PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le Deuxième concile d’Éphèse (449), connu également sous le nom de brigandage d'Éphèse, eut lieu entre deux conciles œcuméniques : le concile d’Éphèse, en 431, et le concile de Chalcédoine en 451. Ce « concile » (non reconnu par les catholiques et les orthodoxes) fut l'une des causes qui précipita la convocation canonique du concile de Chalcédoine. Le qualificatif de « deuxième » est donc impropre au sens exact du terme, puisque, dans la liste canonique des conciles, seul le concile d’Éphèse (431) porte ce nom.L'assemblée de 449 eut pour principal promoteur Dioscore, patriarche d'Alexandrie qui voulut y favoriser les doctrines du moine grec Eutychès. C'est là un des épisodes des grandes controverses christologiques qui agitèrent le monde chrétien, notamment au sein de l’Église Orientale du Ve siècle. En effet, après la formulation du dogme trinitaire du concile de Nicée (325) au concile de Constantinople en 381, le débat au sein de l’Église du Ve siècle allait se centrer sur la personne du Christ, Dieu et homme.En plus de montrer le foisonnement des débats religieux, l'ensemble de assemblées successives, canoniques ou non reconnues comme telles, est un précieux témoignage des relations complexes qui s’établirent entre les différentes autorités, non seulement ecclésiastiques mais encore entre celles-ci et les autorités temporelles (notamment l’empereur) parallèlement à l’expansion de l’Église et à l’affirmation d’une orthodoxie de doctrine de plus en plus précisément définie. L’Empire byzantin, notamment en Orient, était devenu d'une certaine manière un "État-Église", au point de former, sous le règne de Théodose II (408-450), une structure dans laquelle le séculaire et le religieux étaient un tout.
  • O Segundo Concílio de Éfeso foi um concílio regional reunido em 449 onde Eutiques, o promotor e expoente da heresia do monofisismo, foi reabilitado. Este concílio foi consequência da condenação do monofisismo pelo Concílio Ecuménico de Éfeso (431). As suas decisões foram revogadas pelo Papa Leão I e, posteriormente, pelo I Concílio Ecuménico de Calcedónia.
  • Второй Эфесский Собор (полемические именования сторонников халкидонской христологии — Эфесский Собор монофизитов, «Разбойничий Собор») — Собор Церкви со статусом Вселенского, созванный в Эфесе 8 августа 449 года императором Византии Феодосием II. Не признается Вселенским собором ни одной исторической церковной традицией.
  • El segundo concilio de Éfeso, que en la historiografía cristiana romana se conoce como latrocinio de Éfeso, fue el segundo concilio general celebrado en la ciudad de Éfeso, del 8 al 22 de agosto de 449. Convocado por el emperador Teodosio II el 30 de marzo de ese año, fue presidido por Dióscoro, obispo de Alejandría. Su finalidad era revisar el proceso contra Eutiques, y atajar el problema del monofisismo.
  • Il secondo concilio di Efeso, noto tra i teologi cattolici e ortodossi come brigantaggio di Efeso (in latino latrocinium Ephesi), è stato un concilio tenutosi ad Efeso, convocato e condotto, nell'agosto 449, da Dioscoro, vescovo di Alessandria; il concilio, formalmente presieduto da Flaviano, Patriarca di Costantinopoli, il quale prese posizione contro le tesi monofisite.
  • Das Konzil von Ephesos von 449 wurde von Kaiser Theodosius II. einberufen, von der Reichskirche später aber nicht als Ökumenisches Konzil anerkannt. Vielmehr ging es unter der polemischen Bezeichnung Räubersynode (lateinisch latrocinium) in die Kirchengeschichtsschreibung ein. Auf diesem Konzil nahm Patriarch Dioskur von Alexandrien die Hilfe von Soldaten und militanten Mönchen in Anspruch, um die Glaubensmeinung des Eutyches durchzusetzen und dem Monophysitismus zum Durchbruch zu verhelfen.Der Ausdruck „Räubersynode“ geht auf einen Ausspruch von Papst Leo I. zurück, dessen Tomus ad Flavianum in Ephesos nicht verlesen worden war und der als Gegner des Monophysitismus die Beschlüsse von 449 ablehnte. Nachdem Kaiser Theodosius II. 450 gestorben war, berief sein Nachfolger Markian 451 ein Konzil in Chalkedon ein, welches das vierte Ökumenische Konzil werden sollte und auf dem die Beschlüsse von 449 verworfen wurden – dies führte schließlich zur Abspaltung der monophysitischen Kirchen von der orthodox-katholischen Kirche.
