Le Compromis de Caspe en 1412 désigne l'importante réunion à Caspe, dans le royaume d'Aragon, de neuf notables, trois représentant les Etats d'Aragon, trois de Valence et trois de Catalogne, dans le but de choisir lequel des prétendants à la Couronne d'Aragon succéderait au roi Martin Ier l'Humain, mort sans descendance en 1410. Les trois Etats de la Couronne d'Aragon s'étaient engagés à respecter la décision des neuf notables.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le Compromis de Caspe en 1412 désigne l'importante réunion à Caspe, dans le royaume d'Aragon, de neuf notables, trois représentant les Etats d'Aragon, trois de Valence et trois de Catalogne, dans le but de choisir lequel des prétendants à la Couronne d'Aragon succéderait au roi Martin Ier l'Humain, mort sans descendance en 1410. Les trois Etats de la Couronne d'Aragon s'étaient engagés à respecter la décision des neuf notables. C'est le noble castillan Ferdinand de Trastamare, aussi appelé Ferdinand d'Antequera, qui fut choisi, au détriment principalement du comte d'Urgell Jacques II. Le compromis de Caspe mit fin à un interrègne agité, avec la lutte entre les différents prétendants, l'invasion des Etats de la Couronne aragonaise par les armées de Castille et les interventions extérieures comme celles du pape Benoît XIII.
  • Het Compromis van Caspe was een besluit en resolutie opgesteld door vertegenwoordigers van het koninkrijk Aragón, Valencia en het graafschap Barcelona om een einde te maken aan het interregnum dat begon met de dood van koning Martinus I van Aragón in 1410.Koning Martinus I van Aragón had zelf het probleem van zijn troonopvolging op kunnen lossen door voor zijn dood een opvolger aan te wijzen, maar dat deed hij niet. Als hij zich ten gunste van Jaume van Urgell had uitgesproken was deze vrijwel zeker aan de macht gekomen. Jaume was destijds een van de meest invloedrijke politieke figuren. Het recht van troonopvolging van Aragón was onduidelijk en meer gebaseerd op gewoonte dan op een specifieke wetgeving. Er bestond in zake ook geen jurisprudentie. Bij alle voorafgaande troonopvolgingen was de troon overgegaan in de handen van de oudste zoon, naar de eerstvolgende jongere broer, of enige dochter. Mannelijke opvolgers hadden tot dan toe wel altijd de voorkeur gekregen boven vrouwelijke opvolgers. Zo had bijvoorbeeld Martinus I van Aragón de voorkeur gekregen boven de oudste dochters van zijn oudere broer Johan. Daartegenover stond dat Petronila van Aragón wèl de voorkeur had gekregen boven de mannelijke kandidaten. De meest belangrijke kandidaten voor opvolging van Martinus I waren destijds:Frederik van Aragón y Luna, (1402-1438) graaf van Luna, kleinzoon van Martinus I van Aragón en koningin María de Luna, bastaardzoon van de vroegtijdig gestorven Martinus I van Sicilië. Frederik was geen serieuze kandidaat omdat hij minderjarig en onervaren was. De paus zou hem bovendien als rechtmatig kind van Martinus I moeten erkennen.Jaume, graaf van Urgell, afstammeling in de vijfde orde van de collaterale lijn, achterkleinzoon van Alfons IV van Aragon in de mannelijke lijn en door Martinus bevorderd tot luitenant van het koninkrijk. Eerste mannelijke bloedverwant in de lijn, zoon van de oudste neef van Martinus.Alfons, graaf van Gandia, afstammeling in de vijfde orde van de collaterale lijn, een tachtigjarige kleinzoon van Jacobus I van Aragón in de mannelijke lijn, die in 1412 stierf