Dans les pièces de théâtre de la Grèce antique, le chœur (du grec ancien Χορὀς, choros) est probablement issu des dithyrambes et des drames satyriques. Il présente le contexte et résume les situations pour aider le public à suivre les évènements, fait des commentaires sur les thèmes principaux de la pièce et montre comment un public idéal est supposé réagir à la représentation. Il représente souvent la population dans la pièce.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Dans les pièces de théâtre de la Grèce antique, le chœur (du grec ancien Χορὀς, choros) est probablement issu des dithyrambes et des drames satyriques. Il présente le contexte et résume les situations pour aider le public à suivre les évènements, fait des commentaires sur les thèmes principaux de la pièce et montre comment un public idéal est supposé réagir à la représentation. Il représente souvent la population dans la pièce. Le chœur s’exprime généralement par le chant, mais aussi parfois en langage parlé. C’est à l’auteur de se charger de la chorégraphie du chœur. Dans les tragédies les plus anciennes, tous les rôles étaient joués par un seul acteur ; comme l’acteur devait fréquemment quitter la scène pour changer de personnage, le chœur avait un rôle dominant. On pense qu’aux alentours de 508 av. J.-C., il comptait environ 50 danseurs et chanteurs appelés choreutes (χορευταί). La tragédie devint une série d’épisodes séparés par des odes chorales. Dans ces odes, les choreutes chantaient en rythme afin de donner l’impression d’être une seule entité plutôt qu’un groupe d’individus. Dans la seconde génération de tragédies athéniennes, le chœur avait plus souvent un rôle central dans la pièce. Dans Les Bacchantes d’Euripide, par exemple, le chœur, qui représente les servantes fanatiques de Dionysos, devient un des personnages principaux.Bien qu’Eschyle ait réduit à 12 le nombre des choreutes, le chœur garde une grande importance dans ses pièces. Ainsi il tient le rôle clé du protagoniste dans Les Suppliantes, et celui de l’antagoniste dans Les Euménides. Sophocle augmente parfois le nombre de choreutes à 15, bien que les odes chorales soient alors assez peu liées à l’intrigue. Il divise le chœur en deux sous-chœurs (hemichoria) et un chef appelé coryphée (κορυφαῖος) ; il augmente également le nombre d’acteurs de deux à trois. Le chœur, limité à un choreute, est également utilisé dans des pièces postérieures aux tragédies grecques, comme dans Roméo et Juliette de Shakespeare, Les Belles-Sœurs de Michel Tremblay ou On ne badine pas avec l'amour d'Alfred de Musset.Portail de la Grèce antique Portail de la Grèce antique Portail des arts du spectacle Portail des arts du spectacle
  • Der Chor war in der griechischen Antike zunächst die Bezeichnung für einen umgrenzten Tanzplatz. Später bedeutete es den Rund- und Reigentanz selbst, insbesondere der mit Gesang verbundene, bei festlichen Gelegenheiten zu Ehren einer Gottheit ausgeführte Reigen. Schließlich bezeichnete der Begriff diese Vereinigung Tanzender und Singender, die im Drama als Begleiter der Handlung mitwirkten..
