La désobéissance civile est le refus assumé et public de se soumettre à une loi, un règlement, une organisation ou un pouvoir jugé inique par ceux qui le contestent, tout en faisant de ce refus une arme de combat pacifique. Le terme fut créé par l'américain Henry David Thoreau dans son essai La Désobéissance civile, publié en 1849, à la suite de son refus de payer une taxe destinée à financer la guerre contre le Mexique.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La désobéissance civile est le refus assumé et public de se soumettre à une loi, un règlement, une organisation ou un pouvoir jugé inique par ceux qui le contestent, tout en faisant de ce refus une arme de combat pacifique. Le terme fut créé par l'américain Henry David Thoreau dans son essai La Désobéissance civile, publié en 1849, à la suite de son refus de payer une taxe destinée à financer la guerre contre le Mexique. Si la désobéissance civile est une forme de révolte ou de résistance, elle se distingue pourtant de la révolte au sens classique. La révolte classique oppose la violence à la violence. La désobéissance civile est plus subtile : elle refuse d'être complice d'un pouvoir illégitime et de nourrir ce pouvoir par sa propre coopération. Le principe même du pouvoir politique pourrait rendre possible l'efficacité de cette action.L'idée de la résistance à une loi injuste a existé bien avant le XIXe siècle. On peut la faire remonter à la jus resistendi (« droit de résistance ») du droit romain et on peut dire que La Boétie, dès le XVIe siècle, a démontré l'efficacité du procédé. Il montre dans le Discours de la servitude volontaire que le pouvoir d'un État repose entièrement sur la coopération de la population. Ainsi, dès l'instant où la population refuse d'obéir, l'État n'a plus de pouvoir. Un peuple peut donc résister sans violence par la désobéissance et provoquer l'effondrement d'un État illégitime, car, disait-il, le pouvoir le plus féroce tire toute sa puissance de son peuple. Encore faut-il une prise de conscience générale et le courage des premiers militants pour que ce principe puisse être efficace. C'est principalement Gandhi en Inde, Martin Luther King aux États-Unis, Mandela en Afrique du Sud, les Grands-Mères de la Place de Mai en Argentine et la contestation du pouvoir soviétique dans les années 1980 qui en ont montré l'efficacité.Le principe est utilisé aujourd'hui au sein des démocraties pour lutter contre certaines lois lorsque les militants estiment que la légalité — qui dépend de la majorité et / ou d'une certaine inertie — ne parviendra pas à modifier ces lois. La désobéissance est illégale par définition, mais est en principe non violente. Cependant certaines actions en France ont revendiqué la dégradation de biens privés (par exemple les faucheurs volontaires). Certains ne voient dans ces actions que la dégradation de biens ou la résistance d'individus ou de groupes isolés, d'autres y voient un acte salutaire de désobéissance civile visant à faire modifier la politique des autorités.
  • 市民的不服従(しみんてきふふくじゅう、英語: Civil disobedience)とは、ある種の法律や、政府ないし支配的権力による要請・命令に従うことを非暴力的手段を通じて積極的に拒否することを指す。市民的不服従は、インドの非暴力抵抗運動(マハトマ・ガンディーによる社会福祉運動や、イギリス帝国からの独立運動)や、南アフリカの反アパルトヘイト闘争、アメリカの公民権運動などで用いられた。
  • Ziviler Ungehorsam (von lateinisch civilis ‚bürgerlich‘; deshalb auch bürgerlicher Ungehorsam) ist eine Form politischer Partizipation, deren Wurzeln bis in die Antike zurückreichen.Durch einen symbolischen,aus Gewissensgründen vollzogenen, und damit bewussten Verstoß gegen rechtliche Normen zielt der handelnde Staatsbürger mit einem Akt zivilen Ungehorsams auf die Beseitigung einer Unrechtssituation und betont damit sein moralisches Recht auf Partizipation. Die Normen können sich durch Gesetze, Pflichten oder auch Befehle eines Staates oder einer Einheit in einem staatlichen Gefüge manifestieren. Durch den symbolischen Verstoß soll zur Beseitigung des Unrechts Einfluss auf die öffentliche Meinungsbildung genommen werden. Der Ungehorsame nimmt dabei bewusst in Kauf, auf Basis der geltenden Gesetze für seine Handlungen bestraft zu werden. In der Regel beansprucht er ein Recht auf Widerstand für sich, das sich jedoch von einem verfassungsgemäß gegebenen Widerstandsrechtunterscheidet. Demjenigen, der zivilen Ungehorsam übt, geht es damit um die Durchsetzung von Bürger- und Menschenrechten innerhalb der bestehenden Ordnung,nicht um Widerstand, der auf die Ablösung einer bestehenden Herrschaftsstruktur gerichtet ist. Die Methoden und Aktionsformen von zivilem Ungehorsam und Widerstand gleichen sich jedoch in vielen Fällen.Als moderne Väter des Konzepts gelten Henry David Thoreau, Mohandas Karamchand Gandhi und Martin Luther King, Jr. Im philosophischen Diskurs nehmen seit der Veröffentlichung seines Artikels The Justification of Civil DisobedienceJohn Rawls’ Überlegungen eine zentrale Stellung ein.
