La cohabitation désigne la coexistence institutionnelle entre un chef de l'État et un chef du gouvernement (issu de la majorité parlementaire) politiquement antagonistes. En France, l'exemple le plus connu de cohabitation est celui qui s'est présenté à trois reprises sous la Ve République.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La cohabitation désigne la coexistence institutionnelle entre un chef de l'État et un chef du gouvernement (issu de la majorité parlementaire) politiquement antagonistes. En France, l'exemple le plus connu de cohabitation est celui qui s'est présenté à trois reprises sous la Ve République. Dans ce système politique où le Président de la République a habituellement un rôle actif, compte tenu du caractère dualiste du régime parlementaire, il y a cohabitation lorsque les deux têtes de l'exécutif, président et gouvernement, appartiennent respectivement à des groupes politiques opposés. D'après le discours du 27 août 1958 de Michel Debré, le Président de la République est la « clef de voûte » du régime. Lorsqu'il a le soutien de la majorité parlementaire il joue un rôle primordial mais si celle-ci lui fait défaut alors son rôle est nettement plus effacé. Cette configuration est apparue trois fois depuis l'entrée en vigueur de la constitution de 1958 (1986-1988, 1993-1995 et 1997-2002). Constitutionnellement, le chef de l'État assure la représentation de la France à l'étranger et décide de l'orientation de la politique étrangère (son domaine réservé parfois partagé dans le cas d'une cohabitation) alors que le premier ministre assure la gestion des affaires intérieures.Depuis 2000 avec l'instauration du quinquennat présidentiel, et en 2002 avec la décision d'inverser les calendriers (la présidentielle avant la législative) et de tenir les deux élections dans le même mois, la possibilité de vivre une période de cohabitation s'est réduite.
  • La cohabitación (llamada a veces coparticipación) es la situación que se da cuando el Jefe de Estado de la República, elegido de forma independiente, es de diferente partido político y que no conforman una coalición donde el Jefe de Gobierno, tiene que ser aceptado por parte del parlamento. Esta situación se da en ocasiones en repúblicas semipresidencialistas como es el caso de Francia o Portugal, cuando el Presidente de la República es de diferente partido político que la mayoría de los miembros del parlamento, debido a que dicho sistema político requiere que el Presidente nombre a un Primer Ministro aceptable por el partido mayoritario del parlamento.Por extensión recibe tal denominación cuando dos partidos opuesto se ven obligados a gobernar en conjunto en un gobierno de unidad nacional, o entre un presidente nacional y un alcalde o gobernador de la capital estatal por su importancia política y usualmente demográfica, como por ejemplo en México, donde el jefe de gobierno de Distrito Federal (con más de un 20% de la población del país) ha sido desde 1997 de un partido distinto al Presidente de la República, o en el caso de Argentina donde el gobernador de Buenos Aires (un tercio demográfico del país) ha sido en varias ocasiones de un partido opuesto al gobierno central.
  • Koabitacja, kohabitacja (fr. cohabitation - współzamieszkiwanie) - w polityce współistnienie w obrębie władzy wykonawczej - rządu i prezydenta - pochodzących z przeciwnych obozów politycznych. Sytuacja taka ma miejsce, kiedy w trakcie trwania kadencji prezydenta zostaje wybrany parlament, w którego izbie niższej przewagę uzyskuje partia opozycyjna (lub koalicja partii) w stosunku do prezydenta. Wtedy prezydent zmuszony jest powołać premiera i rząd popierany przez większość parlamentarną, a następnie współpracować z nim oraz dzielić kompetencje władzy wykonawczej.W