  • Chór − w teatrze starożytnym, a czasem także późniejszym, grupa osób wypowiadających się zbiorowo w mowie lub śpiewie, często z towarzyszeniem gestów i ruchów tanecznych.W teatrze greckim chór była to 15-osobowa grupa (u Ajschylosa − 12, wcześniej bardzo możliwe, że zdecydowanie liczniejsza; w starej komedii liczba osób w chórze wynosiła bodajże 24 osoby). Istotny był już sam moment wejścia, procesja (parodos) chóru na orchestrę. Prawie nigdy nie działo się to w ciszy - w dostępnych nam tragediach sytuację taką spotykamy jedynie w Błagalnicach Ajschylosa. Ale było to działanie uzasadnione – moment rozpoczęcia tragedii jest chwilą tuż po wielkiej klęsce Ateńczyków, milczące wejście chóru miało więc wielką moc dramaturgiczną, w niezaprzeczalny sposób potęgowało napięcie. W pozostałych przypadkach wejściom chóru towarzyszył śpiew, inkantacja, melorecytacja. Zdarzało się, że partie tekstu przeznaczone dla chóru był na tyle długie, że musiał on kilkukrotnie okrążać orchestrę, nim zajął przynależne mu miejsce (stasis). Czasem chór wkraczając, prowadził dialog z aktorem.W występie antycznego chóru łączyły się ze sobą trzy elementy – muzyka, taniec i śpiew, ich obecność była więc raczej słuchowiskiem niż widowiskiem. Zespolenie to nazwane zostało przez Tadeusza Zielińskiego "trójjedyną choreją".Starożytni Grecy odczuwali muzykę zupełnie inaczej niż my współcześnie. Wierzyli w boskie pochodzenie tańca i chórów, przy ich wykorzystaniu odprawiane były wszelkie rytuały; muzyką, tańcem, wyrażano radość i smutek. Wykazano, że starożytna Greka była językiem wyjątkowo muzycznym, niepodobnym do współczesnego. Należy dodać, że Grecy traktowali sztukę teatru jako poezję, a ton głosu właściwy dla jej wymawiania był umieszczony pomiędzy śpiewem i mową. Ważna w organizacji pracy chóru była więc rytmika, melodyczność, muzyczność działań. Bardzo często dostosowywano metrum tekstu do atmosfery działań i do napięcia. Najprawdopodobniej zarówno parodos, jak i stasimę, chór wykonywał unisono, tzn. w zgodnej linii melodycznej. Nie zdarzało się też, by choreuci dzieleni byli na pojedynczych solistów. Częstym zabiegiem był natomiast podział chóru na dwie części i odrębne wykonywanie działań czy śpiewów przez każdą z nich. Inaczej sytuacja przedstawiała się podczas dialogów chóru z bohaterami – wtedy głos najczęściej zabierał koryfeusz, tzn. przewodnik. Nieczęsto zdarzało się, by w dialogach brali udział poszczególni choreuci, aczkolwiek nie było to wykluczone. Choreuci potrafili posługiwać się szerokim wachlarzem gestów i postaw − dobry tancerz nie miał trudności, by swoim ciałem wskazać, o jakiej postaci jest mowa, czy też, jakie zdarzenia właśnie się rozgrywają. Ich taniec był tańcem mimetycznym, wszystkie wykonywane gesty były widzom znane i potrafili je bez trudu zinterpretować. Kwestia funkcji chóru w widowisku i tragedii greckiej jest wciąż dyskutowana. Arystoteles polecał traktować go jako jednego z aktorów. Inną interpretacją chóru było utożsamienie jego głosu z odautorskim "ja"; kolejną, często powtarzaną, jest widzenie w osobie chóru "idealnego widza", głosu polis. Niektórzy badacze (m.in. Peter Arnott) funkcję chóru upatrują jako spełnianie roli pośrednika: "chór uniwersalizuje opowieść oraz ukazuje związek pomiędzy tragiczną akcją a sytuacją publiczności. (...) Chór przenosi niejako oddziaływanie tragedii na szerszą publiczność, jak fale zataczające coraz większe kręgi wokół rzuconego w wodę kamienia."Ciekawie rolę chóru określa Fryderyk Nietzsche, uznając go za czynnik budulcowy tragedii. Wynika to przede wszystkim z tego, że zainteresowanie Nietzschego tragedią skupia się na jej totalnym charakterze, prowadzącym do intensywnego przeżycia ogarniającego ducha i ciało. Filozof, idąc tym tropem, rozwija sformułowaną przez Schlegla[potrzebne źródło] formułę chóru jako "widza idealnego", przekształcając ją nie tyle w widza, ale w twórcę − "Chór zyskuje rangę tej instancji w tragedii, która pomaga widzom natrafić na właściwy trop uczestnictwa w świecie, jakim on się przedstawia". Niezależnie od tych sporów, pewne jest, że chór był zawsze obecny i odgrywał niebagatelną rolę. Rozwijał możliwości narracji, otwierał dramat na różne idee, potęgował napięcie, bądź – przeciwnie, uspokajał. Przede wszystkim jednak sprawiał, że tragedia nabierała charakteru ponadindywidualnego, akcentował wspólnotowość i pewną uniwersalność działań. Zawsze też charakteryzował się względną bezradnością i brakiem wpływu na przebieg zdarzeń. Aktywną rolę odgrywał jedynie u Ajschylosa, a i tu tylko w dwóch z zachowanych tragedii.Ciekawą kwestią jest pytanie o obecność rytuału w działaniach chóru. Tym, co zachowało się z rytuału jest szczególna powtarzalność, zarówno na płaszczyźnie melodycznej, jak i ruchowej i werbalnej; cheironomia połączona rytmicznie z ruchem całego ciała oraz łączenie różnych znaczeń w ramach tego samego przekazu. Śpiewane przez chór pieśni mają metrum (muzyka) i rytmikę rytuału, często działania choreutów są wzorowane na dawniejszych obrzędach. Należy jednak zaznaczyć, że chór nie odprawia rytuału, ale jedynie go odgrywa. Rytuał jest przez chór grany, jest fikcyjny i właśnie to odejście od rytuału sprawia, że przedstawienia greckiej tragedii nazywać możemy teatrem.
