Le Dominat est la seconde des deux phases de gouvernement de l'ancien Empire romain, qui dura de 285 (environ), jusqu'à la date officielle de la chute de l'Empire d'Occident en 476.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le Dominat est la seconde des deux phases de gouvernement de l'ancien Empire romain, qui dura de 285 (environ), jusqu'à la date officielle de la chute de l'Empire d'Occident en 476.
  • Dominát byla pozdní fáze vývoje římského impéria, která již nesla despotické rysy. Vyvinul se na konci krize třetího století a vedl k jejímu překonání. V západní části Římské říše tento princip vlády teoreticky vydržel do sesazení posledního římského císaře. Ve východní části (Byzanci) se vyvinul ve formu absolutistické vlády jednoho panovníka. Slovo vzniklo od latinského výrazu dominus, tedy pán, ve smyslu postavení majitele vůči svému otroku – tento výraz byl pochlebnicky používán při oslovování císařů již od julsko-claudiovské dynastie, avšak přímo císaři nebyl vždy používán – zejména Tiberius jej otevřeně odmítal. Domitianus a Aurelianus se nechávali i oficiálně oslovovat jako dominus et deus a předjímali tak dominátní zřízení státu. Oslovení se stalo obvyklým až za Diokleciána, který je tedy považován za prvního vládce období dominátu. S ustavením Diokleciána zároveň upadá takzvaný principát, předchozí systém vlády římských císařů, který si až do 3. století podržel vnější rysy nikdy nezrušeného republikánského zřízení.
  • Dominat (łac. dominus et deus - pan i bóg) – termin używany przez współczesnych historyków na określenie ustroju Cesarstwa rzymskiego (III w.) po reformach Dioklecjana. Charakteryzowała go absolutna władza cesarza używającego tytułu dominus et deus (pan i bóg). Dioklecjan przeprowadził reformę państwa rzymskiego, konieczną ze względu na rozległość terytorialną. Wprowadził rządy, nazwane tetrarchią (rządy czterech, czwórwładza), która polegała na tym, iż Imperium rządzi dwóch augustów, oni natomiast mianują swoich zastępców zwanych cezarami, po 20. latach sprawowania władzy, w teorii, mają zrzec się tytułu augusta na swojego zastępcę, który po kolejnych 20. latach ma zrzec się władzy na swego cezara itd. Dioklecjan, pozostając na Wschodzie, zachował władzę zwierzchnią nad całością cesarstwa. Jednocześnie, zrywając całkowicie z pozorami republiki, wprowadził jawną władzę absolutną, czego wyrazem był też pełen przepychu, wzorowany na tradycjach wschodnich rytuał dworski. Pierwszymi tetrarchami byli: Dioklecjan, August Wschodu Galeriusz, Cezar Wschodu Maksymian, August Zachodu Konstancjusz, Cezar Zachodu.Reforma podwajała liczbę prowincji z 50 do około 110, wprowadzała jednostki wobec nich nadrzędne (diecezje), kilka prowincji stanowiło jedną diecezję na czele z wikariuszem. Nowy podział terytorialny miał zdecentralizować państwo, zmniejszyć władzę namiestników prowincji, zwiększając przy tym wydajność tychże terytoriów. Wojsko zostało podzielone na dwa rodzaje: stacjonujące tuż przy granicy, mające przyjmować pierwsze uderzenie wroga (bardziej defensywne) oraz lotne (bardziej ofensywne), składające się głównie z konnicy, mające interweniować w miejscach szczególnie zagrożonych. Rozdzielała też władzę cywilną od wojskowej. Sam system tetrarchii nie przetrwał po abdykacji Dioklecjana, jednak jego reformy umocniły państwo rzymskie na kolejne 200 lat.
  • Dominatus adalah suatu periode pemerintahan di Kekaisaran Romawi yang dimulai dari krisis Abad Ketiga (235-284) sampai runtuhnya Kekaisaran Romawi Barat pada tahun 476. Masa ini terjadi setelah periode yang dikenal sebagai Principate. Di Kekaisaran Romawi Timur sejak masa pemerintahan Justinian I, sistem Dominatus ini berkembang menjadi absolutisme Bizantium. Kata Dominatus berasal dari bahasa Latin Dominus, yang berarti tuan atau majikan. Pada masa ini, kaisar berusaha untuk menunjukkan diri sebagai pribadi yang berbeda dari manusia lainnya. Kaisar menganggap dirinya bukanlah manusia biasa seperti rakyatnya.