  • 시민 불복종(市民不服従, 영어: civil disobedience)은 국가의 법이나 정부 내지 지배 권력의 명령 등이 부당하다고 판단했을 때, 이를 공개적으로 거부하는 행위를 말한다. 대개 비폭력 수단을 사용한 저항이지만 꼭 그렇지 않을 수도 있다. 인도의 비폭력 저항 운동(모한다스 카람찬드 간디의 사회 복지 운동, 영국으로부터의 독립 운동)과 남아프리카 공화국의 인종차별 반대 투쟁, 미국의 공민권운동 등이 대표적인 예이며, 소크라테스의 유명한 재판이 시민 불복종의 철학적 토대를 마련한 사건으로 간주된다.
  • Obywatelskie nieposłuszeństwo (civil disobedience) – celowe działanie łamiące konkretne przepisy prawne w imię przekonania, że owe przepisy rażąco naruszają wartości istotne dla stosującego nieposłuszeństwo obywatelskie – połączone ze świadomością możliwości poniesienia negatywnych konsekwencji prawnych.
  • Desobedientzia zibila bortxakeriarik gabe, era publiko batez, jakinaren gainean burutzen den lege-urraketa, helburua lege-aldaketa edo gobernuaren politika eta erabakiak aldaraztea izanik .Hiritar edo hiritar multzoen aldetik legalitatearen zenbait gaien ezezko mota berezia, legalitate hori izatez, lehenengoz, obedientzia zorrotzaren merezitzailea.Oinarrizko printzipioen kontra joateagatik edo demokraziaren kontra inposatuak izateagatik legeei desobeditzeko jarrerak gaur egun onarpen ia osoa jasotzen badu ere, auzia korapilatzen da legeak sistema demokratiko baten barruan eginak direnean eta norbaitek bere kontzientzia moralaren kontra joateagatik desobeditu nahi baditu. Jarrera hau bi alderditik plantea daiteke: etikoa eta politikoa. Norbaitek legeak desobeditzen baditu baina ez ditu indargabetu edo beste pertsonengan laguntza lortu nahi orduan alderdia etikoa da. Desobedientzia zibila izateko -alderdi politikoa- lege batzuen kontra joateko sistema demokratikoetan dagoen bide legitimo bakarra dena, desobedientzia egintza borondatezkoa eta publikoa izateaz gain, arrazoi moralengatik eta legeak aldatzeko asmoarekin eginda izan behar da (Bobbio eta Matteucci. Diccionario de Polítika. Siglo XXI). Horrela definitzen du, bere aldetik, R. García Cotarelok desobedientzia zibila: “kontzientzia arrazoiengatik eta bitarteko bakezaleen bidezko arauaren haustura publikoaren egintza da, honi dagokion zigorra borondatez onartua delarik”.E. Fromm-ek, Sobre la desobediencia y otros ensayos liburuan, hala psikologikoa nola morala den desobedientzia gaia planteatzen digu. Berak Adan eta Ebaren istorioa aipatzen du gizakia existitzen denetik gizadiak legeak desobeditzen zituela erakusteko eta, halaber, obedientzia itsuak, kritikarik gabekoak, zerikusirik handia daukala gizabanakoaren autonomia faltarekin, hots, bere liburu baten titulua izan zen Askatasunetik iheska delakoarekin lotuta dagoela adierazten du Fromm-ek. Desobedientzia, ordea, askatasunarekin maiz erlazionatuta dagoela uste du. Horrela dio: “Baina desobeditzeko gaitasuna askatasunaren baldintza izateaz gain, askatasuna ere desobedientziaren baldintza da...Egiazki, askatasuna eta desobeditzeko gaitasuna aldentezinak dira...”.J. Habermas-ek hurrengoa dio desobedientzia zibilari buruz: “moralki oinarrituta dagoen protestaldia da, zienaren jatorrian sinesmen pribatuei edo interes propioei buruzko konbentzimenduak bakarrik izateko arrazoirik ez dagoen; egintza publikoa da, orokorki, aldez aurretik iragarrita dena eta bere burutzapena poliziak ezagutu eta kalkulatzen duena; arau juridiko jakin batzuen apurketaren asmoa barne sartzen du, nahiz eta honek antolakuntza juridikoa bere osotasunean kolokan jarri ez; arau juridikoak apurtzeak dakartzan ondorioen onarpena