Polsce od 1989 sytuacja, w której premier i prezydent wywodzili się z rywalizujących obozów politycznych wystąpiła czterokrotnie: 1993 - 1995 - rząd PSL-SLD i prezydent Lech Wałęsa; 1997 - 2001 - rząd AWS-UW i prezydent Aleksander Kwaśniewski; 2005 - rząd PiS i prezydent Aleksander Kwaśniewski; 2007 - 2010 - rząd PO-PSL i prezydent Lech Kaczyński.Koabitacja we FrancjiWe francuskim systemie politycznym ustrój parlamentarny ma charakter dualistyczny – prezydent odgrywa w nim znaczącą rolę. Koabitacja ma miejsce wówczas, gdy najwyżsi przedstawiciele władzy wykonawczej – prezydent i rząd – należą do przeciwstawnych ugrupowań politycznych. Jak powiedział były premier Francji Michel Debré w wystąpieniu z 27 sierpnia 1958 roku, prezydent jest „zwornikiem” takiego ustroju. Jeżeli cieszy się poparciem większości parlamentarnej, odgrywa istotną rolę w państwie, jeżeli nie – zdecydowanie mniejszą.Taka sytuacja wystąpiła trzykrotnie od momentu wejścia w życie konstytucji z 1958 roku (1986–1988, 1993–1995i 1997–2002). Zgodnie z konstytucją prezydent reprezentuje Francję za granicą oraz decyduje o kierunkach polityki zagranicznej, natomiast premier jest odpowiedzialny za sprawy wewnętrzne kraju. W przypadku koabitacji prezydent dzieli swoje kompetencje z premierem. Skrócenie kadencji prezydenckiej z siedmiu do pięciu lat w 2000 roku oraz podjęcie w 2002 r. decyzji o wprowadzeniu zmian w kalendarzu wyborczym (przesunięciu wyborów prezydenckich przed parlamentarne oraz organizowaniu ich w tym samym miesiącu) zmniejszyło prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia koabitacji.HistoriaByły prezydent Valéry Giscard d'Estaing jako pierwszy mówił o możliwości wystąpienia koabitacji. Właściwą nazwę „koabitacja” nadał zjawisku premier Francji Édouard Balladur.Do pierwszej koabitacji doszło w 1986 roku, gdy po zwycięstwie prawicy w wyborach parlamentarnych prezydent François Mitterrand (Partia Socjalistyczna) mianował Jacques’a Chiraca (przewodniczącego konserwatywnego Zgromadzenia na rzecz Republiki) na szefa rządu. Pierwsza koabitacja trwała do roku 1988, w którym doszło do reelekcji François Mitterranda i rozwiązania przez niego Zgromadzenia Narodowego (niższej izby Parlamentu).Okres drugiej koabitacji, zwanej „aksamitną” (fr. cohabitation de velours), przypada na lata 1993–1995. François Mitterrand nadal pełnił urząd prezydenta, a funkcję szefa rządu objął wówczas Édouard Balladur.Trzecia koabitacja wystąpiła w latach 1997–2002 po zwycięstwie koalicji ugrupowań tzw. pluralistycznej lewicy (fr. Gauche plurielle) w przyśpieszonych wyborach parlamentarnych. Było to spowodowane rozwiązaniem Zgromadzenia Narodowego 21 kwietnia 1997 r. przez Jacques’a Chiraca. Z początkiem trzeciego roku jego prezydentury Francję ogarnęła największa od wydarzeń maja 1968 r. fala strajków. Protestowano przeciwko planom ówczesnego premiera Alaina Juppé dotyczącym redukcji dotychczasowego systemu zabezpieczeń socjalnych. Stanowisko szefa rządu Chirac powierzył pierwszemu sekretarzowi Partii Socjalistycznej – Lionelowi Jospin.Polityczna analiza koabitacjiZ perspektywy generała Charles’a de Gaulle’a prezydent był ponadpartyjny, a pojęcie „koabitacja” zupełnie nieadekwatne, gdyż „dwuwładztwo na najwyższych szczeblach władzy byłoby nie do zaakceptowania”. Gdyby do tego doszło, oznaczałoby to, że prezydent nie wzbudza już w ludziach zaufania, więc jedyne, co mu pozostaje, to podać się do dymisji. Zdaniem de Gaulle’a wybór premiera powinien dokonać się przy zachowaniu „kompatybilności” między prezydentem a parlamentem – wskazanie go przez jednego nie powinno budzić sprzeciwu drugiego. W rzeczywistości od czasu bipolaryzacji francuskiego życia politycznego w 1962 r., to znaczy podziału na lewicę i prawicę, prezydent zawsze jawi