Le congrès des Nations de Berlin est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au 13 juillet 1878, par les représentants des puissances européennes, suite aux efforts de Benjamin Disraeli visant à réviser le traité de San Stefano.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le congrès des Nations de Berlin est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au 13 juillet 1878, par les représentants des puissances européennes, suite aux efforts de Benjamin Disraeli visant à réviser le traité de San Stefano.
  • A berlini kongresszus az 1878-as San Stefanó-i békeszerződést megváltoztató nagyhatalmi konferencia neve, amely 1878. június 13. és július 13. között ülésezett.
  • The Congress of Berlin (13 June – 13 July 1878) was a meeting of the leading statesmen of the European Great Powers and the Ottoman Empire, in Berlin in 1878. In the wake of the Russo-Turkish War of 1877–78, the meeting's aim was to reorganize the countries of the Balkans.
  • Il Congresso di Berlino si svolse dal 13 giugno al 13 luglio 1878 nella capitale tedesca. Fu promosso dall'Austria e accettato dalle altre potenze europee per rettificare il trattato di Pace di Santo Stefano, con il quale la Russia, dopo aver sconfitto la Turchia nella Guerra del 1877-1878, aveva accresciuto il suo potere nei Balcani.Il Congresso rettificò, rispetto alla Pace di Santo Stefano, la destinazione dei territori turchi in Europa: ridimensionò e divise la nascente Bulgaria, satellite della Russia, e stabilì l’amministrazione austriaca della Bosnia. Confermò invece l’indipendenza della Romania, della Serbia e del Montenegro.La Germania, che fece da mediatrice, per aver scongiurato la grave crisi fra la Russia e l’Austria aumentò il suo prestigio ma incrinò i suoi rapporti con la Russia che non fu soddisfatta dei negoziati.La Turchia, pur perdendo estesi territori, limitò i danni rispetto alla Pace di Santo Stefano.Oltre alla Russia, alla Turchia, all'Austria e alla Germania, al Congresso di Berlino parteciparono la Gran Bretagna, la Francia e l'Italia. Le decisioni prese costituirono il Trattato di Berlino.
  • El Congrés de Berlín de 1878 fou una assemblea diplomàtica dels representants de diversos estats europeus sota la presidència d'Otto von Bismarck, Canceller d'Alemanya amb el propòsit de reorganitzar la zona dels Balcans després de la Guerra Russo-Turca de 1877–1878. També pretenia copsar els interessos d'Anglaterra, Rússia i Àustria-Hongria en la zona. Van haver-hi representants del Regne Unit, Àustria-Hongria, França, Alemanya, Itàlia, Rússia i l'imperi Otomà. Delegats de Grècia, Romania, Sèrbia i Montenegro van assistir a les sessions que tractaven sobre els seus estats, però no eren integrants del congrés. El tractat resultant fou signat el 23 de juliol, i modificà el Tractat de San Stefano amb el qual el Regne Unit i Àustria-Hongria no eren conformes.
  • Tijdens het Congres van Berlijn in 1878 werd onder leiding van de Duitse rijkskanselier Otto von Bismarck de zogenaamde Oosterse kwestie opgelost.Tijdens de Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878) maakte Groot-Brittannië zich zorgen over zijn aandelen in het Suezkanaal. Na afloop van deze oorlog had Rusland de Ottomanen de Vrede van San Stefano opgelegd, die Rusland en Bulgarije de macht over de Balkan zou verschaffen. De verdere inname van Centraal-Azië door Rusland stond de grote Europese machten bovendien niet aan. Oostenrijk-Hongarije en Engeland protesteerden en al snel dreigde een oorlog. Bismarck had hier geen behoefte aan, en nodigde daarom Engeland, Frankrijk, Rusland, Oostenrijk-Hongarije, Italië en het Ottomaanse rijk uit op het Congres van Berlijn. Hier zou de kwestie worden opgelost en de wereld opnieuw worden ingedeeld. Officieel zouden alle mogendheden op voet van gelijkheid aan tafel zitten. In feite kwamen slechts de landen aan het woord die Bismarck aan het woord wilde laten. De Ottomanen waren slechts uitgenodigd om hun grondgebied af te staan, en werden verder genegeerd en vernederd. Een van hun afgevaardigden, Mehmed Ali Pasha, was van huis uit een Duitser en werd om die reden door Bismarck als verrader gezien en consequent genegeerd. Andere landen mochten al blij zijn als hun diplomaten op culturele evenementen rondom de conferentie aanwezig mochten zijn. Slechts de Grieken werd het veroorloofd een halfuur te spreken. De Roemenen konden dit slechts via hun beschermheer Italië, en Bulgarije via Rusland. Servië had het bij de Russen verbruid en werd vrijwel genegeerd.De Franse expansieplannen in Afrika worden aangekaart. Groot-Brittannië en Italië klaagden over de Russische invloed in de Middellandse Zee. Oostenrijk-Hongarije en Italië waren ongelukkig met de Russische uitbreiding in de Balkan.De Vrede van San Stefano werd als eerste gematigd. Rusland werd gedwongen het grootste deel van zijn overwinningen af te staan aan de grootmachten. Bismarck bemiddelt en Groot-Bulgarije wordt verdeeld onder het Ottomaanse rijk, Servië en Roemenië. Zuid-Bulgarije, beter bekend als Oost-Roemelië, werd aan de Ottomaanse sultan teruggegeven. Slechts een klein semi-onafhankelijk Noord-Bulgarije bleef over. Oostenrijk-Hongarije werd tot ongenoegen van Servië belast met het toezicht op Bosnië en Herzegovina. Meteen na het congres trokken Oostenrijkse troepen Bosnië en Herzegovina binnen. Daar werden ze niet gezien als bevrijders van het Ottomaanse juk, maar als vijanden. Aan Oostenrijkse zijde vielen vele doden en gewonden. In Wenen worden allerlei noodhospitalen ingericht, onder andere in het paleis Schönbrunn. Tegen de wil van het Ottomaanse rijk nam Groot-Brittannië Cyprus in bezit. Als compensatie voor het Russische verlies werd dat land de Kaukasus aangeboden. En omdat de Fransen hier een probleem in zagen werd hun Tunesië aangeboden. Thessalië werd aan Griekenland gegeven, de Dobroedzja ging naar Roemenië, maar dat land moest dan wel Bessarabië afstaan aan Rusland.Bismarck had zijn doel bereikt. Groot-Brittannië was namelijk tevredengesteld met Cyprus en Frankrijk met Afrika (wat het land hopelijk zou afleiden van het verdriet over het verlies van Elzas-Lotharingen), terwijl de Oostenrijkse bondgenoot een deel van de koek kreeg en daarmee sterker aan Duitsland werd gebonden. Toch was er wrevel: Rusland was teleurgesteld over Bulgarije, terwijl Engeland en Oostenrijk vonden dat het al veel te veel kreeg. De Ottomanen waren boos en voelden wrevel tegen alle grootmachten, terwijl de Britten zorgelijk naar de Franse uitbreiding in Afrika keken. Er was vrede, maar de Europese machten waren tegen elkaar uitgespeeld. De kans op een anti-Duitse coalitie was hierdoor kleiner dan ooit en dat was het belangrijkste doel van Bismarck geweest.
  • Berlínský kongres byl mezinárodním setkáním svolaným k vyřešení Velké východní krize z let 1877-1878.
  • Der Berliner Kongress war eine Versammlung von Vertretern der europäischen Großmächte Deutsches Reich, Österreich-Ungarn, Frankreich, Vereinigtes Königreich, Italien und Russland sowie des Osmanischen Reiches, auf der die Balkankrise beendet und eine neue Friedensordnung für Südosteuropa ausgehandelt wurde. Der in Berlin stattfindende Kongress begann am 13. Juni 1878 und endete am 13. Juli 1878 mit der Unterzeichnung des Berliner Vertrages.
