Charles-François du Perrier du Mouriez, dit Dumouriez est né le 26 janvier 1739 à Cambrai et mort le 14 mars 1823 à Turville-Park, près de Londres. Général français, petit-fils de comédiens et fils d’un militaire de carrière, Anne-François Duperrier-Dumouriez.↑ Pour C. Mullié, né d’une ancienne famille parlementaire de Provence qui portait le nom de Duperrier. Dumouriez vient, par corruption, de Mouriez, nom de la femme de sa bisaïeule. Le père de Dumouriez était commissaire des guerres.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Charles-François du Perrier du Mouriez, dit Dumouriez est né le 26 janvier 1739 à Cambrai et mort le 14 mars 1823 à Turville-Park, près de Londres. Général français, petit-fils de comédiens et fils d’un militaire de carrière, Anne-François Duperrier-Dumouriez.
  • Charles-François Dumouriez —izengoitia: Charles François Du Perier— (Cambrai, Frantzia, 1739 - Turville Park, Oxfordshire, Ingalaterra, 1823) Frantziako Armadako jeneral izan zen. Valmyko (1792) eta Jemmapesko garaipenak lortu zituen, prusiarren aurka lehena eta austriarren aurka bigarrena. Belgika menderatu ondoren, Herbehereak konkistatu nahi izan zituen; alabaina, Neerwindengo gudua galdu zuen 1793an, eta jeneral kargua kendu zioten horregatik. Ingalaterrara erbesteratu zen gero.
  • Charles François Dumouriez (25 de enero de 1739 - 14 de marzo de 1823) fue un general francés de las Guerras Revolucionarias de Francia. Compartió la victoria en Valmy con el general Kellermann, y más tarde desertó del Ejército Revolucionario.
  • Шарль Франсуа́ Дюмурье́ (фр. Charles François Dumouriez; 25 января 1739(17390125), Камбре — 14 марта 1823, Тервилл-Парк) — французский генерал и министр.
  • Charles François du Périer du Mouriez, anomenat Dumouriez (Cambrai, 25 de gener de 1739 - Turville Park, Oxford, 14 de març de 1823) Fou un general i polític francès.Feu la seva primera campanya als 19 anys, com a corneta d'un regiment de cavalleria en el que arribà ser capità, i com a capità serví en l'exèrcit francès durant la Guerra dels Set Anys, entre 1756 i 1763. Acabada la guerra, fou llicenciat. Sense mitjans econòmics, provà d'allistar-se a l'exèrcit de la República de Gènova que lluitava a Còrsega, però, fou rebutjat. Provà de parlar amb Paoli, cap dels insurrectes corsos, que també el rebutjà. Finalment, tractà d'encetar una revolta democràtica a l'illa, però, sense cap èxit. Llavors tornà a França i proposà al secretari d'Estat d'Afers Estrangers de la Guerra i de la Marina, Étienne François de Choiseul, el duc de Choiseul, un pla per envair Còrsega, que també fou rebutjat. Tanmateix, aconseguí del duc una gratificació de 18.000 lliures i una missió com a agent secret a la cort de Madrid.El 1768 tornà d'Espanya i fou enviat amb una força d'ocupació a Còrsega, que havia estat comprada per Lluís XV, rei de França, a la República de Gènova.El 1770 fou enviat en un altra missió secreta a Rússia, per tal de donar suport militarment a la revolta dels patriotes polonesos de la Confederació de Bar. El 23 de maig de 1771, al front d'un petit exèrcit de confederats atacà un exèrcit rus, sent derrotat pel general Aleksandr Suvórov a la batalla de Lanckorona, a la Petita Polònia.El 1772, el feren retornar a França i el duc de Broglie, cap de la diplomàcia secreta de Lluís XV, li donà com a missió ajudar al rei de Suècia, Gustau III, en la seva lluita contra l'aristocràcia sueca. Però, fou arrestat a Hamburg i empresonat a la Bastilla per D'Aiguillon, secretari d'afers estrangers francès, que no havia estat informat pel duc de Broglie. No va sortir de la presó fins a la mort del rei, probablement per haver fet desaparéixer part dels