Le bouclier scandinave, bouclier baltique ou bouclier fennoscandien est une formation géologique majoritairement granitique couvrant la Fennoscandie, les pays baltes et le nord-ouest de la Russie.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le bouclier scandinave, bouclier baltique ou bouclier fennoscandien est une formation géologique majoritairement granitique couvrant la Fennoscandie, les pays baltes et le nord-ouest de la Russie. Il est issu du paléocontinent Baltica.Ce bouclier est caractérisé par une bordure ouest relevée au niveau des Alpes scandinaves et par une large dépression centrale occupée par la mer Baltique et son bassin versant résultant de l'enfoncement de la croûte terrestre sous le poids de la calotte glaciaire présente sur la totalité du bouclier lors de la glaciation de Würm. Les paysages du bouclier sont marqués par le passage des glaciers avec un grand nombre de fjords, d'îles, de lacs, de moraines, de blocs erratiques, etc. Le bouclier scandinave est une des régions du globe les plus soumises au rebond isostatique qui entraîne un gain d'altitude de l'ensemble des terrains du bouclier et notamment les fonds et les côtes de la mer Baltique.Le bouclier est subdivisé en plusieurs provinces géologiques : Calédonides composant les Alpes scandinaves ; gneiss du sud-ouest déformés et entaillés par le rift d'Oslo dans le sud de la Norvège et le sud-ouest de la Suède ; province ignée transcandinave dans le sud de la Suède ; province svecofennienne sur le pourtour de la mer Baltique ; province archéenne dans la péninsule de Kola et la Carélie.Le bouclier scandinave fait partie du continent européen depuis sa désolidarisation avec le continent américain et son rattachement aux autres cratons eurasiens.
  • Per Scudo Baltico si intende un'estesa massa continentale, prevalentemente granitica, di origine precambriana che occupa gran parte dell'Europa settentrionale. È tra i territori più antichi del continente dal punto di vista geologico. Ne fanno parte la Norvegia, la Svezia, la Finlandia e la Danimarca, nonché Carelia, Penisola di Kola, Estonia e Lettonia. È compreso anche il letto del Mar Baltico.Lo Scudo Baltico è caratterizzato da un orlo occidentale più elevato - le Alpi Scandinave - e una vasta depressione centrale, occupata dal Mar Baltico.Durante le glaciazioni lo Scudo Baltico fu coperto e depresso da immensi ghiacciai, che hanno lasciato una sottile copertura di materiale glaciale (morene, massi erratici ecc.) e innumerevoli laghi e corsi d'acqua. È stato l'effetto del peso di questi ghiacciai a produrre la depressione centrale; oggi, dopo lo scioglimento dei ghiacciai, è in corso un rimbalzo isostatico che provoca un lento innalzamento delle terre emerse e dei fondali marini.Lo Scudo Baltico è suddiviso in diverse settori sulla base dell'analisi radiometrica:Kola o Samidi: ultima orogenesi 2,6-2,8 MaBelomore: ultima orogenesi 2,0 MaCarelia e Svecofennia: ultima orogenesi 1,8 MaSveconorvegia o degli gneiss sud-occidentali: ultima orogenesi 1,0 Ma
  • El Escudo Báltico (a veces llamado el Escudo Fenoscándico) se encuentra en Fenoscandia (Noruega, Suecia y Finlandia), al noroeste de Rusia y bajo el mar Báltico abarcando gran parte de Polonia, Dinamarca, el norte de Alemania y los Países Bálticos como Lituania, Letonia y Estonia así como zonas vecinas de Rusia (en especial la Ingria). Se caracteriza por un relieve muy llano con una gran cantidad de lagos de origen glaciar y turberas. El Escudo Báltico se define como el segmento noroeste precámbrico expuesto del Cratón europeo oriental. Está compuesto principalmente de gneis arqueano y proterozoico y rocas verdes que han