  • 베를린 회의(독일어: Berliner Kongress, 영어: Congress of Berlin)는 러시아-튀르크 전쟁 이후 체결된 산스테파노 조약을 개정하기 위해 1878년 6월 13일부터 7월 13일까지 베를린에서 개최된 회의로, 유럽 열강들은 이를 통해 발칸 반도에서 러시아의 영향력이 지나치게 확장되는 것을 방지하고자 하였다.독일 제국의 수상 오토 폰 비스마르크의 중재 하에 열린 이 회의는, 발칸 반도에서 각 나라가 가지고 있는 이해관계를 조절하고 힘의 균형을 맞춰 발칸 지역을 안정화시키는 것을 목표로 하였다.그러나 베를린 회의는 최종적으로 열강들의 이해관계의 충돌을 중재하는데 실패하여 모든 국가에 불만족스러운 결과로 끝났다. 이는 국가간 갈등의 불씨로 작용하여 1885년 세르비아-불가리아 전쟁, 1912년과 1913년의 발칸 전쟁, 그리고 1914년 제1차 세계 대전이 발칸 반도에서 일어나는 직간접적 원인이 되었다.
  • ベルリン会議(ベルリンかいぎ、1878年6月13日 - 1878年7月13日)は、露土戦争の結果起こった国際紛争解決のために、ドイツのビスマルクが主催した国際会議。イギリス、フランス、ドイツ、オーストリア・ハンガリー帝国、ロシア、イタリア、オスマン帝国の7か国が参加し、バルカン半島の新独立国の領域が決定された。
  • O Congresso de Berlim (13 de junho - 13 de julho de 1878) foi uma reunião de líderes estadistas das grandes potências europeias e o Império Otomano em Berlim, em 1878. Na sequência da Guerra russo-turca de 1877–1878, o objetivo da reunião foi o de reorganizar os países dos Balcãs. Otto von Bismarck, que conduziu o Congresso, se comprometeu a equilibrar os diferentes interesses da Grã-Bretanha, Rússia e Áustria-Hungria. Como consequência, no entanto, as diferenças entre a Rússia e a Áustria-Hungria foi intensificada, tal como as questões de nacionalidade dos Balcãs. O congresso teve como objetivo a revisão do Tratado de San Stefano e manter Constantinopla em mãos otomanas. É efetivado com a vitória da Rússia sobre o decadente Império Otomano na Guerra russo-turca de 1877-1878. O Congresso de Berlim redistribuíu de volta para o Império Otomano certos territórios búlgaros que o tratado anterior tinha dado ao Principado da Bulgária, mais notavelmente a Macedónia. O congresso reconheceu formalmente a independência de fato dos Estados soberanos de Montenegro, Sérvia, Roménia e Turquia.
  • El Congreso de Berlín de 1878 fue una asamblea diplomática de los representantes de varios estados europeos, convocada a iniciativa de los británicos Benjamin Disraeli y Robert Gascoyne-Cecil, marqués de Salisbury, con el propósito de reorganizar la región de los Balcanes tras la guerra ruso-turca de 1877–1878, así como armonizar los intereses de Inglaterra, Rusia y Austria-Hungría en la zona. Fue organizada bajo la presidencia de Otto von Bismarck, Canciller de Alemania, país anfitrión del congreso.Estuvieron presentes el Reino Unido, el Imperio austrohúngaro, Francia, Alemania, Italia, Rusia y el Imperio otomano. Delegados de Grecia, Rumania, Serbia y Montenegro asistieron en las sesiones que trataban sobre sus estados, pero no eran integrantes del congreso.El tratado resultante firmado el 23 de julio, modifica al Tratado de San Stefano con el que Reino Unido y el Imperio austrohúngaro no estaban conformes.