fons destinats a la missió.Lluís XVI l'alliberà i li va donar diversos encàrrecs, entre ells el de dirigir la construcció del nou port de Cherbourg. Durant aquest període rebé el grau de mariscal de camp i el 1789 fou nomenat governador del Castell de Caen.En esclatar la Revolució Francesa, prengué part pels revolucionaris. Es traslladà a París i el 1790 s'afilià al Club dels Jacobins. El 1791 fou comandant de les tropes enviades a aixafar la revolta de La Vendée.El 1792 fou nomenat ministre d'afers estrangers i planejà la guerra contra Àustria d'acord amb Lluís XVI, però es produí la traïció dels militars: quan els girondins reaccionaren amb mesures radicals, el rei els destituí.Dumouriez dimití i es convertí en un dels caps de l'exèrcit del nord per la seva amistat amb Danton. A mitjans de setembre de 1792 se li uniren els exèrcits de Kellermann y Beurnonville i el 20 de setembre Dumouriez aconseguí derrotar als prussians a Valmy. El 3 de novembre a Jemmapes derrotà als austríacs i conquesta dels Països Baixos austríacs, on portà a terme una sèrie de mesures revolucionàries, a més d'intentar llur independència sota el seu comandament; Bèlgica fou annexada a França.Tornà a Paris per provar de salvar a Lluís XVI. Va ser rebut amb aclamacions populars, però, es va trobar amb l'oposició dels “montagnards" i del ministre de la guerra, el que el va apropar als Girondins. El 26 de gener de 1793 abandonà Paris. Arribat a Amiens, se n'assabentà de la ruptura de les hostilitats amb Anglaterra i les Províncies Unides. Al front de l'exèrcit del nord, inicià la conquesta d'Holanda, seguint la política de "fronteres naturals", prengué Breda i Bergen op Zoom, però el 18 de març fou vençut a Neerwinden.Dumouriez es posà en contacte amb el general austríac per tal d'assolir l'aturada de les hostilitats en canvi d'anar amb les seves tropes cap a París, fer sortir Maria Antonieta i els seus fills de la presó del Temple i restablir la monarquia. El 2 d'abril, la Convenció Nacional envià al seu quarter general al ministre Beurnonville acompanyat d'alguns diputats; Dumouriez lliurà als austríacs els comissaris i el ministre de la guerra, que foren internats a Olmütz. Tractà d'anar a Paris però les seves tropes no el seguiren i s'hagué de passar a l'enemic amb el duc de Chartres, futur Lluís XVIII.Els seus posteriors i repetits intents de dirigir grups monàrquics des de l'estranger foren sempre un fracàs: el 1800 s'oferí a Rússia, el 1805 a Prússia, el 1807 a Suècia, el 1808 a Portugal i el mateix any entrà a Espanya i, a la fi, fou conseller del ministre anglés Castlereagh i del duc de Wellington. Dummoriez no tornà mai més a França, morí a Turville Park, el 14 de març de 1823.
  • 샤를 프랑수아 뒤무리에(프랑스어: Charles François Dumouriez, 1739년 1월 25일 ~ 1823년 3월 14일)는 프랑스 혁명 전쟁 때의 프랑스 장군이었다. 그는 발미 전투에서 프랑수아 크리스토프 켈레르만와 함께 승리를 거두었으나, 이후 혁명군에 의해 버려졌고 나폴레옹 황제의 치세에는 왕당파가 되었다.
  • Charles-François du Périer du Mouriez, genannt Dumouriez, (* 25. oder 27. Januar 1739 in Cambrai; † 14. März 1823 in Turville Park bei Henley-on-Thames) war ein französischer General.
  • Шарл Франсуа Дюмурие (на френски: Charles François Dumouriez е френски генерал.По време на Седемгодишната война е взет в плен и едва през 1761 г. е освободен. През 1770 г. е изпратен от френското правителство в Полша с офицери и пари за барските конфедерати. Там Дюмурие самоволно сформира отряд, но бил разбит от руските войски и за превишаване на пълномощията си е отзован. През 1772 г. се отправя с тайна мисия при краля на Швеция, но по заповед на министър д’Егильон бил задържан в Хамбург и заключен в Бастилията.Едва при Людовик XVI бил освободен и назначен за комендант на Шербург.