  • En las obras de teatro de la Grecia Antigua, el coro (choros) probablemente proviene de los ditirambos y de los dramas satíricos. Presenta el contexto y resume las situaciones para ayudar al público a seguir los sucesos, con comentarios sobre los temas principales de la obra y enseña cómo se supone que un público ideal reacciona ante la representación. Representa a menudo a la gente en la obra. El coro se expresa generalmente por el canto, pero también en ocasiones por el lenguaje hablado. Es el autor el que se encarga de la coreografía del coro. En las tragedias más antiguas, todos los papeles estaban representados por un sólo actor; como el actor debía frecuentemente abandonar la escena para cambiar de personaje, el coro tenía un papel dominante. Se piensa que sobre el 508 a. C., contaba con alrededor de 50 bailarines y cantantes (choreutai). La tragedia llega a ser una serie de episodios separados por las odas corales. En estas odas, los coreutas cantaban al unísono para dar la impresión de ser una sola entidad en lugar de un grupo de individuos. En la segunda generación de tragedias atenienses, el coro tenía con frecuencia un papel central en la obra. En Las bacantes de Eurípides, por ejemplo, el coro, que representa a las sirvientes fanáticas de Dioniso, se convierte en uno de los personajes principales. Aunque Esquilo había reducido a 12 el número de coreutas, el coro guarda una gran importancia en sus obras. Tiene el papel clave del protagonista en Las suplicantes, y el de antagonista en Las euménides. Sófocles aumenta a veces el número de coreutas a 15, aunque las odas corales están poco unidas a la intriga. Divide el coro en dos subcoros (hemichoria) y el director, corifeo, (koryphaios); aumenta igualmente el número de actores de dos a tres. El coro es igualmente utilizado en las obras posteriores a las tragedias griegas, como en Romeo y Julieta, Troilo y Crésida, Enrique V y Enrique VIII de William Shakespeare. Y posteriormente se ve en los dramas versados de T. S. Eliot, como Asesinato en la catedral.
  • A Greek chorus (Greek: χορός, khoros) is a homogeneous, non-individualised group of performers in the plays of classical Greece, who comment with a collective voice on the dramatic action. The chorus consisted of between 12 and 50 players, who variously danced, sang or spoke their lines in unison and sometimes wore masks.