  • El Dominat és com es coneix a la segona fase de govern de l'Imperi Romà, després del Principat. La historiografia considera que va durar des del mandat de l'emperador Dioclecià (284 dC) fins a la desaparició de facto de l'Imperi Romà d'Occident (476), per tant representà la forma de govern característica del Baix Imperi Romà.
  • Домина́т (лат. dominātus — господство ← dominus — господин, хозяин) — форма правления в Древнем Риме, пришедшая на смену принципату и установленная императором Диоклетианом (284—305 годы). В доминат включают период тетрархии.Словом «доминат» обычно обозначают период истории Древнего Рима с IV по VI века н. э. По-иному этот период может называться «поздней античностью», «поздней империей». Термин «доминат» происходит от обычного для того времени обращения к императору — Dominus et deus noster sic fueri iubet (буквально «господин и бог» — лат. dominus et deus). Впервые так себя назвал Домициан.С не меньшей гордыней он начал однажды правительственное письмо от имени прокураторов такими словами: «Государь наш и бог повелевает (лат. Dominus et deus noster sic fueri iubet) …» — и с тех пор повелось называть его и в письменных и в устных сообщениях только так.Если в конце I века подобная претензия императора была встречена римлянами весьма враждебно, то в конце III века термин dominus был воспринят обществом довольно спокойно.Слово dominus также может переводиться как «государь».Доминат стал следующей фазой постепенной трансформации Римской республики в абсолютную монархию — с неограниченной властью императора. В период принципата старые республиканские институты сохранялись и формально продолжали функционировать, а глава государства — принцепс («первый») — считался лишь первым гражданином республики.В период домината римский сенат превращается в сословие с декоративными функциями. Основным титулом главы государства вместо «принцепс» («первый») и «император» (первоначально почётный титул военачальников) становится «август» (Augustus — «священный») и «доминус» (Dominus — «господин», что подразумевало, что все остальные являются его подданными, оказываясь по отношению к нему на положении подвластных сыновей или рабов).Основоположником системы домината обычно считается император Диоклетиан, хотя её предшественниками можно назвать и других императоров III века, в частности, Аврелиана. Диоклетиан установил при своём дворе обычаи, позаимствованные с Востока. Основным центром власти стал бюрократический аппарат, ориентированный на личность доминуса. Комитет, ведавший сбором налогов, при этом назывался комитетом «священных (то есть императорских) щедрот» (sacrarum largitionum).Император издавал имперские законы, назначал чиновников всех уровней и многих офицеров армии, и, вплоть до конца IV века, носил титул главы коллегии понтификов.Несмотря на усиление власти императора и ещё большей сакрализации его власти продолжали существовать некоторые республиканские традиции. Так, все ещё существовали такие старые республиканские магистратуры, как консулы и преторы — правда, являвшиеся в поздней античности лишь почетными титулами. Традиции римских народных собраний продолжали существовать в армии (римские армейские contiones), с которой императоры были вынуждены считаться.Важной деталью, не позволяющей назвать режим домината классической монархией, являлось то, что принцип наследственности власти до конца так и не утвердился в Риме. Принадлежность к правящей династии была довольно важным аргументом в борьбе за власть, но не являлась обязательной характеристикой претендента, а императоры, чтобы обеспечить законную передачу власти своим потомкам, назначали их своими формальными соправителями ещё в детстве.