  • Charles Dumouriez, Charles-François du Perrier du Mouriez (ur. 25 stycznia 1739, zm. 4 marca 1823) – generał francuski, jeden z dowódców konfederacji barskiej. Urodził się w Cambrai. Jego ojciec był komisarzem armii królewskiej i zadbał o wszechstronne wykształcenie syna. W 1757 wziął udział w bitwie pod Rossbach, gdzie się odznaczył odwagą i w stopniu kapitana walczył dalej w kampanii niemieckiej. Przebywał we Włoszech, w Portugalii i na Korsyce, skąd przesyłał poufne raporty do francuskiego ministra spraw zagranicznych Étienne-François de Choiseula. Jako ekspert od spraw korsykańskich został wysłany na czele korpusu ekspedycyjnego, który wylądował na wyspie. Po udanej misji, wszedł w skład Secret du Roi, tajnego gabinetu Ludwika XV.W 1770 został wysłany do Polski, gdzie miał organizować za francuskie pieniądze korpus posiłkowy konfederacji barskiej. Ufortyfikował kilka twierdz na południu Rzeczypospolitej (Tyniec, Lanckorona, Częstochowa) i utworzył oddział piechoty konfederackiej. Został jednak pobity przez wojska rosyjskie pod wodzą Aleksandra Suworowa w bitwie pod Lanckoroną 23 maja 1771. Miał wyjątkowo złe zdanie o Polsce i Polakach, a obyczaje konfederatów nazywał „azjatyckimi”. Jego następcą w wojskach konfederackich był Antoine-Charles du Houx, Baron de Vioménil.Upadek jego protektora Choiseula spowodował uwięzienie Dumourieza w Bastyli. Wolność odzyskał dopiero po wstąpieniu na tron Ludwika XVI w 1774. W latach 1778-1788 był komendantem twierdzy portu w Cherbourgu w Normandii. W 1788 został marszałkiem polnym (fr. maréchal de camp) - odpowiednikiem generała brygady w późniejszym wojsku rewolucyjnym. Po wybuchu rewolucji francuskiej przystąpił do jakobinów i został komendantem twierdzy w Nantes. Sekretarz wojny Louis Lebègue Duportail awansował go na stanowisko generała dywizji w czerwcu 1791. W następnym roku przeszedł do klubu żyrondystów i 15 marca został z ich ramienia ministrem spraw zagranicznych Francji. Był twórcą planów wojny z Austrią, która wybuchła 20 kwietnia 1792. 13 czerwca przejął na dwa dni funkcję ministra wojny. Po wydarzeniach 10 sierpnia 1792 i ucieczce Lafayette`a dowodził faktycznie armią centralną, w momencie gdy na jego odcinku wojska austriackie i pruskie przypuściły atak. 6 listopada rozgromił Austriaków w bitwie pod Jemappes. Po straceniu króla i po przegranej bitwie pod Neerwinden w 1793 roku, postanowił zmienić front. Aresztował ministra wojny i 4 komisarzy Konwentu Narodowego (oddał ich w ręce armii austriackiej), którzy usiłowali go zdjąć z dowództwa, podejrzewając o nielojalność. Następnie wezwał swoich żołnierzy do marszu na Paryż i obalenia rządu jakobinów. Próba ta spotkała się ze zdecydowanym sprzeciwem wojska i Dumouriez wraz z Ludwikiem Filipem Orleańskim musiał uciekać do obozu austriackiego.Na krótko przed zdradą spotkał się z Tadeuszem Kościuszką, który zamierzał uzyskac pomoc rewolucyjnej Francji dla planowanego powstania. Później, już w obozie wroga, przekazał szczegółowe plany insurekcji Prusakom, a ci Rosjanom.Skutkiem jego zdrady był spadek zaufania Konwentu do oficerów pochodzenia szlacheckiego i przydzielenie do każdej armii komisarza z pełnomocnictwami przewyższającymi uprawnienia dowódcy. Robespierre wykorzystał też jego przykład do oskarżenia żyrondystów o spiskowanie w celu restauracji monarchii.Na emigracji jeździł od kraju do kraju i oferował swoje usługi kolejnym wrogom Francji: walczył przeciwko Napoleonowi, zachęcał Rosjan do desantu na wybrzeża francuskie, a od 1804 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie rząd brytyjski (za wstawiennictwem admirała Nelsona) zapewnił mu stałą pensję i stanowisko doradcy parlamentu brytyjskiego. Zmarł w Turville Park koło Henley-on-Thames.== Przypisy ==
