Claude Carloman de Rulhière, né le 12 juin 1735 à Bondy (Seine) où il est mort le 30 janvier 1791, est un poète et historien français.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Claude Carloman de Rulhière, né le 12 juin 1735 à Bondy (Seine) où il est mort le 30 janvier 1791, est un poète et historien français.
  • Клод Карломан Рюльер (фр. Claude Carloman de Rulhière , 12 июня 1735(17350612) — 30 января 1791) — французский поэт, писатель и историк, член Французской академии.
  • Claude-Carloman de Rulhière (or Rulhières) (June 12, 1735 – January 30, 1791) was a French poet and historian.He was born at Bondy, Seine-Saint-Denis. He became aide-de-camp to Marshal Richelieu, whom he followed through the Hanoverian campaign of 1757 to his government at Bordeaux in 1758; and at the age of twenty-five he was sent to St Petersburg as secretary of legation. Here he witnessed the revolution which seated Catherine II of Russia on the throne, and thus obtained the facts noted in Anecdotes sur la révolution de Russie en 1762. Catherine made repeated efforts to secure the destruction of the manuscript, which remained unpublished until after the empress's death.Rulhière became secretary to the comte de Provence (afterwards Louis XVIII) in 1773, and he was admitted to the Académie française in 1787. The later years of his life were spent chiefly in Paris, where he held an appointment in the Foreign Office and went much into society; but he visited Germany and Poland in 1776. His unfinished Histoire de l'anarchie de Pologne (4 vols., 1807) was published posthumously under the editorship of PCF Daunou. The only important historical work which he published during his lifetime was his Eclaircissements historiques sur les causes de la révocation de l'édit de Nantes ... (2 vols., 1788), undertaken in view of the restoration to the Protestants of their civil rights. Rulhière died at Bondy.His short sketch of the Russian revolution is justly ranked among the masterpieces of the kind in French. Of the larger Poland Thomas Carlyle, as justly, complains that its allowance of fact is too small in proportion to its bulk. The author was also a fertile writer of vers de société ("[polite] society verses"), short satires, epigrams, etc., and he had a considerable reputation among the witty and ill-natured group also containing Nicolas Chamfort, Antoine de Rivarol, Louis René de Champcenetz, etc. On the other hand he has the credit of caring for Jean-Jacques Rousseau in his morose old age, until Rousseau as usual quarrelled with him.Rulhière's works were edited, with a notice by Pierre-René Auguis, in 1819 (Paris, 6 vols. in-8). The Russian Revolution may be found in the Chefs-d'œuvre historiques of the Collection Didot, and the Poland, with title altered to Révolutions de Pologne, in the same collection. See also a notice by Eugène Asse prefixed to an edition (1890) of Rulhière's Anecdotes sur le Maréchal de Richelieu; Sainte-Beuve, Causeries du lundi (vol. iv.).
  • Claude-Carloman de Rulhière (* 12. Juni 1735 in Bondy bei Paris; † 30. Januar 1791 in Bondy) war ein französischer Dichter und Historiker.Rulhiere begleitete den Marschall von Richelieu als Adjutanten („aide de camp“) während des Siebenjährigen Kriegs in Deutschland gegen Hannover und folgte ihm auch 1758 nach Bordeaux. 1760 begleitete er den französischen Botschafter Baron de Breteuil als Gesandtschaftssekretär nach Sankt Petersburg, wo er Zeuge des Putsches von Katharina II. 1762 wurde, an dem der französische Geheimdienst beteiligt war (Zar Peter war ihnen zu preußenfreundlich). Auf Drängen seiner Freunde schrieb er darüber ein Manuskript und ließ es zirkulieren. Katharina verlangte mehrfach dessen Vernichtung, und Rulhiere konnte es so erst nach ihrem Tod publizieren. Diese „Anekdoten“ über die russische Revolution begründeten seinen Ruhm und verschafften ihm letztlich auch die Aufnahme in die Akademie 1787. 1765 verließ er die Armee. 1771 erhielt er eine Anstellung als politischer Schriftsteller beim Auswärtigen Amt. 1773 war er auch Sekretär des Comte de Provence, des späteren Ludwig XVIII. Er war eine bekannte Figur in den Pariser Salons, wo er u.a. mit Nicolas Chamfort und Antoine de Rivarol verkehrte. Bis zu dem im Umgang mit ihm beinahe unvermeidlichen Streit kümmerte er sich auch um den alten Jean-Jacques Rousseau. Nach einer Reise 1776 nach Deutschland und Polen begann er eine Geschichte Polens zu verfassen, die posthum und unvollendet erschien. Thomas Carlyle lobt in seiner Biographie von Friedrich II. zwar ihren Stil, beklagt aber die für ein historisches Werk dürftige Darlegung von Fakten. 1788 schrieb er auch ein Werk über die Rücknahme des Edikts von Nantes, zu einer Zeit, als die Protestanten wieder mehr Rechte erlangen sollten. Als Dichter versuchte er sich in Les jeux de main (Paris 1808).