  • Берли́нский конгре́сс 1878 года (1 (13) июня — 1 (13) июля) — международный конгресс, созванный для пересмотра условий Сан-Стефанского мирного договора 1878 года, завершившего русско-турецкую войну 1877—1878 гг. Завершился подписанием Берлинского трактата.На условия Сан-Стефанского мирного договора последовала резкая критика со стороны европейских держав. Лондон считал наилучшей границей Болгарии Балканский хребет. Австро-Венгрия заявила о нарушениях прежних австро-русских соглашений. Австро-Венгрия и Англия выступали против усиления позиций России на Балканах, против национального освобождения славянских народов Балканского полуострова, особенно против образования там крупного славянского государства — Болгарии.Было очевидно, что Россия начинать новую войну против коалиции была не в состоянии. Поддержки со стороны Германии также нельзя было ожидать. В частных беседах с русским послом в Германии Бисмарк рекомендовал согласиться на обсуждение условий договора на международном конгрессе.Оказавшись в изоляции, Петербург вынужден был признать договор предварительным и пойти на его пересмотр на Берлинском конгрессе. В работе конгресса приняли участие представители России, Англии, Австро-Венгрии и Германии. Присутствовали также делегации Франции (во главе с министром иностранных дел Ваддингтоном), Италии (министр иностранных дел Корти) и Турции (Каратеодори). На конгресс были приглашены представители Греции, Ирана, Румынии, Черногории и Сербии.И вновь, как и в начале 1860-х, в России было принято решение имитировать угрозу британской морской торговле и дальним подступам к британской Индии. Александр II летом 1878 г. повелел сосредоточить расквартированные в Туркестане войска численностью 20 тыс. человек для движения в Афганистан на Балх, Бамиан и Кабул. К эмиру Афганистана Шир-Али в Кабул для заключения союза отправилась миссия, которую возглавлял генерал Николай Столетов. Рассматривались планы вторжения в Кашмир и Читрал.Однако это давление (или его имитация) на Индию в глубине Азии не помогло русской дипломатии на конгрессе.Берлинскому конгрессу предшествовал ряд соглашений. 18(30) мая 1878 года состоялось секретное англо-русское соглашение, которое предопределило в общих чертах условия пересмотра Сан-Стефанского договора. 23 мая (4 июня) Англия подписала секретный договор с Турцией об оборонительном союзе — Кипрскую конвенцию, по которой Великобритания получила право на оккупацию Кипра и право на контроль проведения турецким правительством реформ в Малой Азии. Англия же обязалась отстоять «силой оружия» границы в Азии, если Россия потребует их исправления вне пределов, определенных в Сан-Стефано. Англо-австрийское соглашение 25 мая (6 июня) также определило общую линию поведения для обеих держав на конгрессе.Председательствовал на конгрессе германский канцлер Бисмарк. Важнейшие вопросы обычно предварительно решались на частных совещаниях представителей Германии, Англии, Австро-Венгрии и России, делегации которых возглавляли соответственно Бисмарк, премьер-министр Б. Биконсфилд (см. Дизраэли), министр иностранных дел Д. Андраши и канцлер А. М. Горчаков. Споры шли в основном о Болгарии, территорию которой, определённую Сан-Стефанским договором, Австро-Венгрия и Англия желали урезать до минимума, о Боснии и Герцеговине, на которые претендовала Австро-Венгрия, и о территории в Закавказье, отошедшей от Турции к России, против чего протестовала Англия. Бисмарк объявил себя нейтральным посредником, но на деле поддерживал требования Австро-Венгрии и Англии, вынудив Россию принять большую их часть.
  • Kongres berliński – konferencja zorganizowana przez główne mocarstwa europejskie w Berlinie, w dniach od 13 czerwca do 13 lipca 1878.Jej celem była rewizja warunków traktatu pokojowego w San Stefano (tzw. pokoju wstępnego, narzuconego przez Rosję), zawartego 3 marca 1878, który zakończył zwycięską wojnę Rosji z Turcją Osmańską - X wojnę rosyjsko-turecką (1877-1878). Był to największy kongres (tak wielki i podejmujący tak wiele spraw) od czasu kongresu wiedeńskiego (1814-1815).
  • Berlin Kongresi, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan (93 Harbi) sonra, 13 Haziran-13 Temmuz 1878 tarihleri arasında Avrupa'nın büyük devletleriyle Osmanlı Devleti arasında düzenlenen toplantı. Kongrenin amacı, 93 Harbi'nden sonra Rusya ile Osmanlı Devleti arasında imzalanan Ayastefanos (Yeşilköy) Antlaşması'yla Rusya'nın Balkanlar'da elde ettiği kazanımları gözden geçirmekti.