się jako należący do jednego z dwóch obozów politycznych.W sytuacji, gdy polityka jest prowadzona głównie przez rząd, prezydent może ją sabotować, odmawiając podpisywania rozporządzeń. Rząd jest wówczas zmuszony wprowadzić je drogą parlamentarną. Teoretycznie prezydent może również skorzystać z prawa do rozwiązania Zgromadzenia Narodowego, co w normalnym toku rzeczy wydaje się politycznie niemożliwe.Ze względu na to, że prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych i przedstawicielem Francji za granicą, ministrowie obrony i spraw zagranicznych są zwykle wybierani na drodze konsensusu między prezydentem i premierem.Niektórzy uważają koabitację za zgubną dla funkcjonowania państwa francuskiego, ponieważ może uniemożliwiać przeprowadzenie ważnych reform. Zdaniem Lionela Jospin ich wprowadzenie jest jednak możliwe, ponieważ rząd może doskonale pełnić swoją funkcję. Jospin uważa, że koabitacja jest szkodliwa tylko w przypadku braku zgodności w obrębie władzy wykonawczej, gdy między prezydentem a premierem rodzi się pragnienie konfrontacji.Sposób funkcjonowania koabitacji nie zawsze postrzegany jest jako ułomny. Niektórzy uważają, że jest ona korzystna dla demokracji. Jako katalizator zmian politycznych koabitacja (czy choćby możliwość jej wystąpienia) staje się przeciwwagą dla wyjątkowo długiej (siedmioletniej do 2002 roku) kadencji prezydenta. Dlatego też w 2000 r. wprowadzono mandat pięcioletni (ustawa konstytucyjna nr 2000-964 z 2 października 2000 r.). Zbiegło się to w czasie z wyborami prezydenckimi w 2002 r.Pierwsza koabitacjaPierwsza koabitacja we Francji trwała od marca 1986 r. do maja 1988 r. Od 1981 roku urząd prezydenta sprawował François Mitterrand, a po wyborach do Zgromadzenia Narodowego w marcu 1986 r. większość parlamentarną zdobyły ugrupowania prawicowe.François Mitterrand mianował na stanowisko premiera Jacques’a Chiraca, przewodniczącego partii RPR (Zgromadzenie na rzecz Republiki). Po raz pierwszy w dziejach V Republiki, na czele państwa stanęli prezydent i premier o odmiennych poglądach politycznych. Koabitacja w zarysiePrezydent Mitterand mógł postąpić inaczej, korzystając z prawa prerogatywy i ze swej roli arbitra. Artykuł 8-1 konstytucji Republiki Francuskiej pozwala mu powołać premiera o zbliżonych do własnych przekonaniach politycznych. Mitterand mógł też powołać premiera wywodzącego się z ugrupowania centrowego, który mógłby zyskać szerszą akceptację, a następnie czekać na ewentualny upadek rządu. Innym wyjściem mogło być rozwiązanie Sejmu. Uzmysłowiłoby to głosującym sprzeczność w dokonywanych wyborach, a prezydentowi dało nadzieję na pomyślny dla niego wynik ponownego głosowania. Gdyby jednak stało się inaczej, prezydent byłby zmuszony do zaakceptowania wyników i mianowania premiera zgodnie z wolą wyborców. François Mitterand wolał uniknąć konfrontacji i od razu wskazał na stanowisko premiera przewodniczącego zwycięskiej partii.Podczas pierwszej koabitacji miały miejsce spory między premierem a prezydentem, zwłaszcza w dziedzinie polityki zagranicznej oraz w niektórych sprawach dotyczących polityki krajowej. Podczas formowania rządu prezydent sprzeciwił się mianowaniu niektórych ministrów. Następnie odmówił podpisania rozporządzeń dotyczących prywatyzacji, okręgów wyborczych czy też zmian czasu pracy, co wywołało spory konstytucyjne. Niemniej udało się osiągnąć pewną równowagę w funkcjonowaniu instytucji państwowych. W tym okresie powstały niepisane zasady przestrzegane przy kolejnych koabitacjach, dzięki którym Francja prezentowała spójne stanowisko na arenie międzynarodowej. Najbardziej interesującym przykładem kompromisu stały się konferencje prasowe odbywające się po ważnych międzynarodowych szczytach. Prezydent Mitterand początkowo chciał wypowiadać się