eskatzen du; arauaren hausteak, desobedientzia zibilaren adierazpena denak, izaera sinbolikoa dauka; honetan datza protestatzeko bortitzak ez diren baliabideen muga”.Rawls-en ustez hurrengoak dira desobedientzia zibileko ekintza batek, justifikatua izateko, bete beharko lituzkeen baldintzak: Benetan injustuak diren kasuetara mugatzea, adibidez, askatasun berdina printzipioaren kontra jotzen duten kasuak. Kasuak, adibidez, askatasunaren haustura larriak direnean. Orduan, litekeena da aurkaritza politikoaren baliabide legal arruntak ez erabiltzea hasiera batean. Desobedientziak, batzuetan, mugak izan ditzala, adibidez, koordinazio faltagatik, talde ezberdinek eskaera berdinak planteatzen dituztenean gizarteko anabasa sortuz.Desobedientzia zibila eta Estatuarekiko lankidetza eza hiru mota ezberdinez agertu dira historian zehar: Testigantzazkoa. Pertsona bakar batek edo gutxi batzuk Estatuaren inposaketa bati uko egiten diotenean nahiz eta aldatzea lortuko ez dutela jakin. Helburua, beraz, salaketa publikoa da. Talde-sektorezkoa. Arau bat aplikatu behar zaion taldearen gehiengoak gaitzesten duenean arauaren ezarpena ezinezko edo oso zail bihurtuz (intsumisio mugimendua kasu). Talde-soziala. Desobedientzia gizartearen gehiengo handi batek planteatzen duenean (M Luther King eta M. Ghandi-ren kasuak).↑
  • Sivil itaatsizlik (ingilizce: Civil disobedience), Sivil yönetim tarafından uygulanan yasaların özüne uyarak yasalara riayet etmeme, karşı koyma anlamına gelmektedir.Yasaların ya da hükümet politikasının değiştirilmesini hedefleyen, kamuoyu önünde icra edilen(aleni), şiddete dayanmayan, vicdani ancak yasal olmayan politik bir eylemdir Bireysel bir tutum şeklinde olabileceği gibi zamanla toplumsal karakter de gösterebilir. Devlet aygıtının kuramsal anlamda yurttaşların rızası üzerinde kurulmuş olması, itaati meşrulaştırmaktadır. Ancak yönetimin yasaları uygulayışı aşamasında, yönetsel aygıtlara yurttaş tarafından müdahalenin mümkün olup olmaması noktasında tartışmalar mevcuttur. Sivil itaatsizlik, fikrin babalığını Amerikalı yazar Henry David Thoreau'nun yaptığı aktivizm yöntemidir. Sivil İtaatsizlik adlı makalesi kavramın çıkış noktasıdır. Mahatma Gandhi, Rosa Parks ve Paul Lafargue'nin farklı bakış açıları ve farklı siyasi perspektiflerle dile getirdikleri sivil itaatsizlik ya da pasif direniş; "yönetim siyasetinin ya da yasaların değişmesini isteyen, aleni, şiddetsiz, vicdani, fakat aynı zamanda siyasi olan, yasa dışı bir eylemdir." Pasif direnişe atıfla bir başka tanımda ise sivil itaatsizlik; "Hukuk devleti idesinin içerdiği üstün değerler uğruna, kamuya açık ve yasaya aykırı olarak gerçekleştirilen, bu sırada üçüncü kişilerin daha üstün bir hakkını çiğnemeyen, barışçıl bir protesto eylemidir."Bu tanımlarla beraber kendisini yurttaş olarak addeden bireyin yasalar çerçevesinde uygulanan siyasa hakkındaki görüşlerini yine hukuksal bir çerçevede ahlaki ve içsel kaygılarla dile getirme, harekete dökme yöntemidir. Bu eylem şeklinde, eylemin neticelerini bilme, tahmin etme ve neticesine rıza gösterme mevcut olabilir. Bu sessiz görüş bildirme yöntemi toplumsal, aleni ve şiddet meyillisi değildir. Kavram, düşünce özgürlüğünü, düşünceyi ifade özgürlüğünü ve örgütlenme özgürlüğünü bünyesinde barındırır. Eylem olarak şiddetten uzak olma, hareketi aktif direnmeden uzaklaştırıp pasif direnmeye yaklaştırmaktadır.