pasado por numerosas deformaciones a través de actividad tectónica (véase Mapa de geología de Fenoscandia [1]). El Escudo Báltico contiene las rocas más antiguas del continente europeo con un grosor litosférico de alrededor de 50 km. Durante la época del Pleistoceno, grandes capas de hielo barrieron y hundieron la superficie del escudo, dejando una fina cubierta de material glaciar e innumerables lagos y corrientes. El Escudo Báltico es aún rebote hoy tras el derritimiento de los gruesos glaciares durante el período cuaternario. El Escudo Báltico está dividido en cinco provincias: las provincias Svecofeniana y Sveconoruega (o Gneis suroccidental) en Fenoscandia, y las provincias/cratones de Karelia, Belomoriana y Kola en Rusia. Las últimas tres están divididas ulteriormente en varios bloques y complejos y contienen las rocas más antiguas, a 2,5–3,4 Ga. El bloque Vodlozero en Karelia suroriental ha sido datada en 3,4 Ga. Las rocas más jóvenes pertenecen a la provincia Sveconoruega, con 900–1700 Ma de antigüedad. A veces incluidas como parte del Escudo Báltico es la Plataforma europea oriental (o Plataforma rusa), una zona de Rusia occidental cubierta por 3 km de roca sedimentaria.Según el Museo Sueco de Historia Natural (2006), las rocas más antiguas del Escudo Fenoscándico se encuentran en el noreste, en la península de Kola, Karelia y Finlandia nororiental. Estas rocas arqueanas son principalmente gneises y cinturones verdes, h. 1,9-2,5 Ga, y el cinturón de granulitas de Laponia colisional h. 1,9 Ga. Algunas rocas aequeanas se encuentran también en el extremo norte de Suecia (condado de Norrbotten), y la corteza arqueana probablemente subraya gran parte de aquella zona. La mayor parte de Suecia septentrional y central, sin embargo, pertenece a la provincia Svecofeniana, junto con la parte suroccidental de Finlandia. El lecho de roca aquí formana 1,75-1,9 Ga durante la orogenia Svecofeniana (también conocida como Svecokareliana). Este lecho de roca incluye tanto rocas metasedimentarias y metavolcánicas y varias generaciones de granitoides, y alberga los depósitos ferrosos (de hierro y de sulfuro), los distritos de Skellefte (sulfuro) y Norrbotten (de hierro y sulfuro).
  • Ezkutu Baltikoa (batzuetan Fenoskandiar ezkutua deitua) Fenoskandian dago (Norvegia, Suedia eta Finlandia) Errusiaren iparmendebaldean eta Baltikoaren azpian. Ezkutu Baltikoa Europa ekialdeko kratoiaren ageriko aurrekanbriar segmentuaren ipar-mendebaldeko zatia bezala definitzen da. Nagusiki gneis arkaikoz eta proterozoikoz eta aktibitate tektoniko bidez deformazio ugarietatik pasa diren harri berdez osatua dago. Ezkutu Baltikoak Europar kontinenteko harkaitzik antzinakoenak ditu, 50 kilometro inguruko sendoera litosferikokoak. Pleistozeno garaian izotz geruza handiek ezkutuaren azala garbitu eta hondoratu zuten, eta han geratu ziren material glaziarreko estalki fin bat, eta ezin konta ahal laku eta korronte. Ezkutu Baltikoa, gaur egun oraindik ere errebote bat da glaziar sendoak laugarren aroan urtu ondoren.Ezkutu Baltikoa bost probintziatan banatua dago: Svecofeniar eta Sveconorvegiar (edo Hego-mendebaldeko gneisa) probintziak Fenoskandian eta Karelia, Belomoriar eta Kola probintzia/kratoiak Errusian. Azken hirurak, euren aldetik, zenbait bloke eta multzotan banatuak daude, eta harkaitzik antzinakoenak dituzte, 2,5 eta 3,4 mila milioi urte artekoak. Vodlozero blokea hegoekialdeko Karelian 3,4 mila milioi urtetan datatua izan da. Harkaitzik gazteenak Sveconorvegiar probintzian daude, 900 eta 1700 milioi urte arteko adina dutenak. Batzuetan Ezkutu Baltikoaren zatitzat hartua, Ekialdeko europar plataforma (edo Plataforma