  • Берлинският конгрес е проведен в министерската сграда Радзвил в Берлин от 13 юни до 13 юли 1878 г. Разглежда намаляването на влиянието на Русия върху Балканите, в резултат от спечелената от нея Руско-турската война (1877-1878). Това означава подялбатата на България и нейното разпокъсване.Други разглеждани въпроси са статута на Цариград, проливите Босфор и Дарданели, Румъния,Сърбия, Черна гора; териториална подялба на османски владения и др.В заключение се подписва Берлинския договор.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 109761 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 8489 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 79 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 97115608 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
georss:point
  • 38.47138888888889 44.4
rdf:type
rdfs:comment
  • Le congrès des Nations de Berlin est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au 13 juillet 1878, par les représentants des puissances européennes, suite aux efforts de Benjamin Disraeli visant à réviser le traité de San Stefano.
  • A berlini kongresszus az 1878-as San Stefanó-i békeszerződést megváltoztató nagyhatalmi konferencia neve, amely 1878. június 13. és július 13. között ülésezett.
  • The Congress of Berlin (13 June – 13 July 1878) was a meeting of the leading statesmen of the European Great Powers and the Ottoman Empire, in Berlin in 1878. In the wake of the Russo-Turkish War of 1877–78, the meeting's aim was to reorganize the countries of the Balkans.
  • Berlínský kongres byl mezinárodním setkáním svolaným k vyřešení Velké východní krize z let 1877-1878.
  • Der Berliner Kongress war eine Versammlung von Vertretern der europäischen Großmächte Deutsches Reich, Österreich-Ungarn, Frankreich, Vereinigtes Königreich, Italien und Russland sowie des Osmanischen Reiches, auf der die Balkankrise beendet und eine neue Friedensordnung für Südosteuropa ausgehandelt wurde. Der in Berlin stattfindende Kongress begann am 13. Juni 1878 und endete am 13. Juli 1878 mit der Unterzeichnung des Berliner Vertrages.
  • 베를린 회의(독일어: Berliner Kongress, 영어: Congress of Berlin)는 러시아-튀르크 전쟁 이후 체결된 산스테파노 조약을 개정하기 위해 1878년 6월 13일부터 7월 13일까지 베를린에서 개최된 회의로, 유럽 열강들은 이를 통해 발칸 반도에서 러시아의 영향력이 지나치게 확장되는 것을 방지하고자 하였다.독일 제국의 수상 오토 폰 비스마르크의 중재 하에 열린 이 회의는, 발칸 반도에서 각 나라가 가지고 있는 이해관계를 조절하고 힘의 균형을 맞춰 발칸 지역을 안정화시키는 것을 목표로 하였다.그러나 베를린 회의는 최종적으로 열강들의 이해관계의 충돌을 중재하는데 실패하여 모든 국가에 불만족스러운 결과로 끝났다. 이는 국가간 갈등의 불씨로 작용하여 1885년 세르비아-불가리아 전쟁, 1912년과 1913년의 발칸 전쟁, 그리고 1914년 제1차 세계 대전이 발칸 반도에서 일어나는 직간접적 원인이 되었다.
  • ベルリン会議(ベルリンかいぎ、1878年6月13日 - 1878年7月13日)は、露土戦争の結果起こった国際紛争解決のために、ドイツのビスマルクが主催した国際会議。イギリス、フランス、ドイツ、オーストリア・ハンガリー帝国、ロシア、イタリア、オスマン帝国の7か国が参加し、バルカン半島の新独立国の領域が決定された。
  • Kongres berliński – konferencja zorganizowana przez główne mocarstwa europejskie w Berlinie, w dniach od 13 czerwca do 13 lipca 1878.Jej celem była rewizja warunków traktatu pokojowego w San Stefano (tzw. pokoju wstępnego, narzuconego przez Rosję), zawartego 3 marca 1878, który zakończył zwycięską wojnę Rosji z Turcją Osmańską - X wojnę rosyjsko-turecką (1877-1878). Był to największy kongres (tak wielki i podejmujący tak wiele spraw) od czasu kongresu wiedeńskiego (1814-1815).