  • Claude Carloman de Rulhière (12 de junio de 1735 - 30 de enero de 1791) fue un poeta e historiador francés nacido y fallecido en Bondy (Seine). Fue miembro de la Academia Francesa electo en 1787 para ocupar el asiento número 40.
  • Claude-Carloman de Rulhière, (ur. 12 czerwca 1734 w Bondy, zm. 30 stycznia 1791 tamże), francuski poeta, dyplomata i historyk. Autor Histoire de l’anarchie de Pologne, klasycznego dzieła poświęconego historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów na szerokim tle międzynarodowym.Syn szlachcica i urzędnika. Po ukończeniu Kolegium Ludwika Wielkiego wstąpił do wojska. W latach 1758-59 służył jako adiutant marszałka Louis-Francois Armanda, diuka Richelieu i Bordeaux. Mianowany sekretarzem posła Francji w Imperium Rosyjskim udał się w jego towarzystwie do Petersburga, gdzie w 1762 był świadkiem przewrotu, który obalił Piotra III i wyniósł do władzy Katarzynę II. W 1768 ukończył pierwszą część Histoire de la révolution de Russie en 1762 - opartą na własnych szczegółowych notatkach historię tego przewrotu. Étienne-François de Choiseul zlecił mu wówczas napisanie memoriału-historii Polski dla młodego następcy tronu delfina Ludwika, późniejszego Ludwika XVI. Jako honorarium autorskie otrzymał 6.000 liwrów. Przy pisaniu korzystał głównie z materiałów zgromadzonych w archiwum francuskiego ministerstwa spraw zagranicznych, relacji polityków i podróżników, własnych spostrzeżeń wyniesionych z pracy w dyplomacji, a także opracowań między innymi Rousseau, Mably’ego, a z historyków polskich Marcina Kromera, Bernarda Wapowskiego i Gotfryda Lengnicha. W połowie 1771, po ponad dwóch latach, praca została ukończona, jednak de Rulhière dopisywał do niej uzupełnienia przez następne dwadzieścia lat, aż do swej śmierci.Dzieło po raz pierwszy ukazało się w 1807 w Paryżu w redakcji Pierre Claude François Daunou. Jego publikacja związana była z proklamacją Księstwa Warszawskiego przez Napoleona. Wydane w czterech tomach o łącznej objętości ponad tysiąca stron było podstawowym źródłem informacji o Polsce dla Napoleona i jego najbliższych współpracowników. Przez następne stulecie było najobszerniejszym i najbardziej wszechstronnym obcojęzycznym opracowaniem poświęconym historii Polski i sytuacji Rzeczypospolitej w drugiej połowie XVIII wieku.Rulhière zaprezentował sprawy Rzeczypospolitej na szerokim tle międzynarodowym, przedstawiając sytuację w państwach ościennych, przede wszystkim w Imperium Rosyjskim, a także politykę państw zachodnich, głównie Francji, wobec Europy Środkowo-Wschodniej. Lata 1650–1763 traktował jako okres przejściowy, skupiając się na problemach historycznych takich jak: potop szwedzki, panowanie Jana III Sobieskiego, rządy Augusta II Mocnego, dyplomacja oficjalna i tajna, "Sekret Królewski" dyplomacji francuskiej w Rzeczypospolitej i regionie, wreszcie podejmowane w całym okresie próby reformy ustroju państwa, kończące się niepowodzeniem. Najbardziej szczegółowe były informacje o wydarzeniach od roku 1764 – elekcji Stanisława Augusta do 1772 – pierwszego rozbioru Polski.Rulhière był zaprzyjaźniony z Janem Jakubem Rousseau i znajdował się pod wpływem prac tego apologety republikańskiego ustroju Rzeczypospolitej. Miał