errusiarra) dago, harkaitz sedimentariozko 3 kilometroz estalitako Errusia mendebaldeko eremu bat.Suediako Historia Naturalaren Museoaren arabera (2006), Fenoskandiar ezkutuko harkaitzik antzinakoenak iparrekialdean daude, Kola penintsulan, Karelian eta Finlandia iparrekialdean. Harkaitz arkaiko hauek nagusiki gneisak eta gerriko berdeak dira, duela 1,9 eta 2,5 mila milioi urte bitartekoak, eta Laponiako granulitazko gerrikoa, duela 1,9 mila milioi urtekoa. Harkaitz arkaikoren batzuk Suediako iparraldeko muturrean ere badaude (Norrbotten konderria), eta azal arkaikoak ziuraski eremu hartako zati handi bat azpimarratzen du. Erdialdeko eta iparraldeko Suedia gehiena, alabaina, Svecofeniar probintziakoa da, Finlandiaren hegomendebaldeko zatiarekin batera. Hemengo harkaitz ohantzea duela 1,75 eta 1,9 mila milioi urte bitartean, Svecofeniar orogenian sortu zen (Svecokareliar ere deitua). Harkaitz ohantze honetan harkaitz metasedimentario, metabolkaniko eta zenbait granitoide belaunaldi daude, eta burnizko (burni eta sulfurozkoak) metaketak ditu, Skellefte (sulfurozkoa) eta Norrbotten (burni eta sulfurozkoa) barrutiak.
  • Балтийският щит (понякога наричан и Феноскандинавски щит) се намира във Феноскандия (Норвегия, Швеция и Финландия), северна Русия и под Балтийско море. Представлява дефиниран и изложен сегмент от източно-европейската платформа, формиран от прекамбрийски скали. Състава на балтийския щит е от гнайс и гранитни скали, образували се геоложки през архай или протерозой в резултат на тектонска активност. Балтийския щит се характеризира с най-старите скали на Европейския континент. Дебелината на балтийския щит е около 200 до 300 km. По време на плеистоцена, огромни маси от лед са били разположени на повърхността на щита, което е причина за наличието на множеството глетчери и глациални езера. Балтийския щит все още е в процес на дооформяне.
  • Het Baltisch schild of Fennoscandisch Schild is een schild, een gebied waar kristallijn gesteente van hoge ouderdom (Archeïsch en Proterozoïsch) aan het aardoppervlak komt. Het Baltisch Schild bevat vrijwel heel Scandinavië, Finland en aangrenzende delen van Rusland, en valt dus ongeveer samen met de Fennoscandië. De oude gesteenten van het Baltisch Schild zijn onderdeel van het Oost-Europees Kraton, dat ook in het Oekraïens Schild verder in het zuiden aan het oppervlak ligt. Voor de Caledonische orogenese (450-390 Ma) vormde dit kraton het paleocontinent Baltica, daarna werd het stapsgewijs samengevoegd met andere stukken korst. Tegenwoordig vormt het kraton een deel van de Europese plaat.
  • 발트 순상지 혹은 페노스칸디아 순상지는 스칸디나비아 반도의 동반부와 핀란드 및 발트 해 연안 지방이 포함된 순상지이다. 지구상에 존재하는 가장 오래된 고지괴의 핵심지역으로 선캄브리아기의 편마암과 화강암이 주로 분포하고 있으며, 시생대에 이미 준평원화된 안정 지괴이다.
  • Балтийский щит — массивное складчатое поднятие на северо-западе Восточно-Европейской платформы. Граничит со складчатыми структурами Каледонии-Скандинавии, надвинутыми на кристаллические породы щита.Балтийский щит на протяжении всей своей геологической истории испытывает устойчивые поднятия. В результате здесь вскрыты эрозией глубокие части гранито-гнейсового слоя земной коры.
  • Baltischer Schild wird die größere der beiden Regionen Europas genannt, in denen heute der geologisch sehr alte Kern des Kontinents zutage tritt. Er umfasst den größten Teil der als Fennoskandinavien bezeichneten Region und taucht nach Südosten unter die Osteuropäische Tafel ab. Seine Gesteine sind überwiegend Kristallin (Gneise, Granite, kristalline Schiefer) und bezeugen die Formierung Ur-Europas (Baltica) aus einzelnen Kleinkontinenten während des Präkambriums. Die zweite und deutlich kleinere europäische Schildregion ist der Podolische Schild.