  • コロス(Ἀρχαία ἑλληνικὴ: χορός, koros、 英: chorus)は、古代ギリシア劇の合唱隊のこと。ギリシア悲劇の中のディテュランボスおよびtragikon dramaから発生したと信じられている。コロスは観客に対して、観賞の助けとなる劇の背景や要約を伝え、劇のテーマについて注釈し、観客がどう劇に反応するのが理想的かを教える。また、劇によっては一般大衆の代わりをすることもある。多くの古代ギリシア劇の中で、コロスは主要登場人物が劇中語れなかったこと(たとえば恐怖、秘密とか)を登場人物に代わって代弁する。コロスは通常、歌の形式を採るが、時にはユニゾンで詩を朗読する場合もある。コロスは、悲劇・喜劇が抒情詩作品だった時期の古代ギリシア劇で、重要かつ主要な構成要素だった。とくに、アイスキュロスが複数の俳優を使いだす以前は、たった一人しかいなかった俳優に対する重要な相手役だった.。その重要性が減少していったのは紀元前5世紀以降で、コロスは劇の動きから切り離されはじめる。後の時代の劇作家、たとえばソポクレスなどは、以前の作家ほどコロスに依存しなくなった。ソポクレスのテーバイ三部作の中で、コロスは全知の解説者の役割を果たし、しばしば物語の教訓性を補強した。コロスは「解説者」と「登場人物」の中間に位置するようになり、登場人物である時は、他の登場人物たちに彼らが必要とする洞察を与えた。コロスには、1〜3人の俳優で演じられる劇を説明して助ける役割があった。古代ギリシアの円形劇場はとても大きかったので、遠くの観客にもわかるよう動きは誇張され、また発声もはっきり聞き取れるようにした。技術的には、シンクロニゼーション(同期性)、エコー、波紋、身体表現を駆使し、仮面をつけていた。
  • Il coro (detto specificamente coro greco) è un elemento fondamentale del teatro dell'antica Grecia. L'esibizione del coro costituisce, fino alla nascita della tragedia, l'avvenimento principale delle dionisie, le festività annuali in onore del dio Dioniso.I coreuti, originariamente dodici in seguito portati a quindici da Sofocle, eseguivano passi di danza cantando o recitando ditirambi, prima frutto di un'improvvisazione poi, nel VI secolo a.C. organizzati in una forma narrativa. Essi erano guidati dal corifeo, che spesso si esibiva autonomamente, ribadendo o ampliando quanto detto dai coreuti.La forma tragica nasce dall'esigenza di strutturare l'esibizione del coro in forma dialogica, fornendo al corifeo un interlocutore (l'hypokrités), l'attore. Secondo la prassi teatrale greca, il coro entrava dalle parodoi, i corridoi posti tra la cavea ed il palco, per restare nell'orchestra per tutta la durata della rappresentazione. Qui, come un unico personaggio rappresentante la collettività, riassumeva e commentava la vicenda o tra sé e sé, o interloquendo con l'attore.Nel teatro del periodo ellenistico il coro perse di importanza, ed infatti lo spazio dedicato all'orchestra diminuì.Il passaggio dal dialogo con l'attore al commento autonomo era segnato da alcuni movimenti codificati: la strofe, ovvero il movimento dal palco all'altare di Dioniso al centro dell'orchestra, la sistrofe, il movimento attorno all'altare stesso e l'antistrofe, il movimento dall'altare al palco. Rappresentando la comune cittadinanza, il coro indossava abiti quotidiani e maschere non troppo vistose, tranne nei casi in cui doveva rappresentare esseri mitologici (ad esempio i satiri) o uomini appartenenti a popoli stranieri.Ai tempi delle prime tragedie di Eschilo c'era un solo attore, ed il coro era ancora l'elemento più significativo della rappresentazione. In seguito, nel corso di pochi decenni, si aggiunsero prima un secondo attore, e poi un terzo. L'aumento del numero di attori disponibili diminuì a poco a poco l'importanza del coro e lo spazio dedicatovi dalla drammaturgia, fino a che nel periodo ellenistico, con la commedia nuova, esso non venne più inserito nel testo drammatico.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 657437 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2546 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 25 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107630140 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Dans les pièces de théâtre de la Grèce antique, le chœur (du grec ancien Χορὀς, choros) est probablement issu des dithyrambes et des drames satyriques. Il présente le contexte et résume les situations pour aider le public à suivre les évènements, fait des commentaires sur les thèmes principaux de la pièce et montre comment un public idéal est supposé réagir à la représentation. Il représente souvent la population dans la pièce.
