Le mythe du bon sauvage est l'idéalisation des hommes vivant et plongeant au contact de la nature. L’idée que « le bon sauvage » vit dans un paradis sur terre avant le péché originel s’est développée au XVIIIe siècle, ayant ses fondations chez les explorateurs et conquérants de la Renaissance. À la suite de Christophe Colomb et d’Amerigo Vespucci, Jacques Cartier, explorant le Nord de l’Amérique, découvre ainsi une « jeune humanité ».

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Le mythe du bon sauvage est l'idéalisation des hommes vivant et plongeant au contact de la nature. L’idée que « le bon sauvage » vit dans un paradis sur terre avant le péché originel s’est développée au XVIIIe siècle, ayant ses fondations chez les explorateurs et conquérants de la Renaissance. À la suite de Christophe Colomb et d’Amerigo Vespucci, Jacques Cartier, explorant le Nord de l’Amérique, découvre ainsi une « jeune humanité ». En français, comme en espagnol ou en latin, ces textes sont le certificat de naissance du « bon sauvage ». Le mythe du bon sauvage a permis aux écrivains contemporains de développer une forme de critique sociale sur les aberrations et les injustices de la société. L'adaptation la plus connue actuellement est Le Meilleur des mondes d'Aldous Huxley
  • Der Edle Wilde ist ein Idealbild des von der Zivilisation unverdorbenen Naturmenschen. Das Konzept drückt die Vorstellung aus, dass der Mensch ohne Bande der Zivilisation von Natur aus gut sei. Er ist bis heute ein beliebter Topos kulturkritischer Autoren. In der modernen Ethnologie gilt der Begriff der Edlen Wilden als längst überholte These.Nach der europäischen Entdeckung und Eroberung Amerikas hatte dieser Gedanke einigen Zulauf, den besonders Alonso de Ercilla y Zúñiga in seinem Epos La Araucana (um 1570) ausdrückte. Hundert Jahre später griff John Dryden diese Idee wieder auf, und insbesondere in der Romantik fand diese Vorstellung erneut Anklang. Der Philosoph Jean-Jacques Rousseau ist einer ihrer prominenten Vertreter. Bezüge finden sich im Unschuldszustand im biblischen Garten Eden vor dem Sündenfall, im griechischen Mythos des goldenen Zeitalters sowie der Insel der Seligen der griechischen Mythologie. Anders als die Vorstellung vom „edlen Wilden“ verorten diese mythologischen Überlieferungen das prä–zivilisatorische „goldene Zeitalter“ jedoch in einem vergangenen Weltzeitalter und nicht bei heute existierenden Naturvölkern. Während in traditionellen mythologischen Weltbildern die Abfolge der Weltzeitalter gewöhnlich als Abstieg und eine Verschlechterung gesehen wird, verwarfen die Entwickler des modernen aufklärerisch-evolutionistischen Weltbilds diese traditionelle Sicht der Dinge und kehrten sie um, indem sie Geschichte als permanente Höherentwicklung aus einem keineswegs paradiesischen, sondern „rohen“ Urzustand beschrieben.
  • El bon salvatge, noble salvatge, o mite del bon salvatge és un lloc comú o tòpic en la literatura i el pensament europeu de l'Edat Moderna, que neix amb el contacte amb les poblacions indígenes d'Amèrica.
  • Termín vznešený divoch (anglicky noble savage) v literatuře představuje idealizovaný koncept domorodce či necivilizovaného člověka, který symbolizuje „vrozenou dobrotu někoho, kdo nebyl vystaven korumpujícím vlivům civilizace“. V angličtině se tento výraz poprvé objevil v 17. století ve hře Dobytí Granady (1672) od Johna Drydena, kde se tak označil křesťanský princ převlečený za španělského muslima. Glorifikace vznešeného divocha je jedním z dominantních témat romantické literatury 18. a 19. století a můžeme jej nalézt například v dílech Jean-Jacquese Rousseaua. Podobný koncept však lze vysledovat až do starověkého Řecka.Jako řečnický oxymóron jej v roce 1851 sarkasticky použil anglický romanopisec Charles Dickens, když tak pojmenoval svou satirickou esej, kterou se chtěl distancovat od romantického primitivismu 18. a počátku 19. století.Koncept sentimentálně popsaných amerických domorodců se též objevuje například v dílech autorů, jako jsou François René de Chateaubriand či James Fenimore Cooper.