  • Charles François du Périer, conhecido como Dumouriez, (Cambrai, 26 de janeiro de 1739 — Turville Park, Buckinghamshire, 14 de março de 1823) foi um general francês, vencedor da batalha de Valmy, no norte da França, contra os prussianos, em 20 de setembro de 1792, juntamente com o general François-Étienne Kellermann. Conquistou a Bélgica e defendeu a idéia de uma república belga independente, opondo-se, assim à Convenção. Posteriormente destituído do comando, passou a servir os inimigos da França a soldo dos ingleses.Escreveu o livro État présent du Royaume du Portugal en l'année MDCCLXVI (Lausanne: Chez François Grasset et Comp., 1775), enquanto espião particular do rei Luís XV de França. Foi um dos muitos aventureiros que realizavam missões de informação e de diplomacia paralela para o rei francês, e que eram por isso conhecidos pelo nome genérico de Cabinet Noir ou Secret du Roi.O livro é um importante panorama de Portugal no século XVIII, descrevendo sua geografia, suas colônias (pp 57–101), seu exército, os costumes de seus habitantes bem como sua organização política e social. Nas páginas 172 e 173, aparece uma referência às touradas portuguesas. Este livro "gozou de grande estima em seu tempo" (Larousse).
  • Charles François du Périer, detto Dumouriez o Du Mouriez (Cambrai, 26 gennaio 1739 – Londra, 14 marzo 1823), è stato un generale francese.
  • Charles-François du Périer Dumouriez (25 January 1739 – 14 March 1823) was a French general during the French Revolutionary Wars. He shared the victory at Valmy with General François Christophe Kellermann, but later deserted the Revolutionary Army, became a royalist intriguer during the reign of Napoleon and an adviser to the British government.
  • Charles François Dumouriez (Cambrai, 1739. január 25. – 1823. március 14.) Franciaország tábornoka a francia forradalom és a koalíciós háborúk idején. A valmy-i csatában François Christophe Kellermann tábornokkal osztozott a győzelemben, de később dezertált a forradalmi hadseregből, és királypárti ellenzőjévé vált I. Napóleon császár uralmának.
  • Charles-François du Périer, markies Dumouriez, genaamd Dumouriez of Du Mouriez (Cambrai, 26 januari 1739 – Henley-on-Thames, 14 maart 1823) was een Frans generaal.Als zoon van een officier in het leger onder het Ancien Régime zorgt zijn vader voor een goede en breed georiënteerde opleiding. Als knaap studeert hij aan het Collège Louis-le-Grand; na het voltooien van zijn opleiding begint hij in 1757 zijn militaire carrière als vrijwilliger tijdens de Zevenjarige Oorlog in de Slag bij Roßbach. Na het beëindigen van deze oorlog kan hij als kapitein, met een onderscheiding (Kruis van St. Louis) en een klein pensioen, naar huis. Een rondreis door het zuiden van Europa volgt. Zijn brieven aan Étienne-François, hertog van Choiseul over Corsicaanse aangelegenheden maken zo’n diepe indruk, dat hij een staffunctie in het expeditieleger voor Corsica krijgt aangeboden in de rang van luitenant-kolonel. Na de periode op Corsica wordt hij geheim agent voor koning Lodewijk XV. Een missie naar de Confederatie van Bar in Polen (thans in Oekraïne gelegen) volgt in 1770, waar hij naast zijn politieke inspanningen een Poolse militie helpt opzetten.De val van de hertog van Choiseul zorgt ook voor zíjn ondergang en er volgen zes maanden van opsluiting in de Bastille, waarna hij in Caen in detentie verblijft tot de troonsbestijging van Lodewijk XVI in 1774.In die periode huwt hij met zijn nicht, mejuffrouw de Broissy. Maar door zijn ontrouw strandt het huwelijk. In 1789 volgt een scheiding en neemt zijn vrouw haar toevlucht in een klooster.Begaan met de situatie in het land, zendt hij vele memoranda naar de regering waaronder één over de verdediging van Normandië en de belangrijke haven van Cherbourg. In 1778 levert hem dat een benoeming op tot commandant over Cherbourg, dat