Le contrebasson est un instrument de musique à vent de la famille des bois, de perce conique et à anche double, et donc parent du basson et sonnant à l'octave inférieure de celui-ci. Son étendue est toutefois moins importante, de trois octaves et une seconde. Le tuyau comporte quatre coudes contre un seul pour le basson et sa colonne d'air d'environ 5 mètres est double de celle du basson. Son anche est environ de 10 % à 20 % plus longue et plus large que celle du basson.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le contrebasson est un instrument de musique à vent de la famille des bois, de perce conique et à anche double, et donc parent du basson et sonnant à l'octave inférieure de celui-ci. Son étendue est toutefois moins importante, de trois octaves et une seconde. Le tuyau comporte quatre coudes contre un seul pour le basson et sa colonne d'air d'environ 5 mètres est double de celle du basson. Son anche est environ de 10 % à 20 % plus longue et plus large que celle du basson. C'est le deuxième instrument le plus grave de l'orchestre, sa note la plus grave étant le Si bémol (Bb) en dessous du Mi (E) de la contrebasse et au-dessus du Fa (F)du Tuba contrebasse. Joué par des bassonistes, il constitue néanmoins une spécialisation au sein d'un pupitre de bassons, au même titre que le cor anglais pour les hautboïstes ou la clarinette basse pour les clarinettistes.Au cours du XIXe siècle, l'instrument prend de l'importance dans le répertoire orchestral en même temps qu'il est amélioré. Maurice Ravel notamment l'utilisa d'une manière soliste dans son Concerto pour la main gauche et dans Ma Mère l'Oye (Les entretiens de la Belle et de la Bête), ainsi que Richard Strauss dans son opéra Salomé. Johannes Brahms en fit un usage régulier dans ses symphonies 1re, 3e, 4e). Donald Erb a composé un concerto pour contrebasson et orchestre et une pièce (« Five Red Hot Duets ») pour deux contrebassons ; Kalevi Aho un concerto pour contrebasson et orchestre. Paul Dukas utilisera aussi cet instrument dans sa pièce symphonique L'Apprenti sorcier en 1897.
  • Kontrafagota zurezko haize-instrumentua da, mihi bikoitzekoa. Kontrafagotaren erregistroa fagotarena baino zortzidun bat beheragokoa da. Tutu koniko luzea du, eta, jotzeko, lurrean bermatzen da hagatxo batez. Heckelek hobetutako kontrafagotak 5 metro inguruko hodia du, lau aldiz tolestua eta muturra beherantz zuzendua du, fagotak ez bezala. Soinu baxu ederrak ditu. Esan ohi denez, Georg Friedrich Händelek sartu zuen lehenengoz Ingalaterran. XIX. mendean hasi zen orkestran erabiltzen. Beethovenek sarritan erabili zuen.
  • De contrafagot is een houten blaasinstrument dat als contrabas nog weer groter en een octaaf lager is dan de 'gewone' fagot. Het is een octaverend instrument: de contrafagot klinkt een octaaf lager dan genoteerd. De laagste toon die een contrafagot kan voortbrengen is de B2 (subcontra-B, soms tot A2, de laagste noot op een piano) en het is daarmee het laagste houten blaasinstrument. De totale buislengte bedraagt 5,96 m en is enkele malen 'dubbelgevouwen' ten behoeve van de hanteerbaarheid. De contrafagot staat op een verstelbare punt voor de bespeler. Het dubbelriet is een slag groter dan dat van de 'gewone' fagot.In het klassieke symfonieorkest worden nauwelijks contrafagotten voorgeschreven. Een van de oudste partituurvermeldingen is te vinden in de Johannes-Passion van Johann Sebastian Bach. In de partituur staat de vermelding col bassono grande; ook bestaat er een speciale partij voor een lage fagot van Bachs hand. Het is echter de vraag of hiermee een instrument met de huidige ambitus werd bedoeld. In 1784 werd de Messiah van Händel uitgevoerd met een contrafagot, nota bene voor de rest van het orkest geplaatst. Het was echter Ludwig van Beethoven die als één van de eersten die gebruik maakte van een contrafagot in moderne zin, in zijn vijfde symfonie. In grote symfonische werken, zoals van Gustav Mahler, Dmitri Sjostakovitsj en Maurice Ravel treffen we sindsdien vaker een contrafagotpartij aan. In de door Deryck Cooke afgemaakte tiende symfonie van Gustav Mahler horen we zelfs twee contrafagotten (in de Finale). Vaak speelt de tweede of derde fagottist afwisselend fagot en contrafagot in één werk.