  • Гражданското неподчинение представлява активен отказ за подчинение на определени закони, изисквания или заповеди на правителство или на друга преобладаваща сила, без да се прибягва до физическо насилие. Може да се каже, че това е форма на състрадание взело форма на почтително несъгласие. Гражданското неподчинение е използвано в ненасилствените съпротивителни движения в Индия (Движението на Махатма Ганди за по-добър живот и движението за ускоряване на независимостта от Британската империя), в борбата срещу апартейда в Южна Африка и при Американското движение за граждански права. Американският писател Хенри Дейвид Торо описва за пръв път теорията зад тази практика в неговото есе Гражданско неподчинение [1] (1849), оригинално озаглавено "Съпротива на гражданското правителство" (Resistance to Civil Government). Основната идея в есето е разчитането на собствените възможности и как хората са морално прави, докато се защитават едни други, така че да не е нужно да се воюва физически с правителството, а само да не се подкрепя. Това есе има голямо влияние върху по-късните участници в граждански неподчинения. В есето Торо обяснява своите причини за отказа си да плаща данъци, като акт на протест срещу робството и срещу Мексиканско-американската война. Теория и практика на гражданско неподчинениеРазличните методи на активно гражданско неподчинение включват поведение, с което протестиращия умишлено се противопоставя на определени правила и закони. Примерно: мирно блокиране в публично пространство или окупиране на сгради и съоръжения. Протестиращите предприемат определени ненасилствени действия (или бездействие) с очакване да бъдат арестувани, атакувани, бити или заплашвани от властите. Протестиращите често се подготвят предварително за да могат да реагират по най-подходящ начин на евентуален арест или атака, така че да се противопоставят максимално, без да застрашават властите или органите за поддържане на обществения ред.
  • Burgerlijke ongehoorzaamheid is het opzettelijk breken van de wet of het negeren van opdrachten van de regering met een politiek doel. De meeste denkers en activisten die zich ermee bezig hebben gehouden stellen dat burgerlijke ongehoorzaamheid per definitie geweldloos is en nooit plaatsvindt uit louter eigenbelang. Als inspiratiebronnen voor burgerlijke ongehoorzaamheid en/of geweldloos verzet worden vaak genoemd Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Leo Tolstoj en Henry David Thoreau.
  • Гражданское неповиновение — действие политического характера, умышленное преступление закона с целью привлечения общественного мнения к проблеме и требования к законодательным органам внесения изменений в законодательство. Представляет собой цивилизованную форму протестной акции.Впервые как идея была сформулирована американским моралистом Генри Торо (эссе «О долге гражданского неповиновения» (1849), в котором в качестве примера приводилась практика отказа от уплаты налогов как эффективный способ протеста против несправедливой политики государственных деятелей, без использования насильственных методов.На практике успешность методов гражданского неповиновения была продемонстрирована Махатмой Ганди в борьбе национально-освободительного движения Индии, Мартином Лютером Кингом в движении за гражданские права чернокожих американцев, и других протестных кампаниях XX века.