  • Благородный дикарь (фр. bon sauvage) — тип персонажа, особенно популярный в литературе эпохи Просвещения (XVIII век). Призван иллюстрировать врождённую добродетельность человека до его соприкосновения с цивилизацией.Уже шумеры противопоставляют деревенскую простоту нравов городскому разврату. Энкиду может считаться древнейшим примером благородного дикаря.Обитатели античных полисов восхищались простодушием и самоотверженностью варварских народов. Так, Гомер идеализировал пастухов Аркадии, Гораций завидовал участи мужественных скифов, а Тацит ставил в пример своим соотечественникам германцев.В эпоху Великих географических открытий интерес к «первобытным» людям, не испорченным цивилизацией, получил новый импульс. Мишель Монтень с глубокой симпатией описывает жителей Нового света в своём эссе «О каннибалах». Образ «благородного дикаря» занимает большое место уже в самых ранних романах Нового времени. Одним из претендентов на звание первого «современного» романа является «Оруноко» Афры Бен (1688) — рассказ о возвышенном африканском принце, попавшем в рабство к англичанам в Суринаме. Чертами «благородного дикаря» наделён и Пятница в «Робинзоне Крузо». Образцовый «благородный дикарь» этого времени — Простодушный Вольтера.В эпоху сентиментализма образ «благородного дикаря» становится одним из самых популярных. Жан-Жак Руссо в трактате «Эмиль» (1762) ополчается против развращающего влияния современного образования и восхваляет природную добродетельность человека. Идеализированные образы дикарей проходят через ранние повести Шатобриана («Атала» и «Рене» — обе 1801).Образы благородных индейцев — Чингачгука в романах Фенимора Купера, Квикега в «Моби Дике» — принадлежат к числу самых ярких в американской литературе эпохи романтизма. В русской же литературе черты благородных дикарей начиная с «Бедной Лизы» Карамзина и «Аммалат-бека» Марлинского переносятся на русских крестьян либо кавказских горцев. Сентиментальной идеализацией крестьянства отмечены многие произведения классической русской литературы, в частности, тургеневские «Записки охотника».С наступлением эпохи реализма тип «благородного дикаря» в «высокой» литературе вымирает, вытесняясь в приключенческую беллетристику Жюля Верна и Майн Рида, а у благородных индейцев принимают эстафету Тарзан, Конан-Варвар и Дерсу Узала. Первый из них благороден не только по нраву, но и по крови: его отцом назван британский лорд. В блокбастере Джеймса Кэмерона «Аватар» врождённое благородство приписано инопланетянам, не затронутым тлетворным влиянием современной цивилизации.
  • O bom selvagem ou mito do bom selvagem é um lugar comum ou tópico literário na literatura e no pensamento europeu da Idade Moderna, que nasce com o contato com as populações indígenas da América.
  • El buen salvaje, noble salvaje, o mito del buen salvaje es un lugar común o tópico en la literatura y el pensamiento europeo de la Edad Moderna, que nace con el contacto con las poblaciones indígenas de América. Este mito, aun hoy en día, se ha convertido en parte del imaginario de muchas personas sobre la relación entre los pueblos "civilizados" y los "primitivos".Hay que tener en cuenta que hasta el Descubrimiento de América, para los intelectuales de la época los indios salvajes se observan bajo las enseñanzas de Aristóteles en su obra Política, no siendo considerados más que «siervos por naturaleza», el encuentro con el Nuevo Mundo supuso un campo de investigación antropológico con conclusiones filosóficas. Por tanto, los orígenes del Mito del Buen Salvaje se sitúan en la España del Siglo XV y no a partir de Rousseau o del pensamiento francés revolucionario del Siglo XVIII, como aparece en diversas obras. El concepto surge ya desde la primera Bula Intercaete, donde se considera a los nativos como aptos para recibir la fe católica y tiene continuidad formulando el Mito en las Décadas Orbe Novo (1493-1522) de Pedro Martir de Anglería, primera Historia General de las Indias, donde entre los hechos se recogen referencias directas en los pensamientos de los descubridores. Concretamente en la primera Década, Libro III, se hace la descripción del “filósofo desnudo”, un “salvaje” de la isla de Cuba que expone a Diego de Colón los principios fundamentales que él mismo ha aprendido de su contacto con la naturaleza.