bliskie kontakty ze stronnikami konfederacji barskiej, był osobiście zaprzyjaźniony z Andrzejem Mokronowskim i Michałem Wielhorskim. Wyrażał uznanie dla idei republikańsko-wolnościowych szlachty polskiej i traktował Rzeczpospolitą nie jako kuriozum ustrojowe, lecz państwo, które obrało odmienną drogę rozwoju państwowego od większości pozostałych krajów, zdolne do samodzielnego rozwoju. Imperium Rosyjskie uważał za ucieleśnienie despotyzmu. Był bardzo krytyczny wobec Stanisława Augusta Poniatowskiego i popierającej go Katarzyny II, przeciwstawiając im stronnictwo "patriotów", na czele z hetmanem Janem Klemensem Branickim. Sympatia Rulhière’a do "patriotów" spowodowała, że jedyny raz w swej twórczości skrytykował politykę zagraniczną Francji, obarczając ją winą za klęskę konfederacji barskiej. Przedstawiając genezę pierwszego rozbioru Polski, wskazał na inspirację Prus, krytykując zarówno Fryderyka II, jak carycę Rosji – Katarzynę II i cesarzową Austrii Marię Teresę – za zbrodnię rozbioru państwa polskiego. W 1773 ukończył drugą część Histoire de la révolution de Russie en 1762. Agenci Katarzyny II w Paryżu próbowali bezskutecznie przechwycić i zniszczyć pracę Rulhière’a, krążącą w rękopisach.Jedyną ważną pracą historyczną Rulhière’a opublikowaną za jego życia były Eclaircissements historiques sur les causes de la révocation de l'édit de Nantes ... wydane w dwóch tomach w 1788, u progu Rewolucji Francuskiej. Praca dotycząca okoliczności I konsekwencji odwołania przez Ludwika XIV edyktu nantejskiego, skupiała się na przywróceniu francuskim protestantom praw obywatelskich. Pozostałe prace Rulhière’a za jego życia krążyły w rękopisach, a opublikowane zostały pośmiertnie, w okresie Cesarstwa i Restauracji. Pierwsze pełne wydanie jego prac ukazało się w sześciu tomach w 1819.Również w 1773 został sekretarzem brata Ludwika XVI, hrabiego Prowansji Ludwika Stanisława Ksawerego de Bourbon (Monsieura), późniejszego Ludwika XVIII . Resztę życia spędził przeważnie w Paryżu, jako urzędnik ministerstwa spraw zagranicznych i w paryskich salonach, w 1776 odbył kilkumiesięczną misję do Prus i Austrii. W 1787 został członkiem Akademii Francuskiej. Zmarł w swej posiadłości w Bondy w styczniu 1791. Nie był zatem już świadkiem ani uchwalenia Konstytucji 3 maja, ani dwóch kolejnych rozbiorów Polski.Już w 1808 ukazało się zbiorowe tłumaczenie części pracy Rulhière'a na język polski. Tłumaczami byli m.in. Franciszek Ksawery Dmochowski, Stanisław Staszic, Józef Kalasanty Szaniawski i Andrzej Horodyski.== Przypisy ==
  • Claude-Carloman de Rulhière (Bondy, 12 de junho de 1735 — Bondy, 30 de janeiro de 1791) foi um poeta e historiador francês.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 591651 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 9585 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 24 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108116746 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1882 (xsd:integer)
prop-fr:après
prop-fr:avant
prop-fr:consultéLe
  • 2014-06-04 (xsd:date)
prop-fr:date
  • 1742 (xsd:integer)
  • 1744 (xsd:integer)
  • 1750 (xsd:integer)
  • 1757 (xsd:integer)
  • 1761 (xsd:integer)
  • 1763 (xsd:integer)