hij tien jaren met verve verdedigt.Met zijn grote geldingsdrang ruikt hij bij de Franse Revolutie zijn kans en gaat hij naar Parijs, komt in aanraking met de beweging van de jakobijnen en sluit er zich bij aan. De plotselinge dood van de graaf de Mirabeau, op wie hij zijn kaarten had gezet, was een tegenslag, maar na als luitenant-generaal tot commandant van Nantes te zijn benoemd, schaart hij zich, na de vluchtpoging van Lodewijk XVI, aan de zijde van de Girondijnen. Op 15 maart 1792 volgt zijn benoeming tot minister van Buitenlandse Zaken waar hij een groot stimulator is in de oorlogsverklaring aan de Oostenrijkers (20 april). Na het ontslag van een aantal collega-ministers neemt hij het roer over van Servan op het ministerie van Oorlog, maar verlaat dat al na twee dagen omdat de koning hem niet aanvaardt en wordt hij weer militair onder maarschalk Nicolaus von Luckner.Na de verwikkelingen rond de stormloop op de Tuilerieën en de vlucht van La Fayette krijgt hij het commando over het Centrale leger en later dat van het Noordelijk leger (l’Armee du Nord). Op 27 oktober 1792 doet hij een inval in de Zuidelijke Nederlanden. Door zijn overwinning in de Slag bij Jemappes wordt hij als een gevierd persoon in Parijs onthaald.Vervolgens kreeg Dumouriez de opdracht om de Nederlanden binnen te vallen. Begin februari 1793 vielen Venlo en Stevensweert in handen van de Franse troepen. Hij kreeg assistentie van Daendels met tachtig ruiters van het Bataafs Legioen en ca 2.800 manschappen. Op 17 februari vond de hoofdaanval plaats; via Breda zouden de troepen opstoten naar Dordrecht. Klundert en Bergen op Zoom vielen rond 25 februari. Willemstad kreeg een beleg te verduren van twee weken. Op 2 maart proclameerde de Conventie steun van het Franse volk aan de Bataven, maar het beleg van Maastricht werd op die dag opgebroken. Geertruidenburg viel op 4 maart. Breda koos op 5 maart een "Revolutionaire" gemeenteraad. Op 8 maart kreeg Dumouriez opdracht zich terug te trekken. Hij moest op 18 maart een nederlaag incasseren bij de Slag bij Neerwinden en Aldenhoven.Dan komt er kritiek uit jakobijnse hoek; de nederlaag heeft zijn positie ondermijnd. Er komt een onderzoek naar zijn militair leiderschap. Ontgoocheld over de radicalisering van de revolutie en de politiek, waarbij de Nederlanden als bezet gebied en wingewest behandeld worden, laat hij de onderzoekscommissie gevangennemen en aan de vijand uitleveren. Dan poogt hij zijn troepen te overtuigen naar Parijs te gaan om de revolutionaire regering omver te werpen, maar als hij daarin niet slaagt, loopt Dumouriez rond 30 maart met de hertog van Chartres (de latere koning Lodewijk Filips I) en diens broer, Antoine-Philippe, hertog van Montpensier (1775-1807) over naar het kamp van de Oostenrijkers. Of begaf Dumouriez zich in krijgsgevangenschap? Zijn verraad ging in elk geval gepaard met de desertie van een aantal troepen.Hij doolt daarna van land naar land (onder andere Pruisen en Rusland) en houdt zich bezig met kuiperijen voor de hertog van Chartres en het vestigen van een Orléanistische monarchie. Uiteindelijk strijkt hij neer in Engeland (1804), waar de regering hem als waardevolle informant voor het Engelse ministerie van Oorlog in de strijd tegen Napoleon een jaarlijks pensioen van £ 1200 toekent .Vanuit Engeland doet Dumouriez nog pogingen om door Lodewijk XVIII te worden benoemd tot maarschalk van Frankrijk , maar slaagt daarin niet. Nimmer werd hem toestemming gegeven naar Frankrijk terug te keren. Op 14 maart 1823 overlijdt hij, 84 jaren oud, in Turville Park nabij Henley-on-Thames.Zijn eerste memoires verschenen in Hamburg (1794). Een herziene editie La Vie et les mémoires du Général Dumouriez verschijnt in 1823 (Parijs). Dumouriez schrijft tijdens zijn leven vele politieke pamfletten.