  • Desobediencia o desobediencia civil se define como el acto de no acatar una norma de la que se tiene obligación de cumplimiento. La norma que debería obedecerse es, por lo general, una norma jurídica, o en todo caso cualquier norma que el grupo en el poder considera investida de autoridad en el sentido de que su transgresión acarreara inevitablemente un castigo. La desobediencia puede ser activa o pasiva. El término "civil" hace referencia a los deberes generales que todo ciudadano debe reconocer, legitimando así el orden legal vigente. En otras palabras, "civil" indica que el objetivo principal de la desobediencia es traer cambios en el orden social o político que afectarían la libertad de los ciudadanos.La desobediencia civil puede definirse como "cualquier acto o proceso de oposición pública a una ley o una política adoptada por un gobierno establecido, cuando el autor tiene conciencia de que sus actos son ilegales o de discutible legalidad, y es llevada a cabo y mantenida para conseguir unos fines sociales concretos".Para que un acto se clasifique como de desobediencia civil, se necesita que la acción se haga públicamente, que sea ilegal o que así lo clasifique el poder, y que al mismo tiempo quien cometa el supuesto delito esté consciente de sus acciones y motivos.
  • Erőszakmentes jogellenes tiltakozási forma, a hatalommal való együttműködés valamilyen fokú nyilvános megtagadása, annak tevékenysége miatt. Célja a hatalom közérdekű tevékenységének megváltoztatása vagy annak javítása.
  • Občanská neposlušnost je způsob chování spočívající v systematickém dlouhodobém vyhýbání se naplňování očekávání oficiálních autorit. Dalšími znaky občanské neposlušnosti jsou: volní charakter jednání s politickou, náboženskou, filosofickou nebo jinou obdobnou motivací, kterou občan toto jednání zároveň ospravedlňuje, úsilí o minimalizaci zásahu do cizích práv a zájmů, vzdání se násilí proti jiným nebo sobě (například demonstrativní veřejné sebemrzačení), případně úsilí o maximální legalitu jednání, ochota přijímat následné sankce.
  • Civil disobedience is the active, professed refusal to obey certain laws, demands, and commands of a government, or of an occupying international power. Civil disobedience is commonly, though not always, defined as being nonviolent resistance. It is one form of civil resistance. In one view (in India, known as ahimsa or satyagraha) it could be said that it is compassion in the form of respectful disagreement.
  • La disobbedienza civile è una forma di lotta politica, attuata da un singolo individuo o più spesso da un gruppo di persone, che comporta la consapevole violazione di una precisa norma di legge, considerata particolarmente ingiusta, violazione che però si svolge pubblicamente, in modo da rendere evidenti a tutti e immediatamente operative le sanzioni previste dalla legge stessa.