  • Baltský štít (nebo Fenoskandie) je starý prekambrický štít nacházející se na Skandinávském poloostrově. Ponořuje se pod sedimenty východoevropské platformy, společně s kterou tvoří takzvanou fenosarmatskou plarformu. Zabírá části Norska, Švédska, Finska, Ruska a podloží Baltského moře. Tvoří ho hlavně obnažené krystalinické horniny prekambrického stáří. Hlavně archaické a proterozoické ruly a zelenokamenitá pásma, která překonala vícero stádií deformací a metamorfismu. Tvoří jej nejstarší horniny na evropském kontinentu. Mocnost kontinentální kůry na něm dosahuje 50 kilometrů. Během pleistocénu byl štít pokryt kontinentálním ledovcem, který jej na mnohých místech výrazně zerodoval a zanechal po sobě mnoho ledovcových sedimentů. Štít se dodnes nachází ve stádiu postglaciálního výzdvihu, který je následkem odlehčení, způsobeného ústupem kontinentálního ledovce.Z paleografického hlediska tvoří baltský štít, spolu s východoevropskou platformou, ukrajinským štítem a dalšími oblastmi, Baltskou plotnu, tzv. Baltiku.
  • Fennoskandia, tarcza bałtycka, tarcza fennoskandzka – tarcza kontynentalna o wielkich rozmiarach, na północy kontynentu europejskiego, obejmująca tereny południowej Norwegii, Szwecji, Finlandii i Półwyspu Kolskiego (Rosja).Stanowi północno-zachodni fragment prekambryjskiej platformy wschodnioeuropejskiej.Zbudowana jest z metamorficznych i magmowych skał archaiku i proterozoiku, o wieku określonym metodami izotopowymi na ok. 3,8 mld lat, powstały na skutek silnego sfałdowania skał podczas prastarych orogenez (m.in. orogenezy białomorskiej i karelskiej) oraz jednoczesnej działalności procesów magmatyzmu i metamorfizmu. Trwające od tego czasu nieustanne ruchy wznoszące silnie wydźwignęły obszar bałtyckiej tarczy, w wyniku czego jest on prawie zupełnie pozbawiony pokrywy późniejszych osadów. Wyjątek stanowią wulkaniczne skały przełomu proterozoiku i paleozoiku, a także polodowcowe osady plejstocenu.Odsłonięcia najstarszych skał ukazują się na powierzchni na Półwyspie Kolskim. Prekambryjskie skały tarczy bałtyckiej zawierają złoża wielu rud metali, m.in. żelaza, miedzi, cynku, ołowiu, wanadu, niklu oraz złoża apatytów.W plejstocenie bałtycka tarcza stanowiła centrum zlodowaceń Europy.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1945254 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2339 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 34 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 90329597 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le bouclier scandinave, bouclier baltique ou bouclier fennoscandien est une formation géologique majoritairement granitique couvrant la Fennoscandie, les pays baltes et le nord-ouest de la Russie.
  • 발트 순상지 혹은 페노스칸디아 순상지는 스칸디나비아 반도의 동반부와 핀란드 및 발트 해 연안 지방이 포함된 순상지이다. 지구상에 존재하는 가장 오래된 고지괴의 핵심지역으로 선캄브리아기의 편마암과 화강암이 주로 분포하고 있으며, 시생대에 이미 준평원화된 안정 지괴이다.
  • Балтийский щит — массивное складчатое поднятие на северо-западе Восточно-Европейской платформы. Граничит со складчатыми структурами Каледонии-Скандинавии, надвинутыми на кристаллические породы щита.Балтийский щит на протяжении всей своей геологической истории испытывает устойчивые поднятия. В результате здесь вскрыты эрозией глубокие части гранито-гнейсового слоя земной коры.
  • Per Scudo Baltico si intende un'estesa massa continentale, prevalentemente granitica, di origine precambriana che occupa gran parte dell'Europa settentrionale. È tra i territori più antichi del continente dal punto di vista geologico. Ne fanno parte la Norvegia, la Svezia, la Finlandia e la Danimarca, nonché Carelia, Penisola di Kola, Estonia e Lettonia.