waardoor zijn zoon de volgende graaf van Gandia werd. Neef van de vader van Martinus I. De oudste kandidaat en tevens hoog in de rang in verwantschap met de regerende koningen van Aragón.Lodewijk III van Anjou, graaf van Calabrië, afstammeling in de vierde orde van de collaterale lijn, kleinzoon van Johan I van Aragón, via zijn moeder Yolande van Aragón. Had de status van eerstgeborene als achterneef van Martinus I. Johan I was de oudste zoon van Peter IV van Aragon en de oudste broer van Martinus, waardoor Lodewijk binnen de lijn van troonopvolging viel. Hij werd gesteund door de aartsbisschop Heredía van Zaragoza, die echter vermoord werd door aanhangers van Jaume van Urgell. Ferdinand van Trastámara, ook Ferdinand van Antequera genoemd, prins van Castilië, afstammeling in de derde orde van de collaterale lijn, kleinzoon van Peter IV van Aragón via zijn moeder Eleonora van Aragón, koningin van Castilië, eerstgeboren neef van Martinus. Isabel van Aragón en Fortiá, een halfzus van de vader van Martínus I van Aragón, dochter van Peter IV van Aragón en zijn vierde vrouw Sibila van Fortiá. Ze werd buitenspel gezet omdat ze vrouw was en met een andere aspirant, de graaf van Urgell getrouwd, hoewel haar claim op de troon onafhankelijk was van haar huwelijk met Jaume van Urgell.De onderhandelingen waren bijzonder moeilijk en verliepen stroef vanwege de tegenstrijdige belangen van de vertegenwoordigers van Aragón, Barcelona en Valencia. Op 15 februari 1412 werden er op voorstel van Benedictus XIII negen onderhandelaars, in het Spaans compromisarios genoemd, aangewezen.Namens het koninkrijk Aragón:Domènec Ram, bisschop van Huesca.Francesc de Aranda, vroeger raadsman aan het hof en vertegenwoordiger van Benedictus XIII.Berenguer de Bardaixí, rechtskundige en vertegenwoordiger van de Cortes van Aragón.Namens het graafschap Barcelona:Pere de Sagarriga i de Pau, aartsbisschop van Tarragona.Bernat de Gualbes, raadsman en vertegenwoordiger van de stad Barcelona.Guillem de Vallseca, vertegenwoordiger van de Corts Reials Catalanes.Namens het koninkrijk Valencia:Bonifaci Ferrer, prior van het klooster van Portaceli, vertegenwoordiger van Valencia, broer van Vicent Ferrer.Vicent Ferrer, kerkgeleerde, dominicaanse vertegenwoordiger van Valencia, broer van Bonifaci Ferrer.Pere Bertran (vervanger van Gener Rabassa), rechtskundige en vertegenwoordiger van Valencia.De onderhandelingen duurden van 29 maart tot 29 juni 1412 en werden in Caspe gevoerd omdat dat op een centraal punt tussen de twee koninkrijken en het graafschap Barcelona lag. Op 28 juni 1412 werd Ferdinand van Antequera uitgeroepen tot koning, hij kreeg de stemmen van drie Aragonezen, twee Valencianen (Bonifaci en Vicent Ferrer) en een van de Catalanen. De Catalanen waren verdeeld; de hogere adel steunde Jaume, maar de lagere adel en de burgers waren tegen hem gekeerd. Ferdinand was zeer rijk vanwege zijn bezittingen in Castilië en genoot na zijn overwinning op de Moren bij Antequera in 1410 groot aanzien. De uitslag van het Compromis van Caspe werd in Aragón met enthousiasme ontvangen. In Valencia waren de meningen verdeeld en de Catalanen waren grotendeels teleurgesteld. Pro-Catalanen noemden het compromis later verraad aan de Catalaanse zaak. Uiteindelijk had men gekozen voor de sterkste man en lieten de negen onderhandelaars de uitslag niet bepalen door de bloedlijnen of de beste wettelijke claim op de troon, voor zover deze bestond.