  • エフェソス強盗会議(エフェソスごうとうかいぎ、エフェソ陰謀公会、第2エフェソス公会議とも)とは、449年小アジアのエフェソスで行われたキリスト教の会議である。448年のコンスタンティノポリス地方公会で異端とされたエウティケスは教義の撤回を拒み破門されたため、エウティケスの後援者のアレクサンドリア総主教ディオスコロスは東ローマ皇帝テオドシウス2世の側近を動かし、エフェソスでの公会議を開く許可を得て、エウティケスの教義を正当化し、コンスタンティノポリス大主教フラウィアノスをエフェソスに流刑に処した。強盗会議の名は、当時のローマ教皇レオ1世が皇后プリケイアに送った書簡に初出する。
  • Het Concilie van Efeze II werd in 449 bijeengeroepen door keizer Theodosius II. De synode kreeg van paus Leo I de bijnaam van roverssynode (latrocinium), omdat een aantal van de besluiten van het concilie werden afgedwongen door de aanwezigheid van gewapende monniken. De beslissingen van het concilie werden twee jaar later herroepen op het Concilie van Chalcedon.
  • Sobór efeski II – sobór powszechny, zwołany w Efezie przez cesarza Teodozjusza II w 449, w celu zakończenia sporu o naturę Jezusa (monofizytyzm). Sobór ten nie jest uznawany przez Kościół katolicki i prawosławny za powszechny, dlatego jest nazywany synodem efeskim. Ze względu na swój przebieg zyskał również miano synodu zbójeckiego.Po soborze efeskim oskarżony o nieprawowierność Eutyches został usunięty z urzędu archimandryty konstantynopolitańskiego. Chcąc odzyskać urząd i wyjaśnić swoje stanowisko napisał listy do patriarchów: Rzymu, Aleksandrii i Konstantynopola. Wskutek swoich działań został przywrócony przez patriarchę Aleksandrii Dioskura na urząd archimandryty, co odbyło się za zgodą Teodozjusza. Cesarz będący stronnikiem teologicznym monofizytyzmu wyraził również zgodę na zwołanie soboru. W tym czasie papież Leon I rozpoczął korespondencję z patriarchą Konstantynopola Flawianem w sprawie błędów chrystologicznych Eutychesa. Jego list 28 - "Tomus ad Flavianum" stanowi jedno z najważniejszych dzieł wyrażających wiarę Kościoła w Chrystusa. Leon posłał ten list także na sobór do Efezu poprzez dwóch legatów. Dwa lata później list ten, będący wyrazem wspólnego stanowiska biskupa Rzymu i patriarchy Konstantynopola Flawiana, został przyjęty i jednomyślnie zaaprobowany przez Sobór chalcedoński (451 r.) jako orzeczenie wiary.Obrady soboru rozpoczęły się 8 sierpnia 449 i wzięło w nim udział około 150 biskupów. Obradami kierowali Teodozjusz II i patriarcha Aleksandrii Dioskur, obaj będący zwolennikami monofizytyzmu. Do obrad w soborze nie dopuszczono wielu przeciwników monofizytyzmu, chcąc utrzymać liczebną przewagę jego zwolenników. Nie dopuszczono również delegatów Rzymu. Dioskur nie zezwolił na odczytanie listu papieża Leona I.Sobór uznał nauki Eutychesa za prawowierne i wyniósł do godności patriarchy Konstantynopola jego stronnika, Anatoliusza. Kiedy nieliczna mniejszość przeciwników monofizytyzmu zaczęła protestować przeciwko uchwałom soboru, do kościoła, w którym odbywały się obrady, wtargnęła uzbrojona grupa i siłą usunęła opornych biskupów z miejsca obrad. Patriarcha Flawian został dotkliwie pobity i w wyniku obrażeń wkrótce zmarł. Do Rzymu wrócił tylko jeden z legatów, Hilary (późniejszy papież), ponieważ drugi zaginął bez wieści. Wysłuchawszy jego relacji Leon I odmówił uznania uchwał soboru. Śmierć Teodozjusza II w 450 i wstąpienie na tron nowego cesarza, będącego przeciwnikiem monofizytyzmu, doprowadziła do zwołania w 451 nowego soboru w Chalcedonie, na którym zostały cofnięte wszystkie uchwały synodu zbójeckiego.