  • A nemes vadember (franciául: bon sauvage) idea több kulturális korszakon átívelő szentimentális, romantikus nézet amely egyfajta kiútkeresés a civilizációtól meghasonult emberek számára a boldogság újra megtalálása felé. Alapja a modern társadalom által még érintetlen romlatlan vadember ideaképe. Virágkora a 18.-19. században volt, de hatása és filozófiája mai napig újra felbukkan. A civilizációval való szembenállás és a modern társadalom problémáira a megoldás keresése továbbra is táplálhatja az újabb korok emberének ezt a szentimentalista elgondolást.
  • The term noble savage is a literary stock character that expresses the concept of an idealized indigene, outsider, or "other" who has not been "corrupted" by civilization, and therefore symbolizes humanity's innate goodness. In English, the phrase first appeared in the 17th century in John Dryden's heroic play The Conquest of Granada (1672), wherein it was used by a Christian prince, believing himself a Spanish Muslim, in reference to himself. However, the phrase later became identified with the idealized picture of "nature's gentleman", which was an aspect of 18th-century sentimentalism. The noble savage achieved prominence as an oxymoronic rhetorical device after 1851, when used sarcastically as the title for a satirical essay by English novelist Charles Dickens, whom some believe may have wished to disassociate himself from what he viewed as the "feminine" sentimentality of 18th and early 19th-century romantic primitivism.The idea that humans are essentially good is often attributed to the 3rd Earl of Shaftesbury, a Whig supporter of constitutional monarchy. In his Inquiry Concerning Virtue (1699), Shaftesbury had postulated that the moral sense in humans is natural and innate and based on feelings, rather than resulting from the indoctrination of a particular religion. Shaftesbury was reacting to Thomas Hobbes's justification of an absolutist central state in his Leviathan, "Chapter XIII", in which Hobbes famously holds that the state of nature is a "war of all against all" in which men's lives are "solitary, poore, nasty, brutish, and short". Hobbes further calls the American Indians an example of a contemporary people living in such a state. Although writers since antiquity had described people living in pre-civilized conditions, Hobbes is credited with inventing the term "State of Nature". Ross Harrison writes that "Hobbes seems to have invented this useful term."Contrary to what is sometimes believed, Jean-Jacques Rousseau never used the phrase "noble savage".
  • Buon selvaggio è la denominazione di un mito basato sulla convinzione che l'uomo in origine fosse un "animale" buono e pacifico, solo successivamente corrotto dalla società e dal progresso.Nella cultura del Primitivismo del XVIII secolo, il "buon selvaggio" era considerato più lodevole, più autenticamente nobile dei prodotti dell'educazione civilizzata. Nonostante l'espressione "buon selvaggio" fosse già comparsa nel 1672 in La conquista di Granada di John Dryden (1672), la rappresentazione idealizzata di un "gentiluomo della natura" fu un aspetto caratteristico del Sentimentalismo del secolo successivo.Il concetto di "buon selvaggio" si rifà a un'idea di umanità sgombra dalla civiltà: la normale essenza di uomo senza impedimenti. Poiché tale concetto incarna la convinzione che senza i freni della civilizzazione gli uomini siano essenzialmente buoni, le sue fondamenta giacciono nella dottrina della bontà degli esseri umani, espressa nel primo decennio del Settecento da Anthony Shaftesbury, che incitava un aspirante autore “a cercare quella semplicità dei modi, e quel comportamento innocente, che era spesso noto ai meri selvaggi; prima che essi fossero corrotti dai nostri commerci” (Advice to an Author, Part III). La sua opposizione alla dottrina del peccato originale, figlia dell'atmosfera ottimistica dell'Umanesimo