  • El Compromiso de Caspe fue un pacto establecido en 1412 por representantes de los reinos de Aragón y Valencia y del principado de Cataluña para elegir un nuevo rey ante la muerte en 1410 de Martín I de Aragón sin descendencia y sin nombrar un sucesor aceptado. Supuso la entronización de Fernando de Antequera y con él de un miembro perteneciente a la dinastía Trastámara en la Corona de Aragón.
  • Il compromesso di Caspe fu il procedimento scelto dai Parlamentari dei regni di Aragona e Valencia e dei contadi catalani e in teoria dal moribondo regno di Sicilia (trasformato subito dopo in vicereame) per risolvere l'interregno aragonese motivato dalla morte del re della corona d'Aragona e ultimo re di Trinacria Martino il Vecchio (1410) senza lasciare un legittimo successore.Il 31 maggio 1410, alla morte di Martino il Vecchio, essendo i suoi discendenti legittimi (nati dal matrimonio con la regina Maria de Luna) già tutti deceduti, non avendo avuto nessun figlio dalla seconda moglie, Margherita di Prades, avendo revocato, per le pressioni del vescovo di Saragozza, il titolo di governatore della corona d'Aragona (equivaleva ad una nomina ad erede), a Giacomo II di Urgell e non avendo ancora portato a termine la pratica di riconoscimento di suo nipote, Federico di Luna, Conte di Luna, figlio illegittimo del re consorte di Trinacria Martino il Giovane e la sua amante Tarsia Rizzari di Catania, seguì un periodo di incertezza detto di interregno, che durò due anni e che, essendo l'opinione pubblica molto divisa tra i vari pretendenti, portò l'Aragona sull'orlo della guerra civile.I pretendenti al trono della corona d'Aragona ed al regno di Sicilia (o Trinacria) erano i seguenti cinque: Federico, conte di Luna, figlio illegittimo di Martino il giovane. Giacomo II di Urgell, conte di Urgell, bisnipote, per linea maschile, di Alfonso IV il Benigno. Alfonso d'Aragona, duca di Gandia, nipote, per linea maschile, di Giacomo II il Giusto, morto nel marzo 1412 e sostituito dal figlio, Alfonso II di Gandia. Luigi III d'Angiò, duca di Calabria, nipote, attraverso sua madre, Iolanda di Aragona, di Giovanni I di Aragona. Ferdinando di Trastamara, el de Antequera, infante di Castiglia, nipote, attraverso sua madre, Eleonora d'Aragona, di Pietro IV di Aragona.Le deliberazioni dei rappresentanti legali di Aragona, Valencia e Catalogna furono rese difficoltose dalle lotte delle fazioni nobiliari, dall'impazienza dei partigiani del conte di Urgell e dall'intervento delle truppe castigliane di Ferdinando de Trastamara.Le cortes di Catalogna, di Valencia e d'Aragona decisero per un arbitrato, ed il 15 febbraio del 1412 si riunirono ad Alcañiz e nominarono tre rappresentanti per ogni regno, trascurando però di invitare i rappresentanti di Maiorca, Sicilia e Sardegna; i rappresentanti eletti si sarebbero riuniti nella località di Caspe (Aragona), e si sarebbero pronunciati sui diritti dei vari pretendenti.i rappresentanti eletti furono: Domingo Ram, vescovo di Huesca. Francisco de Aranda, vecchio consigliere reale e inviato dell'antipapa Benedetto XIII. Berenguer de Bardají, giurista delle cortes di Aragona. Pedro de Sagarriga, arcivescovo di Tarragona. Bernardo de Gualbes, consigliere di Barcellona. Guillem de Vallseca, giurista delle cortes di Catalogna. Bonifacio Ferrer, priore della certosa valenciana di Portaceli. San Vicente Ferrer, domenicano valenciano, fratello di Bonifacio. Pedro Beltrán (che sustituì Ginés Rabassa, giurista), esperto di diritto valenciano.Il 24 giugno si procedette alla votazione. Mentre in un primo momento i rappresentanti dei catalani furono indecisi, quelli aragonesi e valenziani, più legati al commercio della lana ed altri interessi economici con la Castiglia, optarono per Ferdinando di Trastamara (anche per le sue doti personali ampiamente dimostrate durante la reggenza del regno di Castiglia dal 1406 e la condotta della guerra contro il regno di Granada). A questo proposito fu determinante