sam, jednak po protestach premiera Chiraca w konferencjach zaczęli brać udział obaj przedstawiciele władzy. Na pytania dziennikarzy premier i prezydent odpowiadali naprzemiennie.Druga koabitacjaDruga koabitacja trwała od marca 1993 roku do maja 1995 roku. Zaistniała w następstwie wyborów parlamentarnych z 21 i 28 marca 1993 r., które zmieniły układ sił w Zgromadzeniu Narodowym. Po wyborach prawica uzyskała 472 z 577 mandatów poselskich.Na przebieg tej koabitacji znaczący wpływ miały zarówno osobowość prezydenta François Mitteranda, jak i premiera Edouarda Balladura. Ze względu na kurtuazyjne relacje panujące między nimi, koabitacja ta zyskała miano „aksamitnej”. Polityka krajowa„Miałem wielką swobodę w rządzeniu” – mówi były premier Balladur w wywiadzie udzielonym tygodnikowi L’Express. „Tak się umówiliśmy i zawsze rozmawialiśmy otwarcie. Czasem byłem wręcz zaskoczony otwartością jego [Mitteranda] wypowiedzi w naszych rozmowach”. Polityka zagranicznaZaangażowanie Francji w wydarzenia w RwandzieNa ten okres istotny wpływ miały wydarzenia w Rwandzie. W momencie powstawania koabitacji trwała operacja wojskowa „Noroît” (od 1990 r.). Prowadzone były także negocjacje nad porozumieniami w Aruszy. Po ich podpisaniu w sierpniu 1993 r. oraz po zorganizowaniu Misji Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Pomocy Rwandzie (UNAMIR) w grudniu tego samego roku Francja wycofała wojska z operacji „Noroît”, pozostawiając jednak na miejscu około trzydziestu żołnierzy.W 1994 r., gdy rozpoczęły się akty ludobójstwa w Rwandzie, Francja podjęła operację wojskową „Amarylis”, mającą za zadanie ewakuować cudzoziemców. Istnienie koabitacji w żaden sposób nie stanęło na przeszkodzie przeprowadzeniu akcji.W okresie tym Francja była bardzo aktywna na arenie międzynarodowej. Gdy zakończył się masowy mord na ludności cywilnej, ONZ upoważniła rząd francuski do przeprowadzenia operacji „Turkus”, kwalifikowanej jako humanitarna. Wywołała ona liczne kontrowersje, zarówno wśród armii, jak i przedstawicieli władz. 21 czerwca 1994 r. premier Balladur wysłał do prezydenta list ostrzegający o neokolonialnym aspekcie akcji oraz wyrażający wątpliwości co do humanitarnego charakteru przedsięwzięcia.Trzecia koabitacjaTrzecia koabitacja trwała od 1997 roku do 2002 roku. Była osadzona w znacznie innym kontekście politycznym niż dwie poprzednie. Po pierwsze, nastąpiła na skutek nagłego rozwiązania Zgromadzenia Narodowego na rok przed wyborami parlamentarnymi. Po drugie, rozpoczęła się zaledwie dwa lata po objęciu urzędu przez prezydenta i trwała do końca jego 7-letniej kadencji, a zarazem do końca kadencji parlamentu. Okoliczności powstania koabitacjiDwa lata po objęciu urzędu prezydenta Francji przez Jacques’a Chiraca zdecydowana większość parlamentarzystów, pomimo różnic poglądów, popierała rząd Alaina Juppé. W telewizyjnym przemówieniu z 21 kwietnia 1997 r. prezydent Francji oświadczył, że nadchodzące wydarzenia, szczególnie te związane z Unią Europejską, oraz konieczne reformy wymagają „silnej większości, dysponującej odpowiednim czasem na podjęcie działania”. Dodał też, że „już od tej chwili należy wprowadzać poważne zmiany. Trzeba zrobić wszystko, aby w ciągu najbliższych pięciu lat działalność polityków miała większą moc sprawczą. Aby odnieść sukces, Francja musi ponownie nabrać wiatru w żagle. By tak się stało, niezbędne jest wyraźne poparcie obywateli”.Wraz ze zbliżającymi się wyborami ponownie pojawiła się możliwość utworzenia koabitacji. W wypowiedzi z 20 maja 1997 r. na temat polityki międzynarodowej, a zwłaszcza Unii Europejskiej, Jacques Chirac stwierdził: „Nie zapominajmy, że jeżeli Francja nie będzie mówiła jednym, silnym głosem, to nie obroni swoich interesów”. W pośredni sposób przestrzegał wyborców przed możliwymi