  • El contrafagot és un aeròfon, un instrument musical de vent-fusta, de la família de l'oboè. És similar al fagot, però força més gran. El seu ús en l'orquestra sempre ha estat excepcional. Està construït totalment de fusta, exceptuant-ne el tudell i el pavelló. Té un tub de més 5,90 m de longitud i pesa uns 10 kg. Com el tub és tan llarg es doblega tres vegades sobre si mateix, i d'aquesta manera l'instrument només assoleix una altura d'1,60 m. A causa del seu excessiu pes, per tocar-lo cal recolzar-lo en una pica de ferro.Aquest instrument que es troba en totes les grans orquestres modernes, només es diferencia del fagot per la seva mida, aproximadament el doble, i pel seu diapasó que és una octava més greu. El tub d'aquest instrument és de la categoria dels anomenats instruments de 32 peus, com el contrabaix, i com aquest, sona l'octava greu del so indicat en el pentagrama. El so més greu de l'instrument és un Si bemoll. Tot i així, els models més moderns de l'instrument són capaços de generar notes encara més greus.
  • 콘트라바순, 또는 콘트라파곳, 또는 더블바순 (Contrabassoon, 독일어: Kontrafagott)은 바순 보다 음이 낮은 악기이다.관의 전길이는 약 6m나 되며, 바순보다 음넓이가 전체적으로 1옥타브 낮다. 무겁게 울리는 낮은음넓이는 콘트라베이스를 강화하기도 하며, 다른 관악기 무리의 낮은음으로 쓰인다. 그리하여 오늘날의 오케스트라에서는 극히 중요한 악기로 되어 있다. 이탈리아어의 파곳에는 '묶음'이라는 뜻이 있으며, 2개의 관을 묶은 꼴에서 이 이름이 생겼다고 하지만 그 발전한 역사는 확실하지 않다. 겹서(double reed)이며 굽은 관악기는 16세기에는 이미 있었으며 '파곳' 또는 '바순'이라고 불렸다. 17세기에는 현재의 파곳을 닮은 것이 있어서 베네치아 악파의 G.가브리엘 등에 의하여 오케스트라에 쓰였다. 고전파의 시대에는 다만 낮은음을 보강하는 역할을 벗어나 모차르트, 베토벤 등에 의하여 독자적 기능을 가진 악기로서 쓰였고, 오케스트라에서도 그 지위가 확립되었다. 앞서 말한 바와 같이 음빛깔과 구조가 불가분하기 때문에 개량의 시도는 거듭 실패하였고, 따라서 큰 혁신적인 발명 없이 오늘에 이르렀다. 그러나 키의 수는 점차 늘어나 19세기 초엽에는 15개의 키를 가진 것이 제작되었다. 바순은 양손 10손가락을 모두 써서 키와 구멍을 조작한다. 즉 이면에도 7개의 키와 구멍이 있고, 대부분의 목관 악기에서 악기를 받치는 데 쓰이는 오른손의 엄지손가락도 그 조작에 쓰인다. 트크는 원칙적으로 싱글로서, 스타카토는 특히 우수한 효과를 발휘한다. 음빛깔은 낮은음, 중간음역에서 특히 아름답고 높음음역은 일반적으로 쓰이지 않는다.