  • Desobediência civil, que erradamente pode ser confundida como desacato mas segundo Mario Henrique Simonsen faz parte da Democracia plena defendida por A. Lincoln, o sendo e o - é uma forma de protesto político, feito pacificamente - dai o seu aspecto - democrático segundo A. Lincoln, e que se opõe a alguma ordem que possui um comportamento de injustiça ou contra um governo visto como opressor pelos desobedientes ele é o oposto ao chamado ANARQUISMO, segundo Mario Henrique Simonsen.É um conceito formulado originalmente por Henry David Thoreau e aplicado com sucesso por Mahatma Gandhi no processo de independência da Índia e do Paquistão e por Martin Luther King na luta pelos direitos civis e o fim da segregação racial nos Estados Unidos, no Brasil ocorreu durante o governo de João Goulart que o foi um governante popular, querendo imitar a John F. Kennedy dos Estados Unidos da América do Norte e a Juscelino K. Oliveira do Brasil, esse presidente não conseguiu imitar e se estabeleceu a anarquia, havendo desenlace em um governo de exceção ou policial de 1964 a 1984, voltando-se a normalidade em 1985 com um processo de abertura política e democrático de seis anos com João Figueiredo a iniciá-lo e não mais de exceção.Segundo Mario Henrique Simonsen autor de "Legitimação da Monarquia (Parlamentarista de Governo, de origem anglo - lusitana) no Brasil", em diversas edições pela Universidade de Brasília, esse processo de "aspiração ao estado policial"(para M.H.Simonsen) e mais conhecido de forma enciclopédica como "ESTADO - de desobediência civil", é resolvido nos países de parlamentarismo como o foi o Brasil de 1808 a 1893, sendo o processo sempre melhorado e chegando ao seu ápce no reinado de Pedro II do Brasil e que seria o sétimo de Portugal
  • La desobediència civil és el rebuig actiu a obeir certes lleis, demandes i ordres d'un govern, o d'un poder internacional d'ocupació. És un dels principals mètodes de resistència no-violenta. En la seva forma més no-violenta (a l'Índia, coneguda com l'ahimsa o satyagraha) es podria dir que és la compassió en la forma de desacord respectuós. Una de les seves primeres implementacions massives va ser duta a terme pels egipcis contra l'ocupació britànica a la revolució del 1919. La desobediència civil és una de les moltes maneres en que les persones s'han rebel·lat contra les lleis injustes. S'ha utilitzat en els moviments de resistència no-violenta, de forma molt ben documentada, a l'Índia en les campanyes (de Gandhi per la independència de l'imperi britànic), a Txecoslovàquia amb la Revolució de Vellut i a Alemanya de l'Est per expulsar a les seves dictadures comunistes, a Sud-àfrica en la lluita contra l'apartheid, per l'American Civil Rights Movement, en la Revolució Cantant, que va permetre als països bàltics independitzar-se de la Unió Soviètica, i recentment a la Revolució Taronja del 2004 i 2005, Revolució de les Roses, entre altres diferents moviments d'arreu del món.Després de la massacre de Peterloo de 1819, el poeta Percy Shelley va escriure el poema polític de The Mask of Anarchy, després i en aquell mateix any, i que comença amb les impactants imatges de les formes injustes de l'autoritat del seu temps, i després s'imagina com podria ser una forma radicalment nova d'acció social. És potser la primera declaració moderna del principi de protesta no-violenta. Una versió va ser recollida per l'autor Henry David Thoreau en el seu assaig Civil Disobedience, i més tard per Gandhi en la seva doctrina del Satyagraha. La resistència passiva de Gandhi va ser influenciada i inspirada per la no-violència de Shelley en la protesta i l'acció política. En particular, és sabut que Gandhi solia citar Masque of Anarchy de Shelley a un públic ampli durant la campanya per una Índia lliure.En l'assaig de Thoreau de 1849 Civil Disobedience, originalment titulada "Resistència al govern civil", la idea motriu de l'assaig va ser el de l'autosuficiència, així un no té necessàriament que lluitar físicament contra el govern per una injustícia que aquest fa, però està obligat a no donar-li suport. Aquest assaig ha tingut una gran influència després en molts practicants de la desobediència civil. En l'assaig, Thoreau va explicar les seves raons per negar-se a pagar impostos com un acte de protesta contra l'esclavitud i contra la guerra mexicana-americana.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 6886 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 51211 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 167 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109267796 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1968 (xsd:integer)
  • 2008 (xsd:integer)
prop-fr:auteursOuvrage
  • Theodore Roszak
prop-fr:base
  • CP
prop-fr:collection
  • Espaces politiques
prop-fr:directeur
  • oui
prop-fr:isbn
  • 978 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • en
prop-fr:lienAuteur
  • Noam Chomsky
prop-fr:lieu
  • New York
  • Villeneuve d'Ascq
prop-fr:nom
  • Chomsky
  • Hiez
  • Villalba
prop-fr:numéro
  • 122 (xsd:integer)
  • 433 (xsd:integer)
prop-fr:oclc
  • 760382168 (xsd:integer)
prop-fr:pages
  • 198 (xsd:integer)
prop-fr:pagesTotales
  • 304 (xsd:integer)
prop-fr:passage
  • 254 (xsd:integer)
prop-fr:prénom
  • Bruno
  • David
  • Noam
prop-fr:texte
  • 122 (xsd:integer)
  • 433 (xsd:integer)
prop-fr:titre
  • La désobéissance civile : Approches politique et juridique
prop-fr:titreChapitre
  • ‪The Responsability of Intellectuals‬
prop-fr:titreOuvrage
  • The dissenting academy
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Pantheon Books
  • Presses universitaires du Septentrion
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • La désobéissance civile est le refus assumé et public de se soumettre à une loi, un règlement, une organisation ou un pouvoir jugé inique par ceux qui le contestent, tout en faisant de ce refus une arme de combat pacifique. Le terme fut créé par l'américain Henry David Thoreau dans son essai La Désobéissance civile, publié en 1849, à la suite de son refus de payer une taxe destinée à financer la guerre contre le Mexique.