konsekwencjami zwycięstwa opozycji w wyborach.Nazajutrz lider opozycji Lionel Jospin oświadczył jednak, że nawet w okresie koabitacji Francja wciąż będzie mówiła jednym głosem. W wywiadzie dla gazety Le Figaro przypomniał również, że „konstytucja wyraźnie określa kompetencje organów władzy, nawet w przypadku koabitacji. Koabitacja nie jest tajemniczym tworem, ponieważ miała już miejsce dwukrotnie. Najważniejsze to przestrzegać zasad podziału kompetencji”. WydarzeniaNowy okres koabitacji rozpoczął się po łatwym zwycięstwie koalicji ugrupowań tzw. pluralistycznej lewicy (fr. Gauche plurielle, w której skład wchodziły: Partia Socjalistyczna PS, Francuska Partia Komunistyczna PCF, Lewicowa Partia Radykalna, Ruch Obywatelski MDC, Zieloni), która uzyskała bezwzględną większość w wyborach parlamentarnych z 25 maja i 1 czerwca 1997 r.2 czerwca 1997 r. Jacques Chirac powołał Lionela Jospina na stanowisko premiera.Trzecia koabitacja, wielokrotnie określana przez prezydenta mianem „konstruktywnej”, rozpoczęła się jednak od wyjaśnienia o charakterze prawnym. 14 lipca 1997 roku, podczas corocznej konferencji prasowej odbywającej się w dniu Święta Narodowego Francji, Jacques Chirac powiedział: „Konstytucja przewiduje określone reguły; reguły te wyznaczają pewne priorytety i, by tak rzec, sprawiają, że właściwie to Prezydent ma ostatnie słowo”. Dwa dni później, na posiedzeniu Rady Ministrów, Lionel Jospin skorygował wypowiedź prezydenta: „Nie ma takiej dziedziny w polityce, w której prezydent miałby ostatnie zdanie.” Koniec koabitacjiPrzed wyborami parlamentarnymi w 2002 roku Jacques Chirac przedstawił swoje krytyczne uwagi. Wcześniej, 14 lipca 1999 roku, twierdził, że koabitacja jest „konstruktywna”, zaś dokładnie 2 lata później krytykował rząd za „brak chęci działania (…) w sprawach bezpieczeństwa” oraz jego „zachowawczość” co do przyszłych reform.21 kwietnia 2002 roku Jacques Chirac uzyskał najwięcej głosów w pierwszej turze wyborów prezydenckich przy stosunkowo niskim wyniku odchodzącego prezydenta (19.9% oddanych głosów). Szczególne okoliczności drugiej tury, związane z kandydaturą Jean-Marie Le Pena, sprawiły, że Chirac odniósł miażdżące zwycięstwo (82.2%). Miesiąc później w wyborach do parlamentu Unia na rzecz Ruchu Ludowego (UMP) uzyskała bezwzględną większość w Zgromadzeniu Narodowym. Tak zakończyła się trzecia koabitacja.== Przypisy ==
  • 동거 정부(同居政府, 프랑스어: cohabitation)는 프랑스와 같은 이원집정부제 국가에서 등장하는 정부 형태로, 여당과 의회 다수당이 다를 경우에, 대통령이 의회 다수당 출신의 인사를 총리로 기용함으로써 구성하는 연립 정부를 일컫는다. 주로 프랑스 제5공화국에서 등장한 좌-우 연립 내각의 사례가 인용되기 때문에 좌우 동거 정부라 부르기도 하지만, 스리랑카 등 다른 국가의 사례에서 보듯 꼭 좌-우의 이념 차이만으로만 규정지을 수는 없다.정치학자들은 동거 정부가 대통령제 하에서 자주 등장하는 분점정부의 대안이 될 수 있다고 지적한다. 그러나 이 정부형태는 2003년에 스리랑카가 보인 극단적인 정치적 긴장을 유발할 수도 있다.
  • コアビタシオン(フランス語: Cohabitation)とは、フランス語で「同居」、「同棲」を意味する名詞。転じて、フランス第五共和政において、所属勢力の異なる大統領と首相が共存する状態を指す。右派政党の大統領と左派政党の首相、逆に左派政党の大統領と右派政党の首相のような組み合わせのことを、特に「保革共存政権」などと呼ぶ。
  • Cohabitation, auch Kohabitation (frz., „Zusammenleben“) ist ein politikwissenschaftlicher Begriff, der eine Besonderheit des politischen Systems der V. Französischen Republik umschreibt. Er bezeichnet eine Situation, in welcher der Staatspräsident (Président de la République) und der Regierungschef (premier ministre) entgegengesetzten politischen Lagern angehören und dem Präsidenten damit keine eigene Mehrheit im Parlament (Assemblée nationale) zur Verfügung steht. Kommen dem Präsidenten in der Regel zahlreiche Kompetenzen zu, so beschränken sich diese während der Cohabitation auf die Außen- und Sicherheitspolitik. Im Inneren ist das Staatsoberhaupt dagegen auf eine enge Zusammenarbeit mit der Regierung und der sie tragenden Parlamentsmehrheit angewiesen. Die Cohabitation ist ein Kennzeichen des von Maurice Duverger beschriebenen Semipräsidentialismus.