dbpedia-owl:activeYearsStartYear
  • 1758-01-01 (xsd:date)
dbpedia-owl:birthDate
  • 1739-01-26 (xsd:date)
dbpedia-owl:birthPlace
dbpedia-owl:conflict
dbpedia-owl:deathAge
  • 84 (xsd:integer)
dbpedia-owl:deathDate
  • 1823-03-14 (xsd:date)
dbpedia-owl:deathPlace
dbpedia-owl:decoration
dbpedia-owl:family
dbpedia-owl:feat
  • Bataille de Neerwinden
  • Bataille de Valmy
  • Bataille de Jemmapes
dbpedia-owl:homage
  • Nom gravé sous l'arc de triomphe de l'Étoile(3colonne)
dbpedia-owl:militaryRank
dbpedia-owl:militaryUnit
dbpedia-owl:nationality
dbpedia-owl:otherFunction
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:thumbnailCaption
  • Le général Dumouriez parJean-Sébastien Rouillard(1834).
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 106885 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 22293 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 235 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110864906 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:après
prop-fr:autresFonctions
prop-fr:avant
prop-fr:commandement
prop-fr:conflit
prop-fr:couleur
  • #ffffff
  • lightyellow
prop-fr:dateDeDécès
  • 1823-03-14 (xsd:date)
prop-fr:dateDeNaissance
  • 1739-01-26 (xsd:date)
prop-fr:distinctions
prop-fr:débutDeCarrière
  • 1758 (xsd:integer)
prop-fr:faitsD'armes
prop-fr:famille
  • Fils d'Anne-François Duperrier-Dumouriez
prop-fr:grade
prop-fr:hommages
  • Nom gravé sous l'arc de triomphe de l'Étoile
prop-fr:lieuDeDécès
prop-fr:lieuDeNaissance
prop-fr:légende
  • Le général Dumouriez par Jean-Sébastien Rouillard .
prop-fr:nom
prop-fr:origine
prop-fr:tailleImage
  • 250 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:âgeAuDécès
  • 84 (xsd:integer)
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Charles-François du Perrier du Mouriez, dit Dumouriez est né le 26 janvier 1739 à Cambrai et mort le 14 mars 1823 à Turville-Park, près de Londres. Général français, petit-fils de comédiens et fils d’un militaire de carrière, Anne-François Duperrier-Dumouriez.↑ Pour C. Mullié, né d’une ancienne famille parlementaire de Provence qui portait le nom de Duperrier. Dumouriez vient, par corruption, de Mouriez, nom de la femme de sa bisaïeule. Le père de Dumouriez était commissaire des guerres.
  • Charles-François Dumouriez —izengoitia: Charles François Du Perier— (Cambrai, Frantzia, 1739 - Turville Park, Oxfordshire, Ingalaterra, 1823) Frantziako Armadako jeneral izan zen. Valmyko (1792) eta Jemmapesko garaipenak lortu zituen, prusiarren aurka lehena eta austriarren aurka bigarrena. Belgika menderatu ondoren, Herbehereak konkistatu nahi izan zituen; alabaina, Neerwindengo gudua galdu zuen 1793an, eta jeneral kargua kendu zioten horregatik. Ingalaterrara erbesteratu zen gero.
  • Charles François Dumouriez (25 de enero de 1739 - 14 de marzo de 1823) fue un general francés de las Guerras Revolucionarias de Francia. Compartió la victoria en Valmy con el general Kellermann, y más tarde desertó del Ejército Revolucionario.
  • Шарль Франсуа́ Дюмурье́ (фр. Charles François Dumouriez; 25 января 1739(17390125), Камбре — 14 марта 1823, Тервилл-Парк) — французский генерал и министр.
  • 샤를 프랑수아 뒤무리에(프랑스어: Charles François Dumouriez, 1739년 1월 25일 ~ 1823년 3월 14일)는 프랑스 혁명 전쟁 때의 프랑스 장군이었다. 그는 발미 전투에서 프랑수아 크리스토프 켈레르만와 함께 승리를 거두었으나, 이후 혁명군에 의해 버려졌고 나폴레옹 황제의 치세에는 왕당파가 되었다.