  • Berlin Kongresi, 1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı'ndan (93 Harbi) sonra, 13 Haziran-13 Temmuz 1878 tarihleri arasında Avrupa'nın büyük devletleriyle Osmanlı Devleti arasında düzenlenen toplantı. Kongrenin amacı, 93 Harbi'nden sonra Rusya ile Osmanlı Devleti arasında imzalanan Ayastefanos (Yeşilköy) Antlaşması'yla Rusya'nın Balkanlar'da elde ettiği kazanımları gözden geçirmekti.
  • Берлинският конгрес е проведен в министерската сграда Радзвил в Берлин от 13 юни до 13 юли 1878 г. Разглежда намаляването на влиянието на Русия върху Балканите, в резултат от спечелената от нея Руско-турската война (1877-1878). Това означава подялбатата на България и нейното разпокъсване.Други разглеждани въпроси са статута на Цариград, проливите Босфор и Дарданели, Румъния,Сърбия, Черна гора; териториална подялба на османски владения и др.В заключение се подписва Берлинския договор.
  • Il Congresso di Berlino si svolse dal 13 giugno al 13 luglio 1878 nella capitale tedesca.
  • El Congrés de Berlín de 1878 fou una assemblea diplomàtica dels representants de diversos estats europeus sota la presidència d'Otto von Bismarck, Canceller d'Alemanya amb el propòsit de reorganitzar la zona dels Balcans després de la Guerra Russo-Turca de 1877–1878. També pretenia copsar els interessos d'Anglaterra, Rússia i Àustria-Hongria en la zona. Van haver-hi representants del Regne Unit, Àustria-Hongria, França, Alemanya, Itàlia, Rússia i l'imperi Otomà.
  • El Congreso de Berlín de 1878 fue una asamblea diplomática de los representantes de varios estados europeos, convocada a iniciativa de los británicos Benjamin Disraeli y Robert Gascoyne-Cecil, marqués de Salisbury, con el propósito de reorganizar la región de los Balcanes tras la guerra ruso-turca de 1877–1878, así como armonizar los intereses de Inglaterra, Rusia y Austria-Hungría en la zona.
  • O Congresso de Berlim (13 de junho - 13 de julho de 1878) foi uma reunião de líderes estadistas das grandes potências europeias e o Império Otomano em Berlim, em 1878. Na sequência da Guerra russo-turca de 1877–1878, o objetivo da reunião foi o de reorganizar os países dos Balcãs. Otto von Bismarck, que conduziu o Congresso, se comprometeu a equilibrar os diferentes interesses da Grã-Bretanha, Rússia e Áustria-Hungria.
  • Берли́нский конгре́сс 1878 года (1 (13) июня — 1 (13) июля) — международный конгресс, созванный для пересмотра условий Сан-Стефанского мирного договора 1878 года, завершившего русско-турецкую войну 1877—1878 гг. Завершился подписанием Берлинского трактата.На условия Сан-Стефанского мирного договора последовала резкая критика со стороны европейских держав. Лондон считал наилучшей границей Болгарии Балканский хребет. Австро-Венгрия заявила о нарушениях прежних австро-русских соглашений.
  • Tijdens het Congres van Berlijn in 1878 werd onder leiding van de Duitse rijkskanselier Otto von Bismarck de zogenaamde Oosterse kwestie opgelost.Tijdens de Russisch-Turkse Oorlog (1877-1878) maakte Groot-Brittannië zich zorgen over zijn aandelen in het Suezkanaal. Na afloop van deze oorlog had Rusland de Ottomanen de Vrede van San Stefano opgelegd, die Rusland en Bulgarije de macht over de Balkan zou verschaffen.
rdfs:label
  • Congrès de Berlin
  • Berlin Kongresi
  • Berliner Kongress
  • Berlini kongresszus
  • Berlínský kongres
  • Congres van Berlijn
  • Congreso de Berlín
  • Congress of Berlin
  • Congresso de Berlim (1878)
  • Congresso di Berlino
  • Congrés de Berlín
  • Kongres berliński
  • Берлински конгрес
  • Берлинский конгресс
  • ベルリン会議 (1878年)
  • 베를린 회의 (1878년)
owl:sameAs
geo:lat
  • 38.471390 (xsd:float)
geo:long
  • 44.400002 (xsd:float)
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of