaufsrecht räumt dem Berechtigten die Möglichkeit ein, im Falle des Verkaufs einer Sache an einen Dritten durch eine einseitige empfangsbedürftige Gestaltungserklärung zwischen sich und dem Verkäufer einen Kaufvertrag zu grundsätzlich gleichen Bedingungen abzuschließen.
  • Het voorkeursrecht (of recht van voorverkoop) is een wettelijk of contractueel recht ten gunste van bepaalde privépersonen (huurders, landbouwers, mede-eigenaren van een onverdeelde boedel, enz.) of publiekrechtelijke rechtspersonen (lokale overheden, enz.) om een goed met voorrang op alle andere personen te kopen wanneer de eigenaar zijn voornemen tot verkopen kenbaar maakt. Het voorkeursrecht vloeit voort uit de wet of uit een overeenkomst tussen de belanghebbenden. Het is bijvoorbeeld mogelijk dat de statuten van een onderneming voorzien in een voorkeursrecht op de aandelen van de onderneming ten gunste van de vennoten of de aandeelhouders om te voorkomen dat een buitenstaander een deel van het maatschappelijk kapitaal kan kopen.
  • El derecho de tanteo es la capacidad de una persona de exigir a otra, con relación a la compraventa de un bien concreto, que se lo venda a él por el precio que ya tenía acordado con un tercero.El derecho de tanteo puede nacer por una obligación legal o contractual, siendo una de los casos más frecuentes el derecho de tanteo sobre el inmueble arrendado.
  • Předkupní právo je právo oprávněné osoby požadovat, aby při zcizení byla věc nejprve nabídnuta ke koupi této osobě. Jde ale pouze o povinnost zcizitele, oprávněná osoba předkupní právo využít nemusí. Upraveno je v ustanoveních § 602–606 občanského zákoníku.Vzniknout může ze zákona či ze smlouvy. U zákonného předkupního práva je časově neomezené, pokud je založeno smlouvou, doba být sjednána nemusí a v takovém případě platí, že u movitých věcí je třeba předkupní právo realizovat do osmi dnů, u nemovitostí do dvou měsíců od nabídky koupě. Kromě uplynutí doby zaniká nevyužitím na základě nabídky, výslovným vzdáním se ho a smrtí oprávněného. Svou povahou je totiž vždy právem nemajetkovým, spojeným přímo s osobou oprávněného, a nepřechází proto na jeho dědice. Stejně tak jej nelze ani na nikoho jiného převést.
  • Prawo pierwokupu wykształciło się już w starożytnym Rzymie i dotyczyło stosunków cywilnoprawnych uregulowanych przez państwo w formie przepisów bezwzględnie obowiązujących. Już dwa tysiące lat temu stanowiło ono jedną z form reglamentacji obrotu nieruchomościami i rzeczami zbytkownymi. Obecnie jest ono znane jako ustawowe prawo pierwokupu. Z czasem wykształciło się również prawo pierwokupu, którego źródłem były czynności prawne, zwane także umownym. Przez wieki istota tej instytucji nie uległa większej zmianie. W Polsce pierwsze regulacje ustawowe pojawiły się w różnym brzmieniu w okresie rozbiorowym, jako przejaw ingerencji państw zaborczych.Po pierwszej wojnie światowej Wydział Cywilny Komisji Kodyfikacyjnej pod kierownictwem prof. Longchamps’a de Beriera rozpoczął pracę nad kodeksem normującym stosunki cywilnoprawne, w także prawo pierwokupu. Po długich dyskusjach, w których spierali się zwolennicy przepisów o alienacji ze zwolennikami regulacji jedynie częściowego ograniczenia zbywania rzeczy lub praw, konstrukcja prawa pierwokupu znalazła się ostatecznie w kodeksie zobowiązań. Przepisy te nie pozostały długo w mocy, gdyż zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej powstała potrzeba ponownej regulacji prawa cywilnego i kolejne projekty komisji do prac nad kodeksem PRL. W trakcie jej prac konstrukcja prawa pierwokupu wielokrotnie ewoluowała. W projekcie z 1955 roku, ze względu na krytykę wcześniejszych prób, przepisów zastrzegających pierwszeństwo nabycia rzeczy lub prawa w ogóle nie zamieszczono w projekcie k.c. W międzyczasie próbowano uregulować prawo pierwokupu np. jako