  • Charles-François du Périer du Mouriez, genannt Dumouriez, (* 25. oder 27. Januar 1739 in Cambrai; † 14. März 1823 in Turville Park bei Henley-on-Thames) war ein französischer General.
  • Charles François du Périer, detto Dumouriez o Du Mouriez (Cambrai, 26 gennaio 1739 – Londra, 14 marzo 1823), è stato un generale francese.
  • Charles-François du Périer Dumouriez (25 January 1739 – 14 March 1823) was a French general during the French Revolutionary Wars. He shared the victory at Valmy with General François Christophe Kellermann, but later deserted the Revolutionary Army, became a royalist intriguer during the reign of Napoleon and an adviser to the British government.
  • Charles François Dumouriez (Cambrai, 1739. január 25. – 1823. március 14.) Franciaország tábornoka a francia forradalom és a koalíciós háborúk idején. A valmy-i csatában François Christophe Kellermann tábornokkal osztozott a győzelemben, de később dezertált a forradalmi hadseregből, és királypárti ellenzőjévé vált I. Napóleon császár uralmának.
  • Charles Dumouriez, Charles-François du Perrier du Mouriez (ur. 25 stycznia 1739, zm. 4 marca 1823) – generał francuski, jeden z dowódców konfederacji barskiej. Urodził się w Cambrai. Jego ojciec był komisarzem armii królewskiej i zadbał o wszechstronne wykształcenie syna. W 1757 wziął udział w bitwie pod Rossbach, gdzie się odznaczył odwagą i w stopniu kapitana walczył dalej w kampanii niemieckiej.
  • Charles François du Périer du Mouriez, anomenat Dumouriez (Cambrai, 25 de gener de 1739 - Turville Park, Oxford, 14 de març de 1823) Fou un general i polític francès.Feu la seva primera campanya als 19 anys, com a corneta d'un regiment de cavalleria en el que arribà ser capità, i com a capità serví en l'exèrcit francès durant la Guerra dels Set Anys, entre 1756 i 1763. Acabada la guerra, fou llicenciat.
  • Charles François du Périer, conhecido como Dumouriez, (Cambrai, 26 de janeiro de 1739 — Turville Park, Buckinghamshire, 14 de março de 1823) foi um general francês, vencedor da batalha de Valmy, no norte da França, contra os prussianos, em 20 de setembro de 1792, juntamente com o general François-Étienne Kellermann. Conquistou a Bélgica e defendeu a idéia de uma república belga independente, opondo-se, assim à Convenção.
  • Шарл Франсуа Дюмурие (на френски: Charles François Dumouriez е френски генерал.По време на Седемгодишната война е взет в плен и едва през 1761 г. е освободен. През 1770 г. е изпратен от френското правителство в Полша с офицери и пари за барските конфедерати. Там Дюмурие самоволно сформира отряд, но бил разбит от руските войски и за превишаване на пълномощията си е отзован. През 1772 г.
  • Charles-François du Périer, markies Dumouriez, genaamd Dumouriez of Du Mouriez (Cambrai, 26 januari 1739 – Henley-on-Thames, 14 maart 1823) was een Frans generaal.Als zoon van een officier in het leger onder het Ancien Régime zorgt zijn vader voor een goede en breed georiënteerde opleiding. Als knaap studeert hij aan het Collège Louis-le-Grand; na het voltooien van zijn opleiding begint hij in 1757 zijn militaire carrière als vrijwilliger tijdens de Zevenjarige Oorlog in de Slag bij Roßbach.
rdfs:label
  • Charles-François Dumouriez
  • Carlos Francisco Dumouriez
  • Charles François Dumouriez
  • Charles François Dumouriez
  • Charles François Dumouriez
  • Charles François Dumouriez
  • Charles François Dumouriez
  • Charles-François Dumouriez
  • Charles-François Dumouriez
  • Charles-François Dumouriez
  • Charles-François Dumouriez
  • Дюмурье, Шарль Франсуа
  • Шарл Франсоа Дюмурие
  • 샤를 프랑수아 뒤무리에
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Charles-François Dumouriez
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:commandant of
is foaf:primaryTopic of