  • 1770 (xsd:integer)
  • 1771 (xsd:integer)
  • 1772 (xsd:integer)
  • 1774 (xsd:integer)
  • 1775 (xsd:integer)
  • 1776 (xsd:integer)
  • 1778 (xsd:integer)
  • 1779 (xsd:integer)
  • 1780 (xsd:integer)
  • 1781 (xsd:integer)
  • 1782 (xsd:integer)
  • 1783 (xsd:integer)
  • 1784 (xsd:integer)
  • 1785 (xsd:integer)
  • 1786 (xsd:integer)
  • 1787 (xsd:integer)
  • 1788 (xsd:integer)
  • 1789 (xsd:integer)
  • 1791-01-30 (xsd:date)
prop-fr:fauteuil
  • André Morellet
  • Armand de Roquelaure
  • Claude de Thiard de Bissy
  • Guy-Jean-Baptiste Target
  • Henri-Cardin-Jean-Baptiste d'Aguesseau
  • Jacques Delille
  • Jean Baptiste Antoine Suard
  • Jean de Dieu-Raymond de Boisgelin de Cucé
  • Jean-François Ducis
  • Jean-François de La Harpe
  • Jean-François de Saint-Lambert
  • Jean-Sifrein Maury
  • Stanislas de Boufflers
  • Jean Sylvain Bailly
  • Marie-Gabriel-Florent-Auguste de Choiseul-Gouffier
  • Aimar-Charles-Marie de Nicolaï
  • Anne-Pierre de Montesquiou-Fézensac
  • Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes
  • François-Henri d'Harcourt
  • François-Joachim de Pierre de Bernis
  • Félix Vicq d'Azyr
  • Gabriel-Henri Gaillard
  • Jean-François Marmontel
  • Jean-Jacques Barthélemy
  • Jean-Pierre Claris de Florian
  • Louis René Édouard de Rohan
  • Louis-Georges de Bréquigny
  • Louis-Jules Mancini-Mazarini
  • Michel-Jean Sedaine
  • Nicolas de Condorcet
  • Sébastien-Roch Nicolas de Chamfort
  • Étienne-Charles de Loménie de Brienne
  • Antoine-Louis Séguier
  • Antoine-Marin Lemierre
  • Charles Juste de Beauvau-Craon
  • Claude Carloman de Rulhière
  • Michel Paul Guy de Chabanon
prop-fr:jour
  • deces
prop-fr:lieu
  • Bordeaux
prop-fr:lireEnLigne
prop-fr:membre
  • André Morellet
  • Armand de Roquelaure
  • Claude de Thiard de Bissy
  • Guy-Jean-Baptiste Target
  • Henri-Cardin-Jean-Baptiste d'Aguesseau
  • Jacques Delille
  • Jean Baptiste Antoine Suard
  • Jean de Dieu-Raymond de Boisgelin de Cucé
  • Jean-François Ducis
  • Jean-François de La Harpe
  • Jean-François de Saint-Lambert
  • Jean-Sifrein Maury
  • Stanislas de Boufflers
  • Jean Sylvain Bailly
  • Marie-Gabriel-Florent-Auguste de Choiseul-Gouffier
  • Aimar-Charles-Marie de Nicolaï
  • Anne-Pierre de Montesquiou-Fézensac
  • Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes
  • François-Henri d'Harcourt
  • François-Joachim de Pierre de Bernis
  • Félix Vicq d'Azyr
  • Gabriel-Henri Gaillard
  • Jean-François Marmontel
  • Jean-Jacques Barthélemy
  • Jean-Pierre Claris de Florian
  • Louis René Édouard de Rohan
  • Louis-Georges de Bréquigny
  • Louis-Jules Mancini-Mazarini
  • Michel-Jean Sedaine
  • Nicolas de Condorcet
  • Sébastien-Roch Nicolas de Chamfort
  • Étienne-Charles de Loménie de Brienne
  • Antoine-Louis Séguier
  • Antoine-Marin Lemierre
  • Charles Juste de Beauvau-Craon
  • Claude Carloman de Rulhière
  • Michel Paul Guy de Chabanon
prop-fr:nomFauteuil
  • A. de Roquelaure
  • C. de Thiard de Bissy
  • H. C. J. B. d'Aguesseau
  • J. B. A. Suard
  • J. F. de La Harpe
  • J. F. de Saint-Lambert
  • J. de Dieu-Raymond de Boisgelin
  • M. G. F. A. de Choiseul-Gouffier
  • A. C. M. de Nicolaï
  • A. P. de Montesquiou-Fézensac
  • C. de Lamoignon de Malesherbes