rinascimentale, venne raccolta da un suo coevo, il saggista Richard Steele, che attribuiva la corruzione dei comportamenti contemporanei a un'educazione falsa.Il concetto di buon selvaggio ha connessioni speciali in particolare con il Romanticismo e con la filosofia romantica di Jean-Jacques Rousseau. La frase iniziale dell'Émile di Rousseau (1762), che ha come sottotitolo "o dell'educazione" è:Nel tardo diciottesimo secolo, la pubblicazione e la diffusione di numerose relazioni sui viaggi d'esplorazione nelle terre australi (in particolare quelle di Bougainville e James Cook) parvero presentare un'intatta cultura edenica conservatasi nei Mari del Sud, dove né la civiltà né la cristianizzazione erano ancora giunte. A partire dal 1784 tale opinione divenne un elemento così accettato nei discorsi correnti che Benjamin Franklin ne derise alcune sue incoerenze in Remarks concerning the savages of North America (1784). Il celebre romanzo Paul et Virginie, in cui Bernardin de Saint-Pierre racconta il destino di un "figlio della natura" corrotto dal sentimentalismo falso e artificiale, apparve nel 1787 e Atala, storia d'amore di "due selvaggi" di Chateaubriand, uscì nel 1801.La stessa opinione comparve in molti altri libri all'inizio del XIX secolo. Per certi aspetti il celebre Frankenstein, o il moderno Prometeo di Mary Shelley (1818) può essere annoverato fra di essi: il suo mostro infatti incarna l'ideale. Selvaggi buoni sono quelli del romanziere americano James Fenimore Cooper (come in L'ultimo dei Mohicani, del 1826) o dell'autore tedesco Karl May (1842-1912) nelle sue storie sul Selvaggio West. Aldous Huxley ne fornì un esempio moderno nel "selvaggio" John del suo romanzo Il mondo nuovo (pubblicato nel 1932).
  • Szlachetny dzikus (ang. Noble Savage, fr. bon sauvage) - pojęcie odnoszące się do wyidealizowanego obrazu "człowieka pierwotnego", który charakteryzowany jest jako istota czysta i nieskażona cywilizacją. Koncepcja ta związana jest z pewną ideą natury ludzkiej i poglądem na wartość cywilizacji.Obraz wyidealizowanego dzikusa, innego, czy też odmieńca był częstym motywem pojawiającym się w literaturze, malarstwie czy sztukach teatralnych. Sposób w jaki "dzikus" przedstawiany był na przestrzeni wieków ewoluował, uzależniony był od stanu wiedzy, który posiadali Europejczycy na temat rdzennej ludności zamieszkującej nowo odkrywane obszary świata. Określenie po raz pierwszy pojawiło się w XVII w., w heroicznej sztuce Johna Drydena: The Conquest of Granada. Później pojęcie identyfikowano z postacią „dzikiego dżentelmena”, który był wyrazem osiemnastowiecznego sentymentalizmu. Po 1851 roku określenie "szlachetny dzikus" stało się popularnym oksymoronem. Ten zabieg retoryczny został wykorzystany przez angielskiego powieściopisarza Karola Dickensa, który użył go jako sarkastyczny tytuł dla swojego satyrycznego eseju. Ideę mówiącą, iż stan natury jest z gruntu dobry, przypisuje się Lordowi Shaftesbury. Jako reprezentant Brytyjskiej Partii Wigów, popierał on monarchię konstytucyjną (taką jaka zapanowała w Anglii po chwalebnej rewolucji z 1688r.). W swoich Inquiry Concerning Virtue, Shaftesbury postulował, że zmysł moralny jest dla ludzkiej istoty czymś naturalnym i wrodzonym, a opiera się raczej na uczuciach niż na wpływie poszczególnych religii. Poglądy Shaftesbury'ego, tak jak wielu innych mu współczesnych, były reakcją na myśl Hobbesa i jego uzasadnienie królewskiego absolutyzmu w Lewiatanie, w rozdziale XIII. Tam właśnie, Hobbes, wnosi swoje słynne stwierdzenie, że stan natury jest „wojną wszystkich przeciw wszystkim”, w której ludzkie życia są „samotne, biedne, bez słońca, zwierzęce i krótkie”. Pojęcie stanu natury, samo w sobie, wywodzi się z republikańskich pism Cycerona i Lukrecjusza. Obydwaj cieszyli się dużą popularnością w XVIII w. po tym jak zostali na nowo odrodzeni wśród optymistycznej atmosfery humanizmu renesansowego.