  • El Dominado (235 d. C. - 476 d. C.) fue la despótica última de las dos fases de gobierno en el antiguo Imperio romano entre su establecimiento en 27 a. C. y la fecha formal del colapso del Imperio de Occidente, en 476. En el año 235 d. C. muere el último emperador de la dinastía de los Severos, la cual había mantenido el orden, una relativa paz y el esquema del Imperio romano. Tras esta muerte se inicia un periodo caracterizado por la anarquía militar. Durante los 50 años siguientes el ejército tiene cada vez más protagonismo a la hora de tomar decisiones y de elegir los emperadores, lo cual será un elemento desestabilizador. Durante esos 50 años se suceden más de 20 emperadores. En el año 212 d. C. el emperador Antonino Caracalla concede la ciudadanía romana a todos los habitantes del Imperio romano, lo que crea una pérdida de los valores y tradiciones más antiguos.Latín dominus, que significa señor o dueño, como un propietario frente a su esclavo — esto había sido usado servilmente para dirigirse a los emperadores desde la época Julio-Claudia en adelante, pero nunca como un título — a Tiberio en particular se le conoce por haberlo vilipendiado abiertamente. Se hizo común con Diocleciano, que es por tanto el lógico elegido para encabezar la lista de gobernantes del dominado temprano. Es en esta época también que aparecen sobre las monedas y demás piezas, y la titulación imperial, las palabras Dominus noster, ‘nuestro señor’.La primera fase del gobierno imperial, conocida como el Principado, cuando las formalidades de la nunca constitucionalmente abolida República eran todavía la imagen «políticamente correcta», también suele concluirse con la llegada de la Crisis del siglo III de 235–284, que concluyó a su vez cuando Diocleciano se convirtió en Emperador. Cambiando el concepto de emperador de las formalidades republicanas de los primeros tres siglos del Imperio, Diocleciano introdujo un nuevo sistema de reinado de una coalición de cuatro personas, la Tetrarquía, eligiendo el deshuso del título princeps, además de manifestar abiertamente la cruda realidad del poder imperial y adoptar un estilo de gobierno helenístico, más influenciado por la veneración de las deidades orientales del antiguo Egipto y el Imperio persa que por la tradición de cooperación civil entre la clase gobernante transmitida desde la República Romana.Se puede argumentar que más crucial que el título escogido fue la anterior adopción del estatus divino como divus, originalmente un honor póstumo excepcional reconocido por el Senado, y más tarde entregado al emperador en vida (y a otros miembros de su familia), convirtiéndose en un privilegio no escrito de la corona. Otro claro síntoma del elevado estatus imperial fue que éste llegó a encarnar la noción (abstracta durante la República) de la majestad de Roma, así que cualquier crimen contra ésta podía ser castigado como si se tratara de alta traición.Los historiadores contemporáneos rechazan la interpretación de una transición del Principado al Dominado tan claramente ocurrida; más bien la tildan de una transformación más sutil y gradual, en la cual las reformas de Diocleciano en el oficio imperial, aunque significativas, son solo un punto de una larga lista. Sin embargo, la distinción entre las dos fases principales del gobierno imperial se antoja importante y útil.
  • Dominat ist eine besonders in der älteren althistorischen Forschung übliche Bezeichnung für den spätantiken Abschnitt der römischen Geschichte zwischen Diokletian und Justinian (oder Herakleios), also in etwa den Zeitraum vom 4. bis 6. Jahrhundert n. Chr. Der Begriff wurde von Theodor Mommsen geprägt, der damit einen von ihm empfundenen Gegensatz zwischen der späten Kaiserzeit einerseits und der frühen und hohen Kaiserzeit (dem so genannten Prinzipat) andererseits verdeutlichen wollte. Der Begriff zielte dabei vor allem auf Entwicklungen in der Verfassung des Imperiums ab, durch die sich, so Mommsen, der römische Kaiser vom princeps, dem ersten Bürger des Staates, zu seinem „Herrn“ (dominus) entwickelt habe, womit einhergehend sich die äußerlich noch republikanische Verfassung des Reichs immer mehr in einen „orientalischen Zwangsstaat“ verwandelt habe.Diese Vorstellungen sind durch neuere Forschungen weitgehend relativiert bzw. revidiert worden. Zum Beispiel taucht die Anrede dominus bereits wesentlich früher auf, etwa unter Kaiser Domitian (81-96 n. Chr.). Vor allem aber hat sich die Annahme, dass das spätrömische Reich ein „Zwangsstaat“ gewesen sei, inzwischen als grob vereinfachend, wenn nicht sogar als falsch erwiesen: Zwar erhob die kaiserliche Verwaltung nun in der Tat den Anspruch, stärker in das Leben der Untertanen einzugreifen, doch in der Realität waren ihre Möglichkeiten sehr begrenzt. Es wird in jüngster Zeit zudem auch auf die in Wahrheit deutlich erhöhte soziale Mobilität innerhalb der Gesellschaft dieser Jahre hingewiesen - nun konnten sogar einfache Bauern wie Justin I. bis zum Kaisertum aufsteigen. Überdies spricht vieles dafür, dass die spätantiken Herrscher nicht etwa stärker, sondern eher schwächer waren als ihre Vorgänger im 1. bis 3. Jahrhundert. So nahm in der Spätantike der Einfluss des Heeres (siehe magister militum), des Hofes, der Verwaltung und (als neuer Faktor) der Kirche auf den Kaiser zu, zumal einige Kaiser noch in einem sehr jungen Alter auf den Thron gelangten und kaum reale Machtbefugnisse hatten. Dies sollte nach Ansicht vieler Forscher durch die Anrede als dominus und die zeremonielle Überhöhung des Herrschers lediglich kaschiert werden. Heute bevorzugt man daher für die Periode von 284 bis 565 (bzw. 641) den neutralen Begriff Spätantike oder Spätrömisches Reich. Damit wird allerdings nicht bestritten, dass sich der römische Staat seit Diokletian grundlegend veränderte – aber eben nicht im Sinne Mommsens.Vergleiche auch Prinzipat (mit den Ausführungen zur Problematik des Begriffs) und Spätantike.