  • The Second Council of Ephesus (commonly known as the Robber Council of Ephesus) was a Christological church synod in 449 AD convoked by Emperor Theodosius II under the presidency of Pope Dioscorus I of Alexandria. It was intended to be an ecumenical council, but because of the scandalous nature of the proceedings, canon legalities, and the heterodox nature of the canons and decrees as viewed by the orthodox bishops of East and West (and the later ecumenical councils), it was never accepted as ecumenical. It was explicitly repudiated by the fourth and next ecumenical council, the Council of Chalcedon of 451, and named the Latrocinium, or "Robber Council".The Council of Chalcedon gave rise to the monophysite schism between those who accepted the Second Council of Ephesus and those who accepted the Council of Chalcedon: many Byzantine emperors would spend the next several hundred years attempting to reconcile the opposed parties, in the process giving rise to several other schisms and teachings later condemned as heresy, such as monoenergism and monotheletism, which were devised as attempted compromises between the Chalcedonian and monophysite parties (cf. the Henotikon and the Three Chapters - the latter itself leading to another schism lasting over a century, the Schism of the Three Chapters).Both councils dealt primarily with Christology, or the study of the nature of Christ, the Second Council of Ephesus pronouncing decrees of monophysitism, or "one divinized being [physis]", and the Council of Chalcedon pronouncing decrees of the accepted orthodox teaching of the hypostatic union, or "a divine nature [physis] and a human nature [physis], united in one person [hypostasis], with neither division nor confusion", teaching the distinct orthodox doctrine that Jesus Christ is both fully God and fully Man.Those who do not accept the decrees of Chalcedon nor later ecumenical councils are variously named monophysites, miaphysites, or non-Chalcedonians, and comprise what is today known as Oriental Orthodoxy, a communion of eight autocephalous ecclesial communions (Coptic Orthodox, Ethiopian Tewahedo, Eritrean Orthodox, Malankara Orthodox, Syriac Orthodox, and Armenian Apostolic Orthodox), the first in honor of which is the Pope of Alexandria, head of the Coptic (Egyptian) Orthodox Church. Those who did accept the teaching of Chalcedon and the later ecumenical councils living in monophysite-controlled lands were called by the non-Chalcedonians as melkites, or "Emperor's men" (as the later rulers were Chalcedonians), a group today divided between what is commonly referred to as the Eastern Orthodox Church, and one of the twenty-three sui iuris churches of the Catholic Church, the Melkite Greek Catholic Church. The monophysite and dyophysite parties have each maintained competing bishops of Alexandria, each claiming sole legitimacy, since the time shortly after the Second Council of Ephesus.
  • İkinci Efes Konsili 449 yılında toplanmış kilise meclisidir. Ekümenik Konsil olarak İmparator II. Theodosius çağrısı ile toplanmasına rağmen tartışmalı tutanakları nedeniyle ekümenik kabul edilmemiş, "Sahte meclis" olarak adlandırılmıştır. Daha sonra Kadıköy Konsili tarafından red edilmiştir.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 5162337 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 28218 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 88 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 105788513 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le Deuxième concile d’Éphèse (449), connu également sous le nom de brigandage d'Éphèse, eut lieu entre deux conciles œcuméniques : le concile d’Éphèse, en 431, et le concile de Chalcédoine en 451. Ce « concile » (non reconnu par les catholiques et les orthodoxes) fut l'une des causes qui précipita la convocation canonique du concile de Chalcédoine.
  • O Segundo Concílio de Éfeso foi um concílio regional reunido em 449 onde Eutiques, o promotor e expoente da heresia do monofisismo, foi reabilitado. Este concílio foi consequência da condenação do monofisismo pelo Concílio Ecuménico de Éfeso (431). As suas decisões foram revogadas pelo Papa Leão I e, posteriormente, pelo I Concílio Ecuménico de Calcedónia.