  • Cohabitation (Frans, letterlijk: samenwoning) is een situatie die kan optreden wanneer de kiezers in de parlementsverkiezingen de meerderheid geven aan een andere partij dan die van de president, en de regering wordt samengesteld op basis van deze parlementaire meerderheid. Dit kan enkel voorkomen in een zogenaamd semi-presidentieel systeem, zoals dat van de Vijfde Franse Republiek, waarbij de rol van staatshoofd is gescheiden van die van regeringsleider.Ook in een presidentieel systeem, zoals dat van de Verenigde Staten kan het voorkomen dat de president een andere partijkleur heeft dan de meerderheid in het parlement. Dit noemt men 'divided government'. Aangezien echter in een dergelijk systeem de president zowel staatshoofd als regeringsleider is, en de scheiding tussen uitvoerende macht (regering) en wetgevende macht (parlement) veel strikter is, treden hier niet dezelfde problemen op. Hier wordt bijgevolg niet gesproken van cohabitation.Cohabitation zal het vaakst voorkomen in electorale systemen met een verschillende termijn voor de president en het parlement, waarbij met andere woorden de presidents- en parlementsverkiezingen niet samen plaatsvinden. Afhankelijk van de situatie kan cohabitation leiden tot een efficiënte toepassing van de scheiding der machten, of bestaat de kans dat president en premier elkaar in de wielen gaan rijden.
  • Cohabitation (z fr. soužití) je politologický termín, který se používá především v poloprezidentském politickém systému francouzské Páté republiky. Označuje stav, kdy je francouzský prezident a premiér vlády z odlišných politických táborů, takže se prezident nemůže opřít o většinu v parlamentu, především v dolní komoře – Národním shromáždění. Protože má francouzský prezident rozsáhlé kompetence, jsou tyto během cohabitation značně omezeny jen na zahraniční a bezpečnostní politiku. Ve vnitřní politice státu je naopak hlava státu nucena úzce spolupracovat s vládou a parlamentem z opačného politického tábora.Během Páté republiky došlo prozatím třikrát k této situaci: 1986-1988 socialistický prezident François Mitterrand a premiér Jacques Chirac za pravicovou RPR 1993-1995 François Mitterrand a pravicový premiér Édouard Balladur 1997-2002 prezident Jacques Chirac a socialistický premiér Lionel JospinJako cohabitation se neoznačuje vláda prezidenta Valéryho Giscarda d'Estainga, přestože ani jeden z jeho premiérů nepocházel ze stejné politické strany UDF: Jacques Chirac byl konzervativní a Raymond Barre bezpartijní.Několikrát bylo kohabitaci zabráněno rozpuštěním Národního shromáždění a vypsáním nových voleb. Tak se stalo např. v roce 1981 po zvolení Françoise Mitterranda prezidentem a znovu při jeho druhém zvolení roku 1988.Zkrácením mandátu prezidenta republiky ze sedmi na pět let se prezidentské i parlamentní volby konají ve stejném roce. Jedním z důvodů této ústavní změny prosazené referendem z 24. září 2000 byla snaha vyvarovat se do budoucna další cohabitation.K významným teoretikům cohabitation patří francouzský politolog Maurice Duverger.
  • «Сожительство» (фр. cohabitation) — термин во французской политике. Часто называется не «сожительством», а «сосуществованием». Это ситуация, когда президент республики принадлежит к другой политической партии нежели парламентское большинство. Подобная ситуация возникает из-за того, что Франция — президентско-парламентская республика и президент вынужден назначать премьер-министра, который будет приемлем и принят парламентом, что зависит, в свою очередь, от партии парламентского большинства.
  • Cohabitation in government occurs in semi-presidential systems, such as France's system, when the President is from a different political party than the majority of the members of parliament. It occurs because such a system forces the president to name a premier (prime minister) that will be acceptable to the majority party within parliament. Thus, cohabitation occurs because of the duality of the executive: an independently elected President and a prime minister who must be acceptable both to this president and to the legislature.