  • A dominatus a principátust felváltó uralkodói rendszer a Római Birodalomban. Elődjével ellentétben nem leplezett, hanem nyílt egyeduralomra épült.Az uralkodó korlátlan hatalommal bírt, a köztársasági keretek nem szabtak neki határt. Bevezetője Diocletianus (284–305), aki végleg szakított a szenátori elittel. A dominatus – igaz, I. Constantinusnak és utódainak köszönhetően keresztény ideológiával áthangszerelve – életképesnek bizonyult, amit a Bizánci Birodalom 1453-ig tartó története is igazol.
  • ドミナートゥス(ラテン語: Dominatus)とは、帝政ローマ後期における政治形態の呼称である。「ドミヌス(dominus、主)による支配」を意味し、日本語では専制君主制(せんせいくんしゅせい)と訳される。ドミヌスとは臣民から皇帝への呼称であるが、使用自体は五賢帝のころにはすでに確認できる。
  • Período do Império Romano que vai de 285 d.C., com o início do dominato (palavra com origem em dominus, senhor) por Diocleciano, a 565 d.C, data em que morreu Justiniano. O Dominato era uma monarquia despótica e militar, de tipo helenístico. Sob a influência de idéias orientais, o Princeps (príncipe) converteu-se em Dominus, isto é, em amo ou governante absoluto à frente de uma grande burocracia. Durante o domínio ou dominato, os imperadores mostravam claramente a sua condição, usando coroas, púrpuras e outros ornamentos imperiais. O imperador tornava-se "senhor e deus" e todos que eram admitidos em sua presença eram obrigados a ajoelhar-se e beijar a ponta do manto real. Extinguiu-se, com isso, o principado: os civis haviam sido derrotados pelos militares.Que o cargo de príncipe já tivesse em si o germe de uma situação de um Dominato é uma realidade: fatos como a Apoteose dos imperadores, o poder sem limites, e o lento declinar, por parte dos Romanos, da importância que davam a vida política entre iguais contribuíram, de forma decisiva, para a adoção de uma monarquia oriental. Elas foram especialmente bem sucedidas no Império Romano do Oriente.
  • The Dominate or late Roman Empire was the "despotic" later phase of government, following the earlier period known as the "Principate", in the ancient Roman Empire from the conclusion of the Third Century Crisis of 235–284 until the formal date of the collapse of the Eastern Roman Empire in AD 1453 at the hands of the Turkish Ottoman Empire. In the Eastern half of the Empire, and especially from the time of Justinian I, the system of the Dominate evolved into autocratic absolutism.The term is derived from the Latin dominus, which translates in English to lord or master. This form of address – already used by slaves to address their masters – was used for emperors from the Julio-Claudian (first) dynasty on, but inconsistently – Tiberius in particular is said to have reviled it as sycophancy. It became common under Diocletian, who is therefore a logical choice as the first ruler of the "early" dominate. Historian David Potter describes the transformation of government under Diocletian when describing the shifts in imagery the Emperor used to display his power (in this case the building of a huge new palace at Sirmium):The style of Government so memorably described by Marcus, whereby the emperor sought to show himself as a model of correct aristocratic deportment, had given way to a style in which the emperor was seen to be distinct from all other mortals. His house could no longer be a grander version of houses that other people might live in: it, like him, had to be different.