prawo terminowe. Niewiele brakowało, a regulacja prawa pierwokupu w ogóle nie znalazłaby się w nowym kodeksie cywilnym, jako przejaw przeżytku kapitalizmu. Kształt i miejsce przepisów regulujących prawo pierwokupu nadał projekt z 1962 r. i znalazły się one w Księdze III, Rozdziału IV, Działu IV (Szczególne rodzaje sprzedaży), Tytułu XI Kodeksu Cywilnego. Umiejscowienie tych przepisów jest o tyle mylące, iż narzuca ich interpretację jako przepisów odnoszących się wyłącznie do umów sprzedaży, a przecież prawo pierwokupu zastrzec można także w innych rodzajach umów. Niemniej jednak przepisy te umieszczone są w dziale dotyczącym sprzedaży, gdyż umowa sprzedaży zawarta w wyniku wykonania prawa pierwokupu jest szczególnym rodzajem umowy sprzedaży. Ustawowe prawo pierwokupu w polskim ustawodawstwie po raz pierwszy zostało wprowadzone mocą ustawy z 14 lipca 1961 roku o gospodarce nieruchomościami w miastach i osiedlach. Następnie kilkakrotnie ewoluowało, m.in. w ustawie o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości z 29 kwietnia 1985 i jej zmianie z 29 września 1990. Ostateczny kształt przybrało w ustawie z 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami. Ewolucja przepisów dotyczących ustawowego prawa pierwokupu związana była z funkcją jaką nadał tej instytucji ustawodawca. Pierwotnie traktowane było jako drugi środek prawny, po instytucji wywłaszczenia, umożliwiający przekształcanie stosunków własnościowych przez ograniczanie własności prywatnej i zapewnienie państwu większej kontroli nad obrotem nieruchomościami.W kodeksie cywilnym instytucja prawa pierwokupu została skonstruowana w oparciu o istnienie trzech podmiotów. osoba uprawniona, której prawo pierwokupu przysługuje, zobowiązany, który jest obciążony obowiązkami z tytułu ustanowienia prawa pierwokupu osoba trzecia, na rzecz której zobowiązany sprzedaje rzecz obciążoną prawem pierwokupu. Uprawnionemu przysługuje przywilej pierwszeństwa kupna rzeczy lub prawa objętego pierwokupem, na wypadek gdyby zobowiązany sprzedał je osobie trzeciej. Należy pamiętać, że prawo pierwokupu ogranicza zobowiązanego wyłącznie w przypadku sprzedaży, nie zaś przenoszenia własności na podstawie innego tytułu prawnego, jak darowizna, zamiana, wniesienie tytułem wkładu niepieniężnego do spółki kapitałowej, czy wyzbycia się własności na podstawie innych czynności prawnych (np. rozrządzenie testamentowe) lub zdarzeń prawnych (wywłaszczenie).Umowne prawo pierwokupu ma przede wszystkim na celu ochronę interesów uprawnionego. Interesy te można podzielić na kilka grup. Po pierwsze, zastrzeżenie prawa pierwokupu umożliwia uprawnionemu nabycie prawa lub rzeczy z pierwszeństwem przed innymi. Uprawniony może więc uniemożliwić nabycie określonej rzeczy lub prawa innym osobom. Ma to duże znaczenie w przypadku, gdy uprawniony wcześniej ponosił koszty związane z utrzymaniem rzeczy, np. był dzierżawcą lub najemcą.Podobne zabezpieczenie ma praktyczne znaczenie w obrocie akcjami. Dlatego też ustawodawca uznał za celowe wyraźne podkreślenie dopuszczalności zawierania umów prawa pierwokupu akcji lub ułamkowej części akcji np. w art. 338 § 2 k.s.h. Możliwość zawierania takich umów, których konsekwencją jest zobowiązanie się do ograniczenia rozporządzania akcjami lub ich ułamkowymi częściami, nie była wykluczona także na tle kodeksu handlowego, chociaż nie przewidywał on jej wprost. Znacznie większe znaczenie, a co za tym idzie i funkcje, pełni ustawowe prawo pierwokupu. Od 1961 roku instytucja ustawowego prawa pierwokupu stanowiła instrument ingerencji państwa w sferę obrotu nieruchomościami, będąc istotnym źródłem umożliwiającym nabywanie przez Skarb Państwa nieruchomości. Wraz ze zmianą funkcji samego państwa, w szczególności po 1990 roku, ewoluowała też rola ustawowego prawa pierwokupu w gospodarce nieruchomościami.