  • Kohabitasyon (Fransızca: Cohabitation) terimi, Fransa Cumhuriyeti'nde Cumhurbaşkanının ve Başbakanın birbirinden farklı siyasî gruplara ait oldukları dönemi tanımlar. Yarı başkanlık sistemine sahip olan ve yürütme ile yasama organlarını radikal bir şekilde ayıran Fransa'da Başbakanı atama yetkisi halk tarafından seçilen Cumhurbaşkanındadır. Cumhurbaşkanı kendisinden ayrı seçilen Fransız parlamentosunun alt kanadı olan Assemblée Nationale'a karşı sorumlu olmasa da atadığı Başbakan ve bu Başbakan ile beraber görevlendirdiği hükûmet parlamentoya karşı sorumludur ve Assemblée Nationale güven oylaması sonucunda hükûmeti istifaya zorlayabilir. Dolayısıyla parlamento kendi çoğunluğunun siyasî görüşüne uygun bir Başbakan seçilmesini sağlayabilir. Oluşan bu kohabitasyon döneminde Cumhurbaşkanının hareket alanı birçok yetkisini Başbakan ile paylaştığı için çok daralır. İlk kohabitasyon 1986-1988 arasında Sosyalist Cumhurbaşkanı François Mitterrand ile Merkez Sağcı başbakan Jacques Chirac dönemi, ikinci kohabitasyon 1993-1995 yıllarında François Mitterrand ile merkez sağcı başbakan Édouard Balladur yönetimi ve son kohabitasyon ise Cumhurbaşkanı Jacques Chirac ile Sosyalist başbakan Lionel Jospin dönemi idi ayrıca bu dönem en uzun süre yaşanmış kohabitasyondur 1997-2002 yılları arasında.
  • Nel linguaggio politico si definisce coabitazione (in francese cohabitation) la situazione in cui la maggioranza parlamentare e il capo dello stato in carica appartengono a schieramenti opposti. Il concetto è caratteristico dei sistemi semipresidenziali, e in particolare di quello francese, nel cui ambito il termine ha avuto origine nel 1983, ideato da Édouard Balladur.A causa della loro struttura, i regimi semipresidenziali oscillano infatti tra il presidenzialismo puro e il parlamentarismo. Quando al capo dello stato corrispondono una maggioranza e un premier dello stesso colore politico, il potere del presidente si espande. In situazioni di coabitazione tale potere invece si contrae, e la figura del capo dello stato finisce per avvicinarsi maggiormente a quella dei presidenti di garanzia.La Quinta Repubblica francese ha conosciuto finora tre periodi di coabitazione. La prima coabitazione (1986-1988) fra il presidente socialista François Mitterrand e il primo ministro neogollista Jacques Chirac. La seconda coabitazione (1993-1995) fra il presidente socialista François Mitterrand e il primo ministro neogollista Édouard Balladur. La terza coabitazione (1997-2002) fra il presidente neogollista Jacques Chirac e il primo ministro socialista Lionel Jospin.Il periodo tra il 1974 e il 1976, sotto la presidenza di Valéry Giscard d'Estaing (centrista) e con primo ministro Jacques Chirac (UDR gollista), non è considerata coabitazione in quanto entrambi erano dell'area del centro-destra.Nel sistema francese, la coabitazione si poteva verificare perché l'elezione del presidente della Repubblica e del Parlamento sono svolte a suffragio universale ma avevano durate differenti, rispettivamente di 7 e 5 anni, e svolgendosi le elezioni in anni diversi, il contesto politico del momento poteva portare all'elezione di schieramenti opposti.Allo scopo di rendere più difficile il verificarsi della coabitazione, in Francia a partire dalle elezioni del 2002 il mandato presidenziale è stato ridotto a cinque anni, cioè la durata della legislatura, e le elezioni presidenziali si tengono poche settimane prima delle elezioni legislative; in questo modo è altamente improbabile che, con un così breve periodo tra le due elezioni, gli elettori votino eleggendo due schieramenti opposti.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 249584 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 15538 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 55 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107852778 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La cohabitation désigne la coexistence institutionnelle entre un chef de l'État et un chef du gouvernement (issu de la majorité parlementaire) politiquement antagonistes. En France, l'exemple le plus connu de cohabitation est celui qui s'est présenté à trois reprises sous la Ve République.
  • 동거 정부(同居政府, 프랑스어: cohabitation)는 프랑스와 같은 이원집정부제 국가에서 등장하는 정부 형태로, 여당과 의회 다수당이 다를 경우에, 대통령이 의회 다수당 출신의 인사를 총리로 기용함으로써 구성하는 연립 정부를 일컫는다. 주로 프랑스 제5공화국에서 등장한 좌-우 연립 내각의 사례가 인용되기 때문에 좌우 동거 정부라 부르기도 하지만, 스리랑카 등 다른 국가의 사례에서 보듯 꼭 좌-우의 이념 차이만으로만 규정지을 수는 없다.정치학자들은 동거 정부가 대통령제 하에서 자주 등장하는 분점정부의 대안이 될 수 있다고 지적한다. 그러나 이 정부형태는 2003년에 스리랑카가 보인 극단적인 정치적 긴장을 유발할 수도 있다.