  • Der Chor war in der griechischen Antike zunächst die Bezeichnung für einen umgrenzten Tanzplatz. Später bedeutete es den Rund- und Reigentanz selbst, insbesondere der mit Gesang verbundene, bei festlichen Gelegenheiten zu Ehren einer Gottheit ausgeführte Reigen. Schließlich bezeichnete der Begriff diese Vereinigung Tanzender und Singender, die im Drama als Begleiter der Handlung mitwirkten..
  • A Greek chorus (Greek: χορός, khoros) is a homogeneous, non-individualised group of performers in the plays of classical Greece, who comment with a collective voice on the dramatic action. The chorus consisted of between 12 and 50 players, who variously danced, sang or spoke their lines in unison and sometimes wore masks.
  • コロス(Ἀρχαία ἑλληνικὴ: χορός, koros、 英: chorus)は、古代ギリシア劇の合唱隊のこと。ギリシア悲劇の中のディテュランボスおよびtragikon dramaから発生したと信じられている。コロスは観客に対して、観賞の助けとなる劇の背景や要約を伝え、劇のテーマについて注釈し、観客がどう劇に反応するのが理想的かを教える。また、劇によっては一般大衆の代わりをすることもある。多くの古代ギリシア劇の中で、コロスは主要登場人物が劇中語れなかったこと(たとえば恐怖、秘密とか)を登場人物に代わって代弁する。コロスは通常、歌の形式を採るが、時にはユニゾンで詩を朗読する場合もある。コロスは、悲劇・喜劇が抒情詩作品だった時期の古代ギリシア劇で、重要かつ主要な構成要素だった。とくに、アイスキュロスが複数の俳優を使いだす以前は、たった一人しかいなかった俳優に対する重要な相手役だった.。その重要性が減少していったのは紀元前5世紀以降で、コロスは劇の動きから切り離されはじめる。後の時代の劇作家、たとえばソポクレスなどは、以前の作家ほどコロスに依存しなくなった。ソポクレスのテーバイ三部作の中で、コロスは全知の解説者の役割を果たし、しばしば物語の教訓性を補強した。コロスは「解説者」と「登場人物」の中間に位置するようになり、登場人物である時は、他の登場人物たちに彼らが必要とする洞察を与えた。コロスには、1〜3人の俳優で演じられる劇を説明して助ける役割があった。古代ギリシアの円形劇場はとても大きかったので、遠くの観客にもわかるよう動きは誇張され、また発声もはっきり聞き取れるようにした。技術的には、シンクロニゼーション(同期性)、エコー、波紋、身体表現を駆使し、仮面をつけていた。
  • En las obras de teatro de la Grecia Antigua, el coro (choros) probablemente proviene de los ditirambos y de los dramas satíricos. Presenta el contexto y resume las situaciones para ayudar al público a seguir los sucesos, con comentarios sobre los temas principales de la obra y enseña cómo se supone que un público ideal reacciona ante la representación. Representa a menudo a la gente en la obra. El coro se expresa generalmente por el canto, pero también en ocasiones por el lenguaje hablado.
  • Chór − w teatrze starożytnym, a czasem także późniejszym, grupa osób wypowiadających się zbiorowo w mowie lub śpiewie, często z towarzyszeniem gestów i ruchów tanecznych.W teatrze greckim chór była to 15-osobowa grupa (u Ajschylosa − 12, wcześniej bardzo możliwe, że zdecydowanie liczniejsza; w starej komedii liczba osób w chórze wynosiła bodajże 24 osoby). Istotny był już sam moment wejścia, procesja (parodos) chóru na orchestrę.
  • Il coro (detto specificamente coro greco) è un elemento fondamentale del teatro dell'antica Grecia. L'esibizione del coro costituisce, fino alla nascita della tragedia, l'avvenimento principale delle dionisie, le festività annuali in onore del dio Dioniso.I coreuti, originariamente dodici in seguito portati a quindici da Sofocle, eseguivano passi di danza cantando o recitando ditirambi, prima frutto di un'improvvisazione poi, nel VI secolo a.C. organizzati in una forma narrativa.
rdfs:label
  • Chœur (théâtre)
  • Chor (Theater)
  • Chór (teatr)
  • Coro (teatro)
  • Coro greco
  • Greek chorus
  • コロス
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of