  • Kontrafagot – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także obój, rożek angielski i jego wersja o wyższym stroju – fagot. Skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od B2 do f. Notacja dla kontrafagotu jest w kluczu basowym, lecz brzmi oktawę niżej od zapisu.Instrument składa się z długiej, prawie pięciometrowej, podłużnej rury, poczwórnie złożonej. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane są klapami. Kontrafagot jest używany najczęściej jako wzmocnienie oktawowe basów. Powolne rozbrzmiewanie słupa powietrza powoduje ograniczenie w wykonywaniu drobnych wartości. Akustyka i pochodzenie instrumentu jest podobne jak innych z tej rodziny – zobacz obój. Kontrafagot ma najniższy strój spośród instrumentów dętych drewnianych w składzie orkiestry symfonicznej. Odpowiednikiem kontrafagotu pod względem wysokości stroju jest (w przybliżeniu) w grupie instrumentów dętych blaszanych tuba, natomiast w rodzinie instrumentów smyczkowych kontrabas. Do czasów współczesnych kontrafagot nie był postrzegany jako instrument solowy. Dopiero w XX wieku powstało szereg kompozycji na ten instrument.Przykłady kompozycji na kontrafagot: Erwin Schulhoff – Bassnachtigall na kontrafagot solo 1922 Gunther Schuller – Koncert na kontrafagot 1978 Donald Erb – Red Hot Duets (5) for Two Contrabassoons 1990 David Neumeyer – Sonata na kontrafagot i fortepian 2001 Kalevi Aho – Koncert na kontrafagot 2004-2005Znane partie orkiestrowe kontrafagotu: Maurice Ravel – Suita orkiestrowa "Moja Matka Gęś" Maurice Ravel – Koncert fortepianowy na lewą rękę D-dur Paul Dukas – Uczeń czarnoksiężnika (L'Apprenti sorcier)
  • El contrafagot es un instrumento musical aerófono de la familia de viento-madera y de lengüeta doble.
  • Das Kontrafagott ist ein Musikinstrument mit Doppelrohrblatt, der tiefste Vertreter der Holzblasinstrumente im Orchester. Der Name kommt von der Kontra-Oktave, deren profunde Töne es erzeugen kann, baulich ist es im Prinzip ein auf das Doppelte verlängertes Fagott (im Englischen gibt es auch die Bezeichnung double bassoon). Im Orchester wird es als Nebeninstrument von Fagottisten gespielt, die das Instrument auch abgekürzt „Kontra“ nennen.
  • O contrafagote é um instrumento musical de sopro de palheta dupla, considerado como variante do fagote. É na verdade uma versão maior do fagote, tocando uma oitava abaixo e pesando cerca de 10 kg. As técnicas para ambos os instrumentos são muito semelhantes. É um dos instrumentos de som mais grave da orquestra, e escreve-se para ele normalmente na clave de fá.Tem um tubo de mais de 5,90 m de comprimento, dobrado três vezes sobre si mesmo, e altura de 1,60 m. É construído totalmente de madeira, excetuando poucas peças.Para o tocar é necessário apoiar-se numa peça de ferro que assenta no chão, devido ao seu peso.A palheta do contrafagote é feita com madeira de Arundo donax de modo similar à do fagote.
  • コントラファゴットは、木管楽器のひとつ。コントラバスーン、ダブルバスーンともいう。
  • Il controfagotto è uno strumento musicale ad ancia doppia che rappresenta la tessitura contrabbassa dell'intera famiglia. Deriva dal fagotto di cui è, in un certo senso, un ampliamento e ne condivide parzialmente l'intero sistema di chiavi e di posizioni tanto che a suonare questo strumento sono solitamente i fagottisti.Lo strumento è traspositore d'ottava verso il basso, vale a dire che le note scritte suonano d'effetto un'ottava sotto.A causa di alcune imperfezioni costruttive prima degli inizi del XX secolo al controfagotto veniva preferito il sarrusofono, pur rimanendo il termine "controfagotto" scritto in partitura.Ma dalla fine del XIX secolo in poi il suo posto in orchestra è stabile ed indispensabile per coprire il registro 32' della famiglia dei legni.Anche se già Beethoven lo usò mirabilmente nel finale della Nona sinfonia per ottenere l'effetto denominato alla turca, il controfagotto si distingue in orchestra, anche in assolo, a partire dalla fine del XIX secolo come nel celebre Apprendista stregone di Paul Dukas dove il suo lugubre timbro, pigro e cavernoso, lo rende inconfondibile. Altri compositori che usarono il controfagotto nelle loro partiture furono Giuseppe Verdi nel Don Carlo, e Maurice Ravel in Ma Mère l'Oye (episodio Les Entretiens de la Belle et de la Bête).
  • The contrabassoon, also known as the double bassoon or bass bassoon, is a larger version of the bassoon, sounding an octave lower. Its technique is similar to its smaller cousin, with a few notable differences.