l'opinione di San Vicente Ferrer che subito sostenne la candidatura di Ferdinando di Trastamara. i singoli voti furono così espressi: Domingo Ram, Ferdinando di Trastamara Francisco de Aranda, Ferdinando di Trastamara Berenguer de Bardají, Ferdinando di Trastamara Pedro de Sagarriga, dopo aver elogiato Ferdinando di Trastamara si dichiarò per Giacomo III di Urgell e Alfonso II di Gandia a cui andava il suo voto da dividersi. Inoltre dichiarava che il regno di Sicilia spettava di diritto a Federico di Luna Bernardo de Gualbes, Ferdinando di Trastamara Guillem de Vallseca, Giacomo II di Urgell Bonifacio Ferrer, Ferdinando di Trastamara San Vicente Ferrer, Ferdinando di Trastamara Pedro Beltrán, astenuto perché non aveva avuto il tempo di approfondire, essendo arrivato da poco. Fu proclamato Re della corona d'Aragona e re di Sicilia, l'infante castigliano Ferdinando di Trastamara come Ferdinando I di Aragona il 28 giugno 1412 per il voto dei tre rappresentanti aragonesi, dei due ecclesiastici valenziani e del borghese catalano. Comunque, anche se un valenziano e due catalani non avevano votato per Ferdinando, l'elezione, pur con qualche disappunto, fu ben accolta anche in Valencia e Catalogna.
  • El Compromís de Casp (1412) fou una reunió de nou notables, representants dels estats d'Aragó, València i Catalunya (tres per país), que tenien per objectiu decidir qui succeiria l'últim rei del casal de Barcelona Martí l'Humà (mort el 1410). Els tres estats s'havien compromès prèviament a respectar, fos quina fos, la decisió dels nou notables. Fou escollit el castellà Ferran de Trastàmara dit "el d'Antequera", en detriment de l'altre candidat Jaume II d'Urgell. Fou fruit d'un interregne de dos anys molt violents, amb invasions castellanes, influències del Papa Luna i un conjunt de circumstàncies que acabaren determinant l'elecció de Ferran abans i tot que tingués lloc el Compromís.
  • Caspeko Hitzarmena Aragoiko errege Martin I.a ondorengorik gabe hil zenean (1410), Valentzia, Katalunia eta Aragoiko ordezkariek (bederatzi denetara) Caspen 1412an eginiko biltzarrean hartutako erabakiari eman zioten izena da. Erabakiaren arabera, Joanes I.a Gaztelakoaren seme Fernando Antequerakoa aukeratu zuten errege, gero santu egin zuten Vicente Ferrer elizgizonari esker batez ere, hildako erregearen ahaide hurbilena zen Jaume Urgelleko kondearen kaltetan. Hala, Trastamara leinua egin zen Aragoiko koroaren jabe, eta Gaztelakoaren eraginpean geratu zen erreinu hura. Hitzarmenak ez zuen harrera onik izan Katalunian.
  • The Compromise of Caspe made in 1412 was an act and resolution of parliamentary representatives on behalf of the constituent realms of the Aragonese crown, namely of the Kingdoms of Aragon and Valencia and the Principality of Catalonia, to resolve the interregnum commenced upon the death of King Martin in 1410 without a legitimate heir, in Caspe.The Aragonese succession laws at that time were rather hazy, based more on custom than any specific legislation, and even case law did not exist. All successions after the union of Catalonia with Aragon in 1137 had been to the eldest son, to the next younger brother, or to the only daughter. However, earlier successions indicated that agnates (a male in the male line) of Aragonese royal family had precedence over daughters and descendants of daughters; for example, Martin himself had succeeded over daughters of his late elder brother, King John I.However, very distant agnates had lost out to the daughter of the late king in 11th century, when Queen Petronilla succeeded over claims of the then agnates (second cousins or the like), the kings of Navarre.J. N. Hillgarth writes: "Among the descendants by the male line, the closest relation to Martin was James II, Count of Urgell." T. N. Bisson writes that "the issue was (or became) political rather than simply legal, a utilitarian question of which candidate with some dynastic claim would make the best king."