  • Dominatus, İmparator Diokletian'ın kendisini imparator ilan ettiği M.S. 284 yılıyla Roma İmparatorluğu'nun Doğu ve Batı olarak ikiye ayrılmasından sonra Batı İmparatorluğunun tarih sahnesinden kesin olarak çekildiği M.S. 476 yılı arasında kalan, despotik son dönemlerini tanımlamak için kullanılan terim. Sözcük, Latince kendi kölelerine sahip lord ya da sahip anlamına gelen dominus kelimesinden türetilmiştir ve dalkavukluk yapmak amacıyla Julio-Claudian hanedanı mensubu imparatorlara hitap etmek için kullanılmışsa da onlar tarafından bir tarz olarak kullanılmamıştır. Hatta özellikle Tiberius'un bu kelimeyi küfür etmek için kullandığı söylenir. Diokletian döneminde yaygın olarak kullanılmaya başladığından, doğal olarak bu dönem onun tahta çıktığı M.S. 284 tarihi ile başlatılır.İmparatorluk yönetiminin Principate olarak bilinen ve Siyaseten doğruluk uyarınca anayasal olarak Cumhuriyetin varlığının devam ettiği varsayılan ilk evresinin, genellikle 235–284 yılları arasındaki Üçüncü yüzyıl krizleri'nin ardından Diokletian'ın kendisini imparator ilan etmesiyle sona erdiği kabul edilir. İmparatorluğun ilk üç yüzyılına hakim olan cumhuriyetçi tarzdaki İmparator kavramından farklı olarak, Diocletian princeps unvanını kullanmaktan vaz geçerek tetrarşi olarak adlandırılan yeni bir yönetim sistemi ortaya koymuştur. İmparatorluk Doğu ve Batı olarak ikiye bölünmüş ve her bir parça birer adet Augustus ve onların yardımcısı ve mirasçısı olan birer Sezar tarafından yönetilmeye başlanmıştır. Tartışmalı bir biçimde, önceleri senato tarafından ölen imparatorun onuruna verilen kutsal divus payesi, sonradan henüz hayatta olan imparatora (ve bazı aile üyelerine) tahtın yazılı olmayan bir imtiyazı olarak verilmeye başlandı. İmparatorluk statüsünün yükseltilmesiyle ilgili bir başka açık belirtide, impatatorun şahsında vücud bulmuş olan Roma'nın majestesi kavramıdır ve İmparatora karşı yapılan saldırılar vatana ihanet olarak kabul edilmeye başlanmıştır. Çağdaş tarihçiler Principate'ten Dominate dönemine geçişin yorumunun sorunsuz ve kolayca tanımlanabilir olduğu iddiasını reddederler. Bu dönem bilakis oldukça zekice planlaşmış kademeli bir geçiş dönemi olarak Diokletian'ın imperyal makam için yapmış olduğu reformlarla karakterize edilir ancak başka bir açıdan da değişken bir ölçeğe sahiptir. Bununla birlikte Roma'daki imparatorluk yönetiminin bu iki dönemeni arasındaki ayrım, önemli ve kullanışlı olarak kabul edilir.
  • Доминат (лат. dominatus) — форма на управление в Древен Рим, която заменя принципата, установена от Диоклециан (284—305 г.), явяваща се открита робовладелческа диктатура. В домината се включва периода тетрархия.Като „доминат“ обикновено се обозначава периода в историята на Древен Рим от IV до VI век от н.е. Този период е наричан също „късна античност“. Предполага се, че термина „доминат“ произлиза от характерното за това време обръщение към императора — „господар и бог наш“ (dominus et deus noster).