  • F. H. d'Harcourt
  • F. J. de Pierre de Bernis
  • G. H. Gaillard
  • J. J. Barthélemy
  • J. P. Claris de Florian
  • L. G. de Bréquigny
  • L. J. Mancini-Mazarini
  • L. R. Édouard de Rohan
  • N. de Condorcet
  • S. R. Nicolas de Chamfort
  • É. C. de Loménie de Brienne
  • A. L. Séguier
  • A. M. Lemierre
  • C. C. de Rulhière
  • C. J. de Beauvau-Craon
  • M. P. G. de Chabanon
prop-fr:nomMembre
  • Louis René Édouard de Rohan
prop-fr:numéro
  • 40 (xsd:integer)
prop-fr:pagesTotales
  • 186 (xsd:integer)
prop-fr:précédent
  • Jacques-Antoine-Hippolyte de Guibert#deces
prop-fr:période
  • 1786 (xsd:integer)
prop-fr:suivant
  • Antoine-Louis Séguier#deces
prop-fr:titre
  • Voyage du duc de Richelieu de Bordeaux à Bayonne 1759
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • G. Gounouilhou
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Claude Carloman de Rulhière, né le 12 juin 1735 à Bondy (Seine) où il est mort le 30 janvier 1791, est un poète et historien français.
  • Клод Карломан Рюльер (фр. Claude Carloman de Rulhière , 12 июня 1735(17350612) — 30 января 1791) — французский поэт, писатель и историк, член Французской академии.
  • Claude Carloman de Rulhière (12 de junio de 1735 - 30 de enero de 1791) fue un poeta e historiador francés nacido y fallecido en Bondy (Seine). Fue miembro de la Academia Francesa electo en 1787 para ocupar el asiento número 40.
  • Claude-Carloman de Rulhière (Bondy, 12 de junho de 1735 — Bondy, 30 de janeiro de 1791) foi um poeta e historiador francês.
  • Claude-Carloman de Rulhière, (ur. 12 czerwca 1734 w Bondy, zm. 30 stycznia 1791 tamże), francuski poeta, dyplomata i historyk. Autor Histoire de l’anarchie de Pologne, klasycznego dzieła poświęconego historii Rzeczypospolitej Obojga Narodów na szerokim tle międzynarodowym.Syn szlachcica i urzędnika. Po ukończeniu Kolegium Ludwika Wielkiego wstąpił do wojska. W latach 1758-59 służył jako adiutant marszałka Louis-Francois Armanda, diuka Richelieu i Bordeaux.
  • Claude-Carloman de Rulhière (or Rulhières) (June 12, 1735 – January 30, 1791) was a French poet and historian.He was born at Bondy, Seine-Saint-Denis. He became aide-de-camp to Marshal Richelieu, whom he followed through the Hanoverian campaign of 1757 to his government at Bordeaux in 1758; and at the age of twenty-five he was sent to St Petersburg as secretary of legation.
  • Claude-Carloman de Rulhière (* 12. Juni 1735 in Bondy bei Paris; † 30. Januar 1791 in Bondy) war ein französischer Dichter und Historiker.Rulhiere begleitete den Marschall von Richelieu als Adjutanten („aide de camp“) während des Siebenjährigen Kriegs in Deutschland gegen Hannover und folgte ihm auch 1758 nach Bordeaux. 1760 begleitete er den französischen Botschafter Baron de Breteuil als Gesandtschaftssekretär nach Sankt Petersburg, wo er Zeuge des Putsches von Katharina II.
rdfs:label
  • Claude Carloman de Rulhière
  • Claude Carloman de Rulhière
  • Claude-Carloman de Rulhière
  • Claude-Carloman de Rulhière
  • Claude-Carloman de Rulhière
  • Claude-Carloman de Rulhière
  • Рюльер, Клод Карломан
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:après of
is prop-fr:avant of
is foaf:primaryTopic of