  • Right of first refusal (ROFR or RFR) is a contractual right that gives its holder the option to enter a business transaction with the owner of something, according to specified terms, before the owner is entitled to enter into that transaction with a third party. In brief, the right of first refusal is similar in concept to a call option.An ROFR can cover almost any sort of asset, including real estate, personal property, a patent license, a screenplay, or an interest in a business. It might also cover business transactions that are not strictly assets, such as the right to enter a joint venture or distribution arrangement. In entertainment, a right of first refusal on a concept or a screenplay would give the holder the right to make that movie first. Only if the holder turns it down may the owner then shop it around to other parties.Because an ROFR is a contract right, the holder's remedies for breach are typically limited to recovery of damages. In other words, if the owner sells the asset to a third party without offering the holder the opportunity to purchase it first, the holder can then sue the owner for damages but may have a difficult time obtaining a court order to stop or reverse the sale. However, in some cases the option becomes a property right that may be used to invalidate an improper sale.An ROFR differs from a Right of First Offer (ROFO, also known as a Right of First Negotiation) in that the ROFO merely obliges the owner to undergo exclusive good faith negotiations with the rights holder before negotiating with other parties. A ROFR is an option to enter a transaction on exact or approximate transaction terms. A ROFO is merely an agreement to negotiate.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 435097 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 19085 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 87 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110194357 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 2008 (xsd:integer)
  • 2009 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
  • René Hostiou et J.-F. Struillou
prop-fr:base
  • CC
  • URBA
prop-fr:collection
  • Études du Conseil d'État
prop-fr:commentaire
prop-fr:consultéLe
  • 2009-10-27 (xsd:date)
prop-fr:date
  • N°135
prop-fr:format
  • poche
prop-fr:isbn
  • 0978-02-11 (xsd:date)
prop-fr:issn
  • 183 (xsd:integer)
  • 1637 (xsd:integer)
prop-fr:jour
  • 12 (xsd:integer)
prop-fr:journal
  • Études foncières
prop-fr:lccn
  • 2008437467 (xsd:integer)
prop-fr:lieu
  • Paris
prop-fr:mois
  • octobre
prop-fr:nom
  • Moreno
prop-fr:numéro
  • 42 (xsd:integer)
  • 815 (xsd:integer)
  • L214-1
  • R214-1
prop-fr:pages
  • 37 (xsd:integer)
prop-fr:pagesTotales
  • 118 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Dominique
prop-fr:périodique
  • La Semaine juridique, édition Administrations et collectivités territoriales
prop-fr:texte
  • L. 214-1
  • R. 214-1
  • article 815-14
prop-fr:titre
  • La procédure de préemption commerciale
  • Le droit de préemption
  • Les droits de préemption des collectivités publiques
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • La documentation française
  • Lexis-Nexis
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Un droit de préemption est un droit légal ou contractuel accordé à des personnes privées ou publiques d'acquérir un bien par priorité à toute autre personne et ce lorsque le propriétaire manifeste sa volonté de le vendre.
  • Ein Vorkaufsrecht räumt dem Berechtigten die Möglichkeit ein, im Falle des Verkaufs einer Sache an einen Dritten durch eine einseitige empfangsbedürftige Gestaltungserklärung zwischen sich und dem Verkäufer einen Kaufvertrag zu grundsätzlich gleichen Bedingungen abzuschließen.
  • El derecho de tanteo es la capacidad de una persona de exigir a otra, con relación a la compraventa de un bien concreto, que se lo venda a él por el precio que ya tenía acordado con un tercero.El derecho de tanteo puede nacer por una obligación legal o contractual, siendo una de los casos más frecuentes el derecho de tanteo sobre el inmueble arrendado.
  • Het voorkeursrecht (of recht van voorverkoop) is een wettelijk of contractueel recht ten gunste van bepaalde privépersonen (huurders, landbouwers, mede-eigenaren van een onverdeelde boedel, enz.) of publiekrechtelijke rechtspersonen (lokale overheden, enz.) om een goed met voorrang op alle andere personen te kopen wanneer de eigenaar zijn voornemen tot verkopen kenbaar maakt. Het voorkeursrecht vloeit voort uit de wet of uit een overeenkomst tussen de belanghebbenden.
  • Prawo pierwokupu wykształciło się już w starożytnym Rzymie i dotyczyło stosunków cywilnoprawnych uregulowanych przez państwo w formie przepisów bezwzględnie obowiązujących. Już dwa tysiące lat temu stanowiło ono jedną z form reglamentacji obrotu nieruchomościami i rzeczami zbytkownymi. Obecnie jest ono znane jako ustawowe prawo pierwokupu. Z czasem wykształciło się również prawo pierwokupu, którego źródłem były czynności prawne, zwane także umownym.
  • Right of first refusal (ROFR or RFR) is a contractual right that gives its holder the option to enter a business transaction with the owner of something, according to specified terms, before the owner is entitled to enter into that transaction with a third party. In brief, the right of first refusal is similar in concept to a call option.An ROFR can cover almost any sort of asset, including real estate, personal property, a patent license, a screenplay, or an interest in a business.
  • Předkupní právo je právo oprávněné osoby požadovat, aby při zcizení byla věc nejprve nabídnuta ke koupi této osobě. Jde ale pouze o povinnost zcizitele, oprávněná osoba předkupní právo využít nemusí. Upraveno je v ustanoveních § 602–606 občanského zákoníku.Vzniknout může ze zákona či ze smlouvy.
rdfs:label
  • Droit de préemption
  • Derecho de tanteo
  • Pierwokup
  • Předkupní právo
  • Right of first refusal
  • Voorkeursrecht
  • Vorkaufsrecht
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of