  • 市民的不服従(しみんてきふふくじゅう、英語: Civil disobedience)とは、ある種の法律や、政府ないし支配的権力による要請・命令に従うことを非暴力的手段を通じて積極的に拒否することを指す。市民的不服従は、インドの非暴力抵抗運動(マハトマ・ガンディーによる社会福祉運動や、イギリス帝国からの独立運動)や、南アフリカの反アパルトヘイト闘争、アメリカの公民権運動などで用いられた。
  • 시민 불복종(市民不服従, 영어: civil disobedience)은 국가의 법이나 정부 내지 지배 권력의 명령 등이 부당하다고 판단했을 때, 이를 공개적으로 거부하는 행위를 말한다. 대개 비폭력 수단을 사용한 저항이지만 꼭 그렇지 않을 수도 있다. 인도의 비폭력 저항 운동(모한다스 카람찬드 간디의 사회 복지 운동, 영국으로부터의 독립 운동)과 남아프리카 공화국의 인종차별 반대 투쟁, 미국의 공민권운동 등이 대표적인 예이며, 소크라테스의 유명한 재판이 시민 불복종의 철학적 토대를 마련한 사건으로 간주된다.
  • Obywatelskie nieposłuszeństwo (civil disobedience) – celowe działanie łamiące konkretne przepisy prawne w imię przekonania, że owe przepisy rażąco naruszają wartości istotne dla stosującego nieposłuszeństwo obywatelskie – połączone ze świadomością możliwości poniesienia negatywnych konsekwencji prawnych.
  • Burgerlijke ongehoorzaamheid is het opzettelijk breken van de wet of het negeren van opdrachten van de regering met een politiek doel. De meeste denkers en activisten die zich ermee bezig hebben gehouden stellen dat burgerlijke ongehoorzaamheid per definitie geweldloos is en nooit plaatsvindt uit louter eigenbelang. Als inspiratiebronnen voor burgerlijke ongehoorzaamheid en/of geweldloos verzet worden vaak genoemd Mahatma Gandhi, Martin Luther King, Leo Tolstoj en Henry David Thoreau.
  • Erőszakmentes jogellenes tiltakozási forma, a hatalommal való együttműködés valamilyen fokú nyilvános megtagadása, annak tevékenysége miatt. Célja a hatalom közérdekű tevékenységének megváltoztatása vagy annak javítása.
  • Civil disobedience is the active, professed refusal to obey certain laws, demands, and commands of a government, or of an occupying international power. Civil disobedience is commonly, though not always, defined as being nonviolent resistance. It is one form of civil resistance. In one view (in India, known as ahimsa or satyagraha) it could be said that it is compassion in the form of respectful disagreement.
  • La disobbedienza civile è una forma di lotta politica, attuata da un singolo individuo o più spesso da un gruppo di persone, che comporta la consapevole violazione di una precisa norma di legge, considerata particolarmente ingiusta, violazione che però si svolge pubblicamente, in modo da rendere evidenti a tutti e immediatamente operative le sanzioni previste dalla legge stessa.
  • Гражданское неповиновение — действие политического характера, умышленное преступление закона с целью привлечения общественного мнения к проблеме и требования к законодательным органам внесения изменений в законодательство.
