La bonne foi ou bona fides en latin (bona fide signifiant « de bonne foi ») est un concept qui tente de désigner la bonne intention, l'honnêteté (même si cela amène des conséquences néfastes), la sincérité ou la croyance juste.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La bonne foi ou bona fides en latin (bona fide signifiant « de bonne foi ») est un concept qui tente de désigner la bonne intention, l'honnêteté (même si cela amène des conséquences néfastes), la sincérité ou la croyance juste.
  • La buona fede (dal latino bona fides) comporta la convinzione genuina del soggetto di agire in maniera corretta: cioè senza malizia e nel sostanziale rispetto delle regole (anche non scritte) e degli altri soggetti. La buona fede implica quindi l'assenza della consapevolezza del danno che eventualmente si sta procurando ad altri o del fatto che si sta contravvenendo a delle regole o che le si sta nei fatti aggirandole.Il principio di buona fede è un topos ricorrente nella tradizione giuridica occidentale, per cui i rapporti fra soggetti giuridici non devono essere fondati solo sul timore della sanzione, ma anche sulla correttezza. La buona fede dunque corrisponde all'agire di un soggetto che non intende ledere nessuno, né ha un minimo sospetto che il suo comportamento possa essere lesivo.Il contrario di buona fede è malafede.
  • 신의성실의 원칙(信義誠實의 原則, 라틴어: bona fides→good faith, bona fide →in good faith)은 모든 사람이 사회공동생활의 일원으로서 상대방의 신뢰에 반하지 않도록 성의있게 행동할 것을 요구하는 법원칙이다. 줄여서 신의칙(信義則)이라고 한다.로마법에 기원을 두고 있으나, 프랑스 민법에서 근대 사법상 처음으로 규정했으며(동법 1134조), 스위스 민법이 민법 전체의 최고원리로 발전시켰다. 대한민국 학계에서는 기존에 신의칙이 민법 최고의 원리라는 견해가 우세했으나, 최근들어 사적자치의 원칙을 민법의 최고원리로 파악하고 신의칙을 예외적으로 적용되어야 할 제한규정으로 평가하는 견해도 힘을 얻고 있다. 신의칙은 민법 영역에서의 법원리였으나 근래 공법 분야에서도 적용되는 법원리로 자리매김하고 있다.파생된 중요원칙으로 사정변경의 원칙, 금반언의 원칙, 실효의 원칙, 계약충실의 원칙(pacta sunt servanda)이 있다.조리는 경험칙, 사회통념, 사회적 타당성, 신의성실, 사회질서, 형평, 정의, 이성, 법에 있어서의 체계적 조화, 법의 일반원칙 등의 이름으로 표현되기도 한다.
  • Dobra wiara (łac. bona fides, por. bona fide łac. - "działający w dobrej wierze") – jest domniemaniem prawnym i zarazem jednym z najważniejszych pojęć prawa cywilnego. W Polsce unormowana została w artykule 7 Kodeksu cywilnego, który dzieli osoby na te będące w "dobrej" i te będące w "złej" wierze. Co istotne, pojęcie to odnosi się do intencji danej osoby, niezależnie od rezultatu, jaki przyniosły jej działania. Funkcjonuje już od czasów prawodawstwa rzymskiego. Występuje zarówno w prawie anglosaskim, jak i kontynentalnym.Kryterium, według którego dokonuje się podziału na dobrą i złą wiarę jest stan psychiczny (nastawienie) osoby odnoszący się do jej wiedzy o istnieniu jakiegoś stosunku prawnego lub wynikającego z niego prawa podmiotowego. w przypadku dobrej wiary mamy do czynienia z błędnym (ale usprawiedliwionym) przekonaniem jakiejś osoby, że przysługuje jej określone prawo podmiotowe. ze złą wiarą mamy do czynienia wtedy gdy ktoś wie (albo nie wie, choć powinien wiedzieć), że jakieś prawo mu nie przysługuje.Ponieważ Kodeks cywilny uzależnia w bardzo wielu przypadkach skutki prawne od istnienia "dobrej" lub "złej" wiary, domniemanie to ma kolosalne znaczenie w całym orzecznictwie cywilnym, tym bardziej, że wiąże sąd do momentu, gdy nie zostanie obalone.Przykładowo, jednym z wyjątków od zasady nemo plus iuris in alium trasferre potest quam ipse habet ("nie można przenieść na inny podmiot więcej praw, niż się samemu posiada") jest rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych: nabywca prawa na nieruchomości, mającej urządzoną księgę wieczystą, nabywa odpłatnie prawo ujawnione w księdze wieczystej nawet, jeżeli nabył je od osoby, która jest wpisana do tej księgi jako uprawniona niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Jednak koniecznym warunkiem skuteczności takiej czynności jest działanie bona fide. Podobnie, zasiedzenie rzeczy ruchomej, zgodnie z art. 174 K.C. może mieć miejsce jedynie w dobrej wierze - co jest zasadą sięgającą jeszcze prawa rzymskiego.Analogicznie, brak dobrej wiary również ma w prawie określone skutki. Przykładowo, zgodnie z art. 214 kodeksu postępowania cywilnego, nieuzasadnione spowodowanie odroczenia rozprawy może być powodem ukarania strony lub jej pełnomocnika grzywną, jeżeli sąd uzna, że działano w złej wierze.== Przypisy ==
  • La buena fe (del latín, bona fides) es un principio general del Derecho, consistente en el estado mental de honradez, de convicción en cuanto a la verdad o exactitud de un asunto, hecho u opinión, título de propiedad, o la rectitud de una conducta. Exige una conducta recta u honesta en relación con las partes interesadas en un acto, contrato o proceso.Para efectos del Derecho procesal, Eduardo Couture lo definía como la "calidad jurídica de la conducta legalmente exigida de actuar en el proceso con probidad, con el sincero convencimiento de hallarse asistido de razón". En este sentido, este principio busca impedir las actuaciones abusivas de las partes, que tengan por finalidad dilatar un juicio.La buena fe es aplicada en diversas ramas del Derecho. En el Derecho civil, por ejemplo, a efectos de la prescripción adquisitiva de un bien, en virtud del cual a quien lo ha poseído de "buena fe" se le exige un menor tiempo que a aquel que lo ha hecho de "mala fe". En general, en las diversas ramas del Derecho reciben un tratamiento diferenciado las personas que actuaron de buena o de mala fe.En los circuitos políticos del siglo en curso (generalmente latinoamericanos), se utiliza la denominación "probidad" como condición de bondad, rectitud o transparencia en el proceder de los empleados públicos; puede contraponerse al término "corrupción".
  • Във философията и правото, добросъвестността или добронамереността (на латински: Bona fides) отразяват искрените и честни намерения или вярвания на всеки човек, независимо от това какъв е резултатът от последвалите му действия. С противоположно значение са термините недобросъвестност, недобронамереност, коварство, умисъл.