  • カスペの妥協(スペイン語:Compromiso de Caspe、カタルーニャ語:Compromís de Casp)は、1412年にカスペで成立した、アラゴン王国、カタルーニャ君主国、バレンシア王国(これらはアラゴン連合王国を構成する)の各国代表による決議およびその合意内容のこと。これは1410年にバルセロナ家のアラゴン王マルティン1世が後継者を定めないまま没した後の空位を解消するためのもので、カスティーリャ王子であったトラスタマラ家のフェルナンド1世が後継者に選出された。
  • Der Kompromiss von Caspe (Spanisch: Compromiso de Caspe) war das von den Unterhändlern Aragóns, Valencias und des Fürstentums Katalonien festgelegte Verfahren zur Beendigung des Interregnums in Aragón, das durch den Tod von Martin I. von Aragón entstanden war. Als Zwischenstufe ging ihr die Übereinkunft von Alcañiz (Concordia de Alcañiz) voraus.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 582389 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 16658 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 122 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108522671 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:dateDeSignature
  • 1412-06-24 (xsd:date)
prop-fr:imageTaille
  • 180 (xsd:integer)
prop-fr:langues
prop-fr:lieuDeSignature
prop-fr:légende
  • Acte original du compromis de Caspe
prop-fr:nom
  • Compromis de Caspe
prop-fr:signataires
  • Représentants de l'Aragon, de Catalogne et de Valence
prop-fr:type
  • Compromis dynastique
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le Compromis de Caspe en 1412 désigne l'importante réunion à Caspe, dans le royaume d'Aragon, de neuf notables, trois représentant les Etats d'Aragon, trois de Valence et trois de Catalogne, dans le but de choisir lequel des prétendants à la Couronne d'Aragon succéderait au roi Martin Ier l'Humain, mort sans descendance en 1410. Les trois Etats de la Couronne d'Aragon s'étaient engagés à respecter la décision des neuf notables.
  • El Compromiso de Caspe fue un pacto establecido en 1412 por representantes de los reinos de Aragón y Valencia y del principado de Cataluña para elegir un nuevo rey ante la muerte en 1410 de Martín I de Aragón sin descendencia y sin nombrar un sucesor aceptado. Supuso la entronización de Fernando de Antequera y con él de un miembro perteneciente a la dinastía Trastámara en la Corona de Aragón.
  • カスペの妥協(スペイン語:Compromiso de Caspe、カタルーニャ語:Compromís de Casp)は、1412年にカスペで成立した、アラゴン王国、カタルーニャ君主国、バレンシア王国(これらはアラゴン連合王国を構成する)の各国代表による決議およびその合意内容のこと。これは1410年にバルセロナ家のアラゴン王マルティン1世が後継者を定めないまま没した後の空位を解消するためのもので、カスティーリャ王子であったトラスタマラ家のフェルナンド1世が後継者に選出された。
  • Der Kompromiss von Caspe (Spanisch: Compromiso de Caspe) war das von den Unterhändlern Aragóns, Valencias und des Fürstentums Katalonien festgelegte Verfahren zur Beendigung des Interregnums in Aragón, das durch den Tod von Martin I. von Aragón entstanden war. Als Zwischenstufe ging ihr die Übereinkunft von Alcañiz (Concordia de Alcañiz) voraus.