  • Гражданското неподчинение представлява активен отказ за подчинение на определени закони, изисквания или заповеди на правителство или на друга преобладаваща сила, без да се прибягва до физическо насилие. Може да се каже, че това е форма на състрадание взело форма на почтително несъгласие.
  • Občanská neposlušnost je způsob chování spočívající v systematickém dlouhodobém vyhýbání se naplňování očekávání oficiálních autorit.
  • Desobediencia o desobediencia civil se define como el acto de no acatar una norma de la que se tiene obligación de cumplimiento. La norma que debería obedecerse es, por lo general, una norma jurídica, o en todo caso cualquier norma que el grupo en el poder considera investida de autoridad en el sentido de que su transgresión acarreara inevitablemente un castigo. La desobediencia puede ser activa o pasiva.
  • Desobediência civil, que erradamente pode ser confundida como desacato mas segundo Mario Henrique Simonsen faz parte da Democracia plena defendida por A. Lincoln, o sendo e o - é uma forma de protesto político, feito pacificamente - dai o seu aspecto - democrático segundo A.
  • Desobedientzia zibila bortxakeriarik gabe, era publiko batez, jakinaren gainean burutzen den lege-urraketa, helburua lege-aldaketa edo gobernuaren politika eta erabakiak aldaraztea izanik .Hiritar edo hiritar multzoen aldetik legalitatearen zenbait gaien ezezko mota berezia, legalitate hori izatez, lehenengoz, obedientzia zorrotzaren merezitzailea.Oinarrizko printzipioen kontra joateagatik edo demokraziaren kontra inposatuak izateagatik legeei desobeditzeko jarrerak gaur egun onarpen ia osoa jasotzen badu ere, auzia korapilatzen da legeak sistema demokratiko baten barruan eginak direnean eta norbaitek bere kontzientzia moralaren kontra joateagatik desobeditu nahi baditu.
  • Sivil itaatsizlik (ingilizce: Civil disobedience), Sivil yönetim tarafından uygulanan yasaların özüne uyarak yasalara riayet etmeme, karşı koyma anlamına gelmektedir.Yasaların ya da hükümet politikasının değiştirilmesini hedefleyen, kamuoyu önünde icra edilen(aleni), şiddete dayanmayan, vicdani ancak yasal olmayan politik bir eylemdir Bireysel bir tutum şeklinde olabileceği gibi zamanla toplumsal karakter de gösterebilir.
  • Ziviler Ungehorsam (von lateinisch civilis ‚bürgerlich‘; deshalb auch bürgerlicher Ungehorsam) ist eine Form politischer Partizipation, deren Wurzeln bis in die Antike zurückreichen.Durch einen symbolischen,aus Gewissensgründen vollzogenen, und damit bewussten Verstoß gegen rechtliche Normen zielt der handelnde Staatsbürger mit einem Akt zivilen Ungehorsams auf die Beseitigung einer Unrechtssituation und betont damit sein moralisches Recht auf Partizipation.
  • La desobediència civil és el rebuig actiu a obeir certes lleis, demandes i ordres d'un govern, o d'un poder internacional d'ocupació. És un dels principals mètodes de resistència no-violenta. En la seva forma més no-violenta (a l'Índia, coneguda com l'ahimsa o satyagraha) es podria dir que és la compassió en la forma de desacord respectuós. Una de les seves primeres implementacions massives va ser duta a terme pels egipcis contra l'ocupació britànica a la revolució del 1919.
rdfs:label
  • Désobéissance civile
  • Burgerlijke ongehoorzaamheid
  • Civil disobedience
  • Desobediencia civil
  • Desobedientzia zibil
  • Desobediència civil
  • Desobediência civil
  • Disobbedienza civile (società)
  • Obywatelskie nieposłuszeństwo
  • Občanská neposlušnost
  • Polgári engedetlenség
  • Sivil itaatsizlik
  • Ziviler Ungehorsam
  • Гражданско неподчинение
  • Гражданское неповиновение
  • 市民的不服従
  • 시민 불복종
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:methode of
is prop-fr:typeDeMilitance of
is prop-fr:typesDeManifestations of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of