  • Второй Эфесский Собор (полемические именования сторонников халкидонской христологии — Эфесский Собор монофизитов, «Разбойничий Собор») — Собор Церкви со статусом Вселенского, созванный в Эфесе 8 августа 449 года императором Византии Феодосием II. Не признается Вселенским собором ни одной исторической церковной традицией.
  • El segundo concilio de Éfeso, que en la historiografía cristiana romana se conoce como latrocinio de Éfeso, fue el segundo concilio general celebrado en la ciudad de Éfeso, del 8 al 22 de agosto de 449. Convocado por el emperador Teodosio II el 30 de marzo de ese año, fue presidido por Dióscoro, obispo de Alejandría. Su finalidad era revisar el proceso contra Eutiques, y atajar el problema del monofisismo.
  • Il secondo concilio di Efeso, noto tra i teologi cattolici e ortodossi come brigantaggio di Efeso (in latino latrocinium Ephesi), è stato un concilio tenutosi ad Efeso, convocato e condotto, nell'agosto 449, da Dioscoro, vescovo di Alessandria; il concilio, formalmente presieduto da Flaviano, Patriarca di Costantinopoli, il quale prese posizione contro le tesi monofisite.
  • エフェソス強盗会議(エフェソスごうとうかいぎ、エフェソ陰謀公会、第2エフェソス公会議とも)とは、449年小アジアのエフェソスで行われたキリスト教の会議である。448年のコンスタンティノポリス地方公会で異端とされたエウティケスは教義の撤回を拒み破門されたため、エウティケスの後援者のアレクサンドリア総主教ディオスコロスは東ローマ皇帝テオドシウス2世の側近を動かし、エフェソスでの公会議を開く許可を得て、エウティケスの教義を正当化し、コンスタンティノポリス大主教フラウィアノスをエフェソスに流刑に処した。強盗会議の名は、当時のローマ教皇レオ1世が皇后プリケイアに送った書簡に初出する。
  • Het Concilie van Efeze II werd in 449 bijeengeroepen door keizer Theodosius II. De synode kreeg van paus Leo I de bijnaam van roverssynode (latrocinium), omdat een aantal van de besluiten van het concilie werden afgedwongen door de aanwezigheid van gewapende monniken. De beslissingen van het concilie werden twee jaar later herroepen op het Concilie van Chalcedon.
  • İkinci Efes Konsili 449 yılında toplanmış kilise meclisidir. Ekümenik Konsil olarak İmparator II. Theodosius çağrısı ile toplanmasına rağmen tartışmalı tutanakları nedeniyle ekümenik kabul edilmemiş, "Sahte meclis" olarak adlandırılmıştır. Daha sonra Kadıköy Konsili tarafından red edilmiştir.
  • The Second Council of Ephesus (commonly known as the Robber Council of Ephesus) was a Christological church synod in 449 AD convoked by Emperor Theodosius II under the presidency of Pope Dioscorus I of Alexandria.
  • Das Konzil von Ephesos von 449 wurde von Kaiser Theodosius II. einberufen, von der Reichskirche später aber nicht als Ökumenisches Konzil anerkannt. Vielmehr ging es unter der polemischen Bezeichnung Räubersynode (lateinisch latrocinium) in die Kirchengeschichtsschreibung ein.
  • Sobór efeski II – sobór powszechny, zwołany w Efezie przez cesarza Teodozjusza II w 449, w celu zakończenia sporu o naturę Jezusa (monofizytyzm). Sobór ten nie jest uznawany przez Kościół katolicki i prawosławny za powszechny, dlatego jest nazywany synodem efeskim. Ze względu na swój przebieg zyskał również miano synodu zbójeckiego.Po soborze efeskim oskarżony o nieprawowierność Eutyches został usunięty z urzędu archimandryty konstantynopolitańskiego.
rdfs:label
  • Deuxième concile d'Éphèse
  • Concilie van Efeze (449)
  • Konzil von Ephesos (449)
  • Latrocinio de Éfeso
  • Second Council of Ephesus
  • Secondo concilio di Efeso
  • Segundo Concílio de Éfeso
  • Sobór efeski II
  • İkinci Efes Konsili
  • Второй Эфесский собор
  • エフェソス強盗会議
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of