  • Caspeko Hitzarmena Aragoiko errege Martin I.a ondorengorik gabe hil zenean (1410), Valentzia, Katalunia eta Aragoiko ordezkariek (bederatzi denetara) Caspen 1412an eginiko biltzarrean hartutako erabakiari eman zioten izena da. Erabakiaren arabera, Joanes I.a Gaztelakoaren seme Fernando Antequerakoa aukeratu zuten errege, gero santu egin zuten Vicente Ferrer elizgizonari esker batez ere, hildako erregearen ahaide hurbilena zen Jaume Urgelleko kondearen kaltetan.
  • The Compromise of Caspe made in 1412 was an act and resolution of parliamentary representatives on behalf of the constituent realms of the Aragonese crown, namely of the Kingdoms of Aragon and Valencia and the Principality of Catalonia, to resolve the interregnum commenced upon the death of King Martin in 1410 without a legitimate heir, in Caspe.The Aragonese succession laws at that time were rather hazy, based more on custom than any specific legislation, and even case law did not exist.
  • Il compromesso di Caspe fu il procedimento scelto dai Parlamentari dei regni di Aragona e Valencia e dei contadi catalani e in teoria dal moribondo regno di Sicilia (trasformato subito dopo in vicereame) per risolvere l'interregno aragonese motivato dalla morte del re della corona d'Aragona e ultimo re di Trinacria Martino il Vecchio (1410) senza lasciare un legittimo successore.Il 31 maggio 1410, alla morte di Martino il Vecchio, essendo i suoi discendenti legittimi (nati dal matrimonio con la regina Maria de Luna) già tutti deceduti, non avendo avuto nessun figlio dalla seconda moglie, Margherita di Prades, avendo revocato, per le pressioni del vescovo di Saragozza, il titolo di governatore della corona d'Aragona (equivaleva ad una nomina ad erede), a Giacomo II di Urgell e non avendo ancora portato a termine la pratica di riconoscimento di suo nipote, Federico di Luna, Conte di Luna, figlio illegittimo del re consorte di Trinacria Martino il Giovane e la sua amante Tarsia Rizzari di Catania, seguì un periodo di incertezza detto di interregno, che durò due anni e che, essendo l'opinione pubblica molto divisa tra i vari pretendenti, portò l'Aragona sull'orlo della guerra civile.I pretendenti al trono della corona d'Aragona ed al regno di Sicilia (o Trinacria) erano i seguenti cinque: Federico, conte di Luna, figlio illegittimo di Martino il giovane.
  • El Compromís de Casp (1412) fou una reunió de nou notables, representants dels estats d'Aragó, València i Catalunya (tres per país), que tenien per objectiu decidir qui succeiria l'últim rei del casal de Barcelona Martí l'Humà (mort el 1410). Els tres estats s'havien compromès prèviament a respectar, fos quina fos, la decisió dels nou notables. Fou escollit el castellà Ferran de Trastàmara dit "el d'Antequera", en detriment de l'altre candidat Jaume II d'Urgell.
  • O compromisso de Caspe foi o procedimento fixado pelos parlamentares dos reinos de Aragão e Valência e dos condados catalães para resolver o interregno motivado pela morte de Martinho I de Aragão (1410) sem deixar sucessor legítimo.
  • Het Compromis van Caspe was een besluit en resolutie opgesteld door vertegenwoordigers van het koninkrijk Aragón, Valencia en het graafschap Barcelona om een einde te maken aan het interregnum dat begon met de dood van koning Martinus I van Aragón in 1410.Koning Martinus I van Aragón had zelf het probleem van zijn troonopvolging op kunnen lossen door voor zijn dood een opvolger aan te wijzen, maar dat deed hij niet.
rdfs:label
  • Compromis de Caspe
  • Caspeko hitzarmena
  • Compromesso di Caspe
  • Compromis van Caspe
  • Compromise of Caspe
  • Compromiso de Caspe
  • Compromisso de Caspe
  • Compromís de Casp
  • Kompromiss von Caspe
  • カスペの妥協
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of