  • コアビタシオン(フランス語: Cohabitation)とは、フランス語で「同居」、「同棲」を意味する名詞。転じて、フランス第五共和政において、所属勢力の異なる大統領と首相が共存する状態を指す。右派政党の大統領と左派政党の首相、逆に左派政党の大統領と右派政党の首相のような組み合わせのことを、特に「保革共存政権」などと呼ぶ。
  • «Сожительство» (фр. cohabitation) — термин во французской политике. Часто называется не «сожительством», а «сосуществованием». Это ситуация, когда президент республики принадлежит к другой политической партии нежели парламентское большинство. Подобная ситуация возникает из-за того, что Франция — президентско-парламентская республика и президент вынужден назначать премьер-министра, который будет приемлем и принят парламентом, что зависит, в свою очередь, от партии парламентского большинства.
  • Koabitacja, kohabitacja (fr. cohabitation - współzamieszkiwanie) - w polityce współistnienie w obrębie władzy wykonawczej - rządu i prezydenta - pochodzących z przeciwnych obozów politycznych. Sytuacja taka ma miejsce, kiedy w trakcie trwania kadencji prezydenta zostaje wybrany parlament, w którego izbie niższej przewagę uzyskuje partia opozycyjna (lub koalicja partii) w stosunku do prezydenta.
  • La cohabitación (llamada a veces coparticipación) es la situación que se da cuando el Jefe de Estado de la República, elegido de forma independiente, es de diferente partido político y que no conforman una coalición donde el Jefe de Gobierno, tiene que ser aceptado por parte del parlamento.
  • Cohabitation (Frans, letterlijk: samenwoning) is een situatie die kan optreden wanneer de kiezers in de parlementsverkiezingen de meerderheid geven aan een andere partij dan die van de president, en de regering wordt samengesteld op basis van deze parlementaire meerderheid.
  • Kohabitasyon (Fransızca: Cohabitation) terimi, Fransa Cumhuriyeti'nde Cumhurbaşkanının ve Başbakanın birbirinden farklı siyasî gruplara ait oldukları dönemi tanımlar. Yarı başkanlık sistemine sahip olan ve yürütme ile yasama organlarını radikal bir şekilde ayıran Fransa'da Başbakanı atama yetkisi halk tarafından seçilen Cumhurbaşkanındadır.
  • Cohabitation (z fr. soužití) je politologický termín, který se používá především v poloprezidentském politickém systému francouzské Páté republiky. Označuje stav, kdy je francouzský prezident a premiér vlády z odlišných politických táborů, takže se prezident nemůže opřít o většinu v parlamentu, především v dolní komoře – Národním shromáždění. Protože má francouzský prezident rozsáhlé kompetence, jsou tyto během cohabitation značně omezeny jen na zahraniční a bezpečnostní politiku.
  • Nel linguaggio politico si definisce coabitazione (in francese cohabitation) la situazione in cui la maggioranza parlamentare e il capo dello stato in carica appartengono a schieramenti opposti. Il concetto è caratteristico dei sistemi semipresidenziali, e in particolare di quello francese, nel cui ambito il termine ha avuto origine nel 1983, ideato da Édouard Balladur.A causa della loro struttura, i regimi semipresidenziali oscillano infatti tra il presidenzialismo puro e il parlamentarismo.
  • Cohabitation in government occurs in semi-presidential systems, such as France's system, when the President is from a different political party than the majority of the members of parliament. It occurs because such a system forces the president to name a premier (prime minister) that will be acceptable to the majority party within parliament.
  • Cohabitation, auch Kohabitation (frz., „Zusammenleben“) ist ein politikwissenschaftlicher Begriff, der eine Besonderheit des politischen Systems der V. Französischen Republik umschreibt. Er bezeichnet eine Situation, in welcher der Staatspräsident (Président de la République) und der Regierungschef (premier ministre) entgegengesetzten politischen Lagern angehören und dem Präsidenten damit keine eigene Mehrheit im Parlament (Assemblée nationale) zur Verfügung steht.
rdfs:label
  • Cohabitation (politique)
  • Coabitazione
  • Cohabitación (política)
  • Cohabitation
  • Cohabitation
  • Cohabitation
  • Cohabitation (government)
  • Koabitacja
  • Kohabitasyon
  • Сожительство (политика)
  • コアビタシオン
  • 동거 정부
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of