  • Goede trouw is een juridisch begrip en zou vrij vertaald kunnen worden met “handelend vanuit zuivere motieven”. De vraag of een persoon te goeder trouw is komt aan de orde in gevallen waarin de rechtsverhouding niet zo is, als deze lijkt te zijn. In bepaalde, in de wet geregelde gevallen wordt de persoon die uitgaat van een verkeerde voorstelling van de rechtsverhouding toch beschermd, mits hij te goeder trouw is. Is hij niet te goeder trouw, dan geldt de werkelijke rechtsverhouding onverkort en wordt hij niet beschermd.Goede trouw is daarmee in feite een uitzondering op de normale regels. De reden is dat de economie en het rechtsverkeer gebaat zijn bij rechtszekerheid: partijen moeten tot op zekere hoogte ervan uit kunnen gaan dat de juridische situatie is zoals die gepresenteerd is. Wanneer voor iedere transactie partijen eindeloos onderzoek naar de rechtsverhoudingen moeten verrichten, of het risico lopen dat deze achteraf door de wederpartij of een derde betwist of vernietigd worden, zullen partijen veel minder geneigd zijn zaken met elkaar te doen. Ook zullen buitenlandse zakenpartners een dergelijk land links laten liggen ten voordele van landen met een pragmatischer rechtsstelsel, terwijl op de binnenlandse markt dit tot inefficiëntie leidt omdat men zo veel mogelijk zelf zal willen doen. Rechtszekerheid en de bescherming van de economie zijn dus zeer belangrijke motiveringen achter het beginsel van goede trouw.Het leerstuk van de goede trouw is verwant met dwaling, zij het dat dwaling alleen van toepassing is op het sluiten van overeenkomsten, daar waar goede trouw bij diverse typen rechtshandelingen aan de orde kan komen.In het oude Nederlandse Burgerlijk Wetboek van voor 1992 had goede trouw nog een ruimere betekenis, namelijk ook die wat men later ging aanduiden met redelijkheid en billijkheid.
  • Guter Glaube (lat. bona fides) ist ein Rechtsbegriff aus der Rechtswissenschaft, der vor allem beim Gutglaubensschutz als Vertrauensschutz in einen Rechtsschein eine Rolle spielt.Das Fehlen guten Glaubens bezeichnet man als Bösgläubigkeit.
  • Dobrá víra (bona fides) je právní pojem a zároveň psychická kategorie. V dobré víře je ten, kdo je důvodně přesvědčen o oprávněnosti svého jednání. Pokud o neoprávněnosti svého jednání věděl, nebo objektivně vzhledem ke všem okolnostem vědět měl, v dobré víře být nemůže. Jejím opakem je špatná víra (mala fides).Uplatňuje se zejména v soukromém právu. Např. se podle ní rozlišuje mezi oprávněným a neoprávněným držitelem, může způsobit změnu vlastnictví při zpracování cizí věci nebo chrání nabyvatele od nepravého dědice.
  • Bona fides (Бо́на фи́дес) — латинский юридический термин, означающий «честные средства», «добрые услуги», «добросовестность», который выражает нравственную и моральную честность, веру в правдивость или ложность суждения или сущности мнения, или относительно прямоты или порочности линии поведения. Это понятие важно в юриспруденции, особенно при использовании права справедливости.
  • In philosophy, the concept of good faith (Latin: bona fides, or bona fide for "in good faith") denotes sincere, honest intention or belief, regardless of the outcome of an action; the opposed concepts are bad faith, mala fides (duplicity) and perfidy (pretense).In law, bona fides denotes the mental and moral states of honesty and conviction regarding either the truth or the falsity of a proposition, or of a body of opinion; likewise regarding either the rectitude or the depravity of a line of conduct. As a legal concept bona fides is especially important in matters of equity (see Contract). Linguistically, in the U.S., American English usage of bona fides applies it as synonymous with credentials, professional background, and documents attesting a person's identity, which is not synonymous with bona fide occupational qualifications.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 1477481 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 2469 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 9 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110281295 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:wiktionary
  • bona fide
  • bonne foi
prop-fr:wiktionaryTitre
  • bona fide
  • bonne foi
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La bonne foi ou bona fides en latin (bona fide signifiant « de bonne foi ») est un concept qui tente de désigner la bonne intention, l'honnêteté (même si cela amène des conséquences néfastes), la sincérité ou la croyance juste.
  • Във философията и правото, добросъвестността или добронамереността (на латински: Bona fides) отразяват искрените и честни намерения или вярвания на всеки човек, независимо от това какъв е резултатът от последвалите му действия. С противоположно значение са термините недобросъвестност, недобронамереност, коварство, умисъл.
  • Guter Glaube (lat. bona fides) ist ein Rechtsbegriff aus der Rechtswissenschaft, der vor allem beim Gutglaubensschutz als Vertrauensschutz in einen Rechtsschein eine Rolle spielt.Das Fehlen guten Glaubens bezeichnet man als Bösgläubigkeit.