  • Het dominaat was een latere, op despotisme gelijkende fase van de keizercultus in het Romeinse Keizerrijk als gevolg van een evolutie van het principaat. De eerste die zich publiekelijk dominus et deus (meester en god) liet noemen en niet langer princeps was Diocletianus. Hij had echter voorgangers die eerder al stappen in die richting hadden ondernomen, zoals onder andere Caligula.Het feitelijke dominaat liep snel af, maar de keizer bleef wel vereerd worden als een god en werd meer beschouwd als een (goed) meester van zijn onderdanen dan als een eerste onder zijns gelijken (primus inter pares). Pas bij de invoering van het christendom als staatsgodsdienst in 380 door Theodosius I verloor de keizer zijn goddelijk aura, omdat het monotheïstische karakter van het christendom maar één godheid toelaat, namelijk de christelijke "God" (Hebreeuws: יהוה Jahweh; Grieks: Θεός Theos; Latijn: Deus). Ironisch genoeg werd de keizer die het christendom in 313 vrijheid van eredienst gegeven heeft, Constantijn de Grote, na zijn dood door de senaat vergoddelijkt.
  • Dominatua Erromatar Inperioko bigarren eta azken fasea izan zen. Hitza latinezko dominus (jauna) delakotik dator. Diokleziano jotzen da Dominatuko lehenengo agintaritzat.Printzipatuan, Inperioko lehendabiziko fasean, Errepublikako erei eta ohiturei eutsi zitzaien, legalki Errepublika inoiz ez baitzen abolitu. Fase hori III. mendeko krisialdiarekin bukatu zen (235-375).Krisialdia amaitu zen Dioklezianok boterea hartu zuenean. Errepublikako era eta ohitura zaharrak bertan behera utzita, gobernu-sistema erreformatzeari ekin zion, zaharkituta zegoelakoan. Tetrarkia sortu zuen Dioklezianok. Horren bidez, Inperioa lau eremutan zabaltzen zen, bakoitza bere agintariarekin. Agintari guztiek princeps titulua arbuiatu zuten. Ekialdeko gobernu-sistemaren ereduari jarraituz, agintaria gurtzeko ohitura indarrean jarri zuten.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 269702 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2901 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 18 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 89882656 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le Dominat est la seconde des deux phases de gouvernement de l'ancien Empire romain, qui dura de 285 (environ), jusqu'à la date officielle de la chute de l'Empire d'Occident en 476.
  • El Dominat és com es coneix a la segona fase de govern de l'Imperi Romà, després del Principat. La historiografia considera que va durar des del mandat de l'emperador Dioclecià (284 dC) fins a la desaparició de facto de l'Imperi Romà d'Occident (476), per tant representà la forma de govern característica del Baix Imperi Romà.
  • A dominatus a principátust felváltó uralkodói rendszer a Római Birodalomban. Elődjével ellentétben nem leplezett, hanem nyílt egyeduralomra épült.Az uralkodó korlátlan hatalommal bírt, a köztársasági keretek nem szabtak neki határt. Bevezetője Diocletianus (284–305), aki végleg szakított a szenátori elittel. A dominatus – igaz, I. Constantinusnak és utódainak köszönhetően keresztény ideológiával áthangszerelve – életképesnek bizonyult, amit a Bizánci Birodalom 1453-ig tartó története is igazol.
  • ドミナートゥス(ラテン語: Dominatus)とは、帝政ローマ後期における政治形態の呼称である。「ドミヌス(dominus、主)による支配」を意味し、日本語では専制君主制(せんせいくんしゅせい)と訳される。ドミヌスとは臣民から皇帝への呼称であるが、使用自体は五賢帝のころにはすでに確認できる。
  • El Dominado (235 d. C. - 476 d. C.) fue la despótica última de las dos fases de gobierno en el antiguo Imperio romano entre su establecimiento en 27 a. C. y la fecha formal del colapso del Imperio de Occidente, en 476. En el año 235 d. C. muere el último emperador de la dinastía de los Severos, la cual había mantenido el orden, una relativa paz y el esquema del Imperio romano. Tras esta muerte se inicia un periodo caracterizado por la anarquía militar.
  • Dominatua Erromatar Inperioko bigarren eta azken fasea izan zen. Hitza latinezko dominus (jauna) delakotik dator. Diokleziano jotzen da Dominatuko lehenengo agintaritzat.Printzipatuan, Inperioko lehendabiziko fasean, Errepublikako erei eta ohiturei eutsi zitzaien, legalki Errepublika inoiz ez baitzen abolitu. Fase hori III. mendeko krisialdiarekin bukatu zen (235-375).Krisialdia amaitu zen Dioklezianok boterea hartu zuenean.