  • El Escudo Báltico (a veces llamado el Escudo Fenoscándico) se encuentra en Fenoscandia (Noruega, Suecia y Finlandia), al noroeste de Rusia y bajo el mar Báltico abarcando gran parte de Polonia, Dinamarca, el norte de Alemania y los Países Bálticos como Lituania, Letonia y Estonia así como zonas vecinas de Rusia (en especial la Ingria). Se caracteriza por un relieve muy llano con una gran cantidad de lagos de origen glaciar y turberas.
  • Fennoskandia, tarcza bałtycka, tarcza fennoskandzka – tarcza kontynentalna o wielkich rozmiarach, na północy kontynentu europejskiego, obejmująca tereny południowej Norwegii, Szwecji, Finlandii i Półwyspu Kolskiego (Rosja).Stanowi północno-zachodni fragment prekambryjskiej platformy wschodnioeuropejskiej.Zbudowana jest z metamorficznych i magmowych skał archaiku i proterozoiku, o wieku określonym metodami izotopowymi na ok.
  • Baltischer Schild wird die größere der beiden Regionen Europas genannt, in denen heute der geologisch sehr alte Kern des Kontinents zutage tritt. Er umfasst den größten Teil der als Fennoskandinavien bezeichneten Region und taucht nach Südosten unter die Osteuropäische Tafel ab. Seine Gesteine sind überwiegend Kristallin (Gneise, Granite, kristalline Schiefer) und bezeugen die Formierung Ur-Europas (Baltica) aus einzelnen Kleinkontinenten während des Präkambriums.
  • Ezkutu Baltikoa (batzuetan Fenoskandiar ezkutua deitua) Fenoskandian dago (Norvegia, Suedia eta Finlandia) Errusiaren iparmendebaldean eta Baltikoaren azpian. Ezkutu Baltikoa Europa ekialdeko kratoiaren ageriko aurrekanbriar segmentuaren ipar-mendebaldeko zatia bezala definitzen da. Nagusiki gneis arkaikoz eta proterozoikoz eta aktibitate tektoniko bidez deformazio ugarietatik pasa diren harri berdez osatua dago.
  • Baltský štít (nebo Fenoskandie) je starý prekambrický štít nacházející se na Skandinávském poloostrově. Ponořuje se pod sedimenty východoevropské platformy, společně s kterou tvoří takzvanou fenosarmatskou plarformu. Zabírá části Norska, Švédska, Finska, Ruska a podloží Baltského moře. Tvoří ho hlavně obnažené krystalinické horniny prekambrického stáří. Hlavně archaické a proterozoické ruly a zelenokamenitá pásma, která překonala vícero stádií deformací a metamorfismu.
  • Het Baltisch schild of Fennoscandisch Schild is een schild, een gebied waar kristallijn gesteente van hoge ouderdom (Archeïsch en Proterozoïsch) aan het aardoppervlak komt. Het Baltisch Schild bevat vrijwel heel Scandinavië, Finland en aangrenzende delen van Rusland, en valt dus ongeveer samen met de Fennoscandië. De oude gesteenten van het Baltisch Schild zijn onderdeel van het Oost-Europees Kraton, dat ook in het Oekraïens Schild verder in het zuiden aan het oppervlak ligt.
  • Балтийският щит (понякога наричан и Феноскандинавски щит) се намира във Феноскандия (Норвегия, Швеция и Финландия), северна Русия и под Балтийско море. Представлява дефиниран и изложен сегмент от източно-европейската платформа, формиран от прекамбрийски скали. Състава на балтийския щит е от гнайс и гранитни скали, образували се геоложки през архай или протерозой в резултат на тектонска активност. Балтийския щит се характеризира с най-старите скали на Европейския континент.
rdfs:label
  • Bouclier scandinave
  • Baltic Shield
  • Baltisch schild
  • Baltischer Schild
  • Baltský štít
  • Escudo Báltico
  • Ezkutu Baltikoa
  • Scudo baltico
  • Tarcza fennoskandzka
  • Балтийски щит
  • Балтийский щит
  • 발트 순상지
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of