  • Bona fides (Бо́на фи́дес) — латинский юридический термин, означающий «честные средства», «добрые услуги», «добросовестность», который выражает нравственную и моральную честность, веру в правдивость или ложность суждения или сущности мнения, или относительно прямоты или порочности линии поведения. Это понятие важно в юриспруденции, особенно при использовании права справедливости.
  • La buona fede (dal latino bona fides) comporta la convinzione genuina del soggetto di agire in maniera corretta: cioè senza malizia e nel sostanziale rispetto delle regole (anche non scritte) e degli altri soggetti.
  • La buena fe (del latín, bona fides) es un principio general del Derecho, consistente en el estado mental de honradez, de convicción en cuanto a la verdad o exactitud de un asunto, hecho u opinión, título de propiedad, o la rectitud de una conducta.
  • Dobra wiara (łac. bona fides, por. bona fide łac. - "działający w dobrej wierze") – jest domniemaniem prawnym i zarazem jednym z najważniejszych pojęć prawa cywilnego. W Polsce unormowana została w artykule 7 Kodeksu cywilnego, który dzieli osoby na te będące w "dobrej" i te będące w "złej" wierze. Co istotne, pojęcie to odnosi się do intencji danej osoby, niezależnie od rezultatu, jaki przyniosły jej działania. Funkcjonuje już od czasów prawodawstwa rzymskiego.
  • 신의성실의 원칙(信義誠實의 原則, 라틴어: bona fides→good faith, bona fide →in good faith)은 모든 사람이 사회공동생활의 일원으로서 상대방의 신뢰에 반하지 않도록 성의있게 행동할 것을 요구하는 법원칙이다. 줄여서 신의칙(信義則)이라고 한다.로마법에 기원을 두고 있으나, 프랑스 민법에서 근대 사법상 처음으로 규정했으며(동법 1134조), 스위스 민법이 민법 전체의 최고원리로 발전시켰다. 대한민국 학계에서는 기존에 신의칙이 민법 최고의 원리라는 견해가 우세했으나, 최근들어 사적자치의 원칙을 민법의 최고원리로 파악하고 신의칙을 예외적으로 적용되어야 할 제한규정으로 평가하는 견해도 힘을 얻고 있다.
  • In philosophy, the concept of good faith (Latin: bona fides, or bona fide for "in good faith") denotes sincere, honest intention or belief, regardless of the outcome of an action; the opposed concepts are bad faith, mala fides (duplicity) and perfidy (pretense).In law, bona fides denotes the mental and moral states of honesty and conviction regarding either the truth or the falsity of a proposition, or of a body of opinion; likewise regarding either the rectitude or the depravity of a line of conduct.
  • Dobrá víra (bona fides) je právní pojem a zároveň psychická kategorie. V dobré víře je ten, kdo je důvodně přesvědčen o oprávněnosti svého jednání. Pokud o neoprávněnosti svého jednání věděl, nebo objektivně vzhledem ke všem okolnostem vědět měl, v dobré víře být nemůže. Jejím opakem je špatná víra (mala fides).Uplatňuje se zejména v soukromém právu. Např.
  • Goede trouw is een juridisch begrip en zou vrij vertaald kunnen worden met “handelend vanuit zuivere motieven”. De vraag of een persoon te goeder trouw is komt aan de orde in gevallen waarin de rechtsverhouding niet zo is, als deze lijkt te zijn. In bepaalde, in de wet geregelde gevallen wordt de persoon die uitgaat van een verkeerde voorstelling van de rechtsverhouding toch beschermd, mits hij te goeder trouw is.
rdfs:label
  • Bonne foi
  • Bona fides
  • Buona fede
  • Dobra wiara
  • Dobrá víra
  • Goede trouw
  • Good faith
  • Guter Glaube
  • Principio de buena fe
  • Добросъвестност
  • 신의성실의 원칙
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of