  • Kontrafagot je dvouplátkový dechový dřevěný nástroj; má dvakrát delší trubici než fagot, proto zní o oktávu níže (od této jeho vlastnosti je odvozeno jedno z anglických pojmenování kontrafagotu: double bassoon, neboli dvojitý fagot). V symfonickém orchestru je nejnižším dechovým nástrojem, používá se také ve větších dechových orchestrech.
  • Контрафаго́т (неверно: контрфагот; итал. controfagotto, фр. contrebasson, нем. Kontrafagott, англ. contrabassoon) — деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность фагота, инструмент такого же типа и устройства, но с бо́льшим вдвое столбом заключённого в нём воздуха, отчего звучит на октаву ниже фагота. Диапазон по действительному звучанию — от B0 (си-бемоль субконтроктавы), реже A0 до g (соль малой октавы); ноты пишутся в басовом ключе на октаву выше действительного звучания. Тембр — как у фагота, но более мрачный, в верхнем регистре — несколько гнусавый и сдавленный. Контрафагот был сконструирован в конце XVII — начале XVIII века (самый ранний из сохранившихся инструментов датируется 1714 годом) и усовершенствован в XIX веке, когда стал часто применяться в симфоническом оркестре в дополнение к двум или трём фаготам (первым отдельную партию для контрафагота написал Бетховен в Пятой симфонии).Контрафагот является самым низким (наряду с контрабасовым кларнетом и субконтрабасовым саксофоном) по звучанию инструментом группы деревянных духовых и исполняет в ней контрабасовый голос. В симфонической партитуре партия контрафагота пишется под партией фаготов, над партиями валторн.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 88106 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2700 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 28 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 105266586 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:description
  • Méthode INCONIS
prop-fr:format
prop-fr:titre
  • Exercice n. 10
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le contrebasson est un instrument de musique à vent de la famille des bois, de perce conique et à anche double, et donc parent du basson et sonnant à l'octave inférieure de celui-ci. Son étendue est toutefois moins importante, de trois octaves et une seconde. Le tuyau comporte quatre coudes contre un seul pour le basson et sa colonne d'air d'environ 5 mètres est double de celle du basson. Son anche est environ de 10 % à 20 % plus longue et plus large que celle du basson.
  • El contrafagot es un instrumento musical aerófono de la familia de viento-madera y de lengüeta doble.
  • Das Kontrafagott ist ein Musikinstrument mit Doppelrohrblatt, der tiefste Vertreter der Holzblasinstrumente im Orchester. Der Name kommt von der Kontra-Oktave, deren profunde Töne es erzeugen kann, baulich ist es im Prinzip ein auf das Doppelte verlängertes Fagott (im Englischen gibt es auch die Bezeichnung double bassoon). Im Orchester wird es als Nebeninstrument von Fagottisten gespielt, die das Instrument auch abgekürzt „Kontra“ nennen.
  • コントラファゴットは、木管楽器のひとつ。コントラバスーン、ダブルバスーンともいう。
  • The contrabassoon, also known as the double bassoon or bass bassoon, is a larger version of the bassoon, sounding an octave lower. Its technique is similar to its smaller cousin, with a few notable differences.
  • Kontrafagot je dvouplátkový dechový dřevěný nástroj; má dvakrát delší trubici než fagot, proto zní o oktávu níže (od této jeho vlastnosti je odvozeno jedno z anglických pojmenování kontrafagotu: double bassoon, neboli dvojitý fagot). V symfonickém orchestru je nejnižším dechovým nástrojem, používá se také ve větších dechových orchestrech.
  • O contrafagote é um instrumento musical de sopro de palheta dupla, considerado como variante do fagote. É na verdade uma versão maior do fagote, tocando uma oitava abaixo e pesando cerca de 10 kg. As técnicas para ambos os instrumentos são muito semelhantes. É um dos instrumentos de som mais grave da orquestra, e escreve-se para ele normalmente na clave de fá.Tem um tubo de mais de 5,90 m de comprimento, dobrado três vezes sobre si mesmo, e altura de 1,60 m.
  • Il controfagotto è uno strumento musicale ad ancia doppia che rappresenta la tessitura contrabbassa dell'intera famiglia.