  • Dominatus, İmparator Diokletian'ın kendisini imparator ilan ettiği M.S. 284 yılıyla Roma İmparatorluğu'nun Doğu ve Batı olarak ikiye ayrılmasından sonra Batı İmparatorluğunun tarih sahnesinden kesin olarak çekildiği M.S. 476 yılı arasında kalan, despotik son dönemlerini tanımlamak için kullanılan terim.
  • Доминат (лат. dominatus) — форма на управление в Древен Рим, която заменя принципата, установена от Диоклециан (284—305 г.), явяваща се открита робовладелческа диктатура. В домината се включва периода тетрархия.Като „доминат“ обикновено се обозначава периода в историята на Древен Рим от IV до VI век от н.е. Този период е наричан също „късна античност“.
  • Dominat ist eine besonders in der älteren althistorischen Forschung übliche Bezeichnung für den spätantiken Abschnitt der römischen Geschichte zwischen Diokletian und Justinian (oder Herakleios), also in etwa den Zeitraum vom 4. bis 6. Jahrhundert n. Chr. Der Begriff wurde von Theodor Mommsen geprägt, der damit einen von ihm empfundenen Gegensatz zwischen der späten Kaiserzeit einerseits und der frühen und hohen Kaiserzeit (dem so genannten Prinzipat) andererseits verdeutlichen wollte.
  • Dominat (łac. dominus et deus - pan i bóg) – termin używany przez współczesnych historyków na określenie ustroju Cesarstwa rzymskiego (III w.) po reformach Dioklecjana. Charakteryzowała go absolutna władza cesarza używającego tytułu dominus et deus (pan i bóg). Dioklecjan przeprowadził reformę państwa rzymskiego, konieczną ze względu na rozległość terytorialną.
  • Dominát byla pozdní fáze vývoje římského impéria, která již nesla despotické rysy. Vyvinul se na konci krize třetího století a vedl k jejímu překonání. V západní části Římské říše tento princip vlády teoreticky vydržel do sesazení posledního římského císaře. Ve východní části (Byzanci) se vyvinul ve formu absolutistické vlády jednoho panovníka.
  • Het dominaat was een latere, op despotisme gelijkende fase van de keizercultus in het Romeinse Keizerrijk als gevolg van een evolutie van het principaat. De eerste die zich publiekelijk dominus et deus (meester en god) liet noemen en niet langer princeps was Diocletianus.
  • Домина́т (лат. dominātus — господство ← dominus — господин, хозяин) — форма правления в Древнем Риме, пришедшая на смену принципату и установленная императором Диоклетианом (284—305 годы). В доминат включают период тетрархии.Словом «доминат» обычно обозначают период истории Древнего Рима с IV по VI века н. э. По-иному этот период может называться «поздней античностью», «поздней империей».
  • Período do Império Romano que vai de 285 d.C., com o início do dominato (palavra com origem em dominus, senhor) por Diocleciano, a 565 d.C, data em que morreu Justiniano. O Dominato era uma monarquia despótica e militar, de tipo helenístico. Sob a influência de idéias orientais, o Princeps (príncipe) converteu-se em Dominus, isto é, em amo ou governante absoluto à frente de uma grande burocracia.
  • The Dominate or late Roman Empire was the "despotic" later phase of government, following the earlier period known as the "Principate", in the ancient Roman Empire from the conclusion of the Third Century Crisis of 235–284 until the formal date of the collapse of the Eastern Roman Empire in AD 1453 at the hands of the Turkish Ottoman Empire.
  • Dominatus adalah suatu periode pemerintahan di Kekaisaran Romawi yang dimulai dari krisis Abad Ketiga (235-284) sampai runtuhnya Kekaisaran Romawi Barat pada tahun 476. Masa ini terjadi setelah periode yang dikenal sebagai Principate. Di Kekaisaran Romawi Timur sejak masa pemerintahan Justinian I, sistem Dominatus ini berkembang menjadi absolutisme Bizantium. Kata Dominatus berasal dari bahasa Latin Dominus, yang berarti tuan atau majikan.
rdfs:label
  • Dominat
  • Dominaat
  • Dominado (Roma)
  • Dominat
  • Dominat
  • Dominat
  • Dominate
  • Dominato
  • Dominato
  • Dominatua
  • Dominatus
  • Dominatus
  • Dominatus
  • Dominát
  • Доминат
  • Доминат
  • ドミナートゥス
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of