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 791354 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 17988 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 78 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110909948 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:colonnes
  • 3 (xsd:integer)
prop-fr:group
  • "A"
  • "B"
  • "C"
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Le mythe du bon sauvage est l'idéalisation des hommes vivant et plongeant au contact de la nature. L’idée que « le bon sauvage » vit dans un paradis sur terre avant le péché originel s’est développée au XVIIIe siècle, ayant ses fondations chez les explorateurs et conquérants de la Renaissance. À la suite de Christophe Colomb et d’Amerigo Vespucci, Jacques Cartier, explorant le Nord de l’Amérique, découvre ainsi une « jeune humanité ».
  • El bon salvatge, noble salvatge, o mite del bon salvatge és un lloc comú o tòpic en la literatura i el pensament europeu de l'Edat Moderna, que neix amb el contacte amb les poblacions indígenes d'Amèrica.
  • O bom selvagem ou mito do bom selvagem é um lugar comum ou tópico literário na literatura e no pensamento europeu da Idade Moderna, que nasce com o contato com as populações indígenas da América.
  • Благородный дикарь (фр. bon sauvage) — тип персонажа, особенно популярный в литературе эпохи Просвещения (XVIII век). Призван иллюстрировать врождённую добродетельность человека до его соприкосновения с цивилизацией.Уже шумеры противопоставляют деревенскую простоту нравов городскому разврату. Энкиду может считаться древнейшим примером благородного дикаря.Обитатели античных полисов восхищались простодушием и самоотверженностью варварских народов.
  • Termín vznešený divoch (anglicky noble savage) v literatuře představuje idealizovaný koncept domorodce či necivilizovaného člověka, který symbolizuje „vrozenou dobrotu někoho, kdo nebyl vystaven korumpujícím vlivům civilizace“. V angličtině se tento výraz poprvé objevil v 17. století ve hře Dobytí Granady (1672) od Johna Drydena, kde se tak označil křesťanský princ převlečený za španělského muslima. Glorifikace vznešeného divocha je jedním z dominantních témat romantické literatury 18. a 19.
  • El buen salvaje, noble salvaje, o mito del buen salvaje es un lugar común o tópico en la literatura y el pensamiento europeo de la Edad Moderna, que nace con el contacto con las poblaciones indígenas de América.
  • Buon selvaggio è la denominazione di un mito basato sulla convinzione che l'uomo in origine fosse un "animale" buono e pacifico, solo successivamente corrotto dalla società e dal progresso.Nella cultura del Primitivismo del XVIII secolo, il "buon selvaggio" era considerato più lodevole, più autenticamente nobile dei prodotti dell'educazione civilizzata.
  • The term noble savage is a literary stock character that expresses the concept of an idealized indigene, outsider, or "other" who has not been "corrupted" by civilization, and therefore symbolizes humanity's innate goodness. In English, the phrase first appeared in the 17th century in John Dryden's heroic play The Conquest of Granada (1672), wherein it was used by a Christian prince, believing himself a Spanish Muslim, in reference to himself.
  • A nemes vadember (franciául: bon sauvage) idea több kulturális korszakon átívelő szentimentális, romantikus nézet amely egyfajta kiútkeresés a civilizációtól meghasonult emberek számára a boldogság újra megtalálása felé. Alapja a modern társadalom által még érintetlen romlatlan vadember ideaképe. Virágkora a 18.-19. században volt, de hatása és filozófiája mai napig újra felbukkan.
  • Der Edle Wilde ist ein Idealbild des von der Zivilisation unverdorbenen Naturmenschen. Das Konzept drückt die Vorstellung aus, dass der Mensch ohne Bande der Zivilisation von Natur aus gut sei. Er ist bis heute ein beliebter Topos kulturkritischer Autoren.
  • Szlachetny dzikus (ang. Noble Savage, fr. bon sauvage) - pojęcie odnoszące się do wyidealizowanego obrazu "człowieka pierwotnego", który charakteryzowany jest jako istota czysta i nieskażona cywilizacją. Koncepcja ta związana jest z pewną ideą natury ludzkiej i poglądem na wartość cywilizacji.Obraz wyidealizowanego dzikusa, innego, czy też odmieńca był częstym motywem pojawiającym się w literaturze, malarstwie czy sztukach teatralnych.
rdfs:label
  • Bon sauvage
  • Bom selvagem
  • Bon salvatge
  • Buen salvaje
  • Buon selvaggio
  • Edler Wilder
  • Nemes vadember
  • Noble savage
  • Szlachetny dzikus
  • Vznešený divoch
  • Благородный дикарь
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of