  • El contrafagot és un aeròfon, un instrument musical de vent-fusta, de la família de l'oboè. És similar al fagot, però força més gran. El seu ús en l'orquestra sempre ha estat excepcional. Està construït totalment de fusta, exceptuant-ne el tudell i el pavelló. Té un tub de més 5,90 m de longitud i pesa uns 10 kg. Com el tub és tan llarg es doblega tres vegades sobre si mateix, i d'aquesta manera l'instrument només assoleix una altura d'1,60 m.
  • 콘트라바순, 또는 콘트라파곳, 또는 더블바순 (Contrabassoon, 독일어: Kontrafagott)은 바순 보다 음이 낮은 악기이다.관의 전길이는 약 6m나 되며, 바순보다 음넓이가 전체적으로 1옥타브 낮다. 무겁게 울리는 낮은음넓이는 콘트라베이스를 강화하기도 하며, 다른 관악기 무리의 낮은음으로 쓰인다. 그리하여 오늘날의 오케스트라에서는 극히 중요한 악기로 되어 있다. 이탈리아어의 파곳에는 '묶음'이라는 뜻이 있으며, 2개의 관을 묶은 꼴에서 이 이름이 생겼다고 하지만 그 발전한 역사는 확실하지 않다. 겹서(double reed)이며 굽은 관악기는 16세기에는 이미 있었으며 '파곳' 또는 '바순'이라고 불렸다. 17세기에는 현재의 파곳을 닮은 것이 있어서 베네치아 악파의 G.가브리엘 등에 의하여 오케스트라에 쓰였다.
  • Kontrafagot – instrument dęty drewniany z grupy aerofonów stroikowych. Należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także obój, rożek angielski i jego wersja o wyższym stroju – fagot. Skala (zakres dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od B2 do f. Notacja dla kontrafagotu jest w kluczu basowym, lecz brzmi oktawę niżej od zapisu.Instrument składa się z długiej, prawie pięciometrowej, podłużnej rury, poczwórnie złożonej.
  • De contrafagot is een houten blaasinstrument dat als contrabas nog weer groter en een octaaf lager is dan de 'gewone' fagot. Het is een octaverend instrument: de contrafagot klinkt een octaaf lager dan genoteerd. De laagste toon die een contrafagot kan voortbrengen is de B2 (subcontra-B, soms tot A2, de laagste noot op een piano) en het is daarmee het laagste houten blaasinstrument. De totale buislengte bedraagt 5,96 m en is enkele malen 'dubbelgevouwen' ten behoeve van de hanteerbaarheid.
  • Kontrafagota zurezko haize-instrumentua da, mihi bikoitzekoa. Kontrafagotaren erregistroa fagotarena baino zortzidun bat beheragokoa da. Tutu koniko luzea du, eta, jotzeko, lurrean bermatzen da hagatxo batez. Heckelek hobetutako kontrafagotak 5 metro inguruko hodia du, lau aldiz tolestua eta muturra beherantz zuzendua du, fagotak ez bezala. Soinu baxu ederrak ditu. Esan ohi denez, Georg Friedrich Händelek sartu zuen lehenengoz Ingalaterran. XIX. mendean hasi zen orkestran erabiltzen.
  • Контрафаго́т (неверно: контрфагот; итал. controfagotto, фр. contrebasson, нем. Kontrafagott, англ. contrabassoon) — деревянный духовой музыкальный инструмент, разновидность фагота, инструмент такого же типа и устройства, но с бо́льшим вдвое столбом заключённого в нём воздуха, отчего звучит на октаву ниже фагота. Диапазон по действительному звучанию — от B0 (си-бемоль субконтроктавы), реже A0 до g (соль малой октавы); ноты пишутся в басовом ключе на октаву выше действительного звучания.
rdfs:label
  • Contrebasson
  • Contrabassoon
  • Contrafagot
  • Contrafagot
  • Contrafagot
  • Contrafagote
  • Controfagotto
  • Kontrafagot
  • Kontrafagot
  • Kontrafagot
  • Kontrafagott
  • Контрафагот
  • コントラファゴット
  • 콘트라바순
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:occupation of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:membres of
is foaf:primaryTopic of