La bataille de Pélagonia eu lieu en septembre 1259, entre l'empire de Nicée et une alliance entre la principauté d'Achaïe et le despotat d'Épire.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La bataille de Pélagonia eu lieu en septembre 1259, entre l'empire de Nicée et une alliance entre la principauté d'Achaïe et le despotat d'Épire. Ce fut un événement décisif dans l'histoire du Proche-Orient, assurant la reconquête byzantine de Constantinople et la fin de l'Empire latin de Constantinople en 1261, et le début de la reconquête byzantine de la Grèce.L'empereur de Nicée Théodore II Lascaris meurt en 1258, et son fils Jean IV Lascaris lui succède, sous la régence de Michel VIII Paléologue après la mort de George Muzalon, qui avait été choisi pour reconstituer l'Empire byzantin et pour reprendre tous les territoires perdus après la Quatrième croisade. En 1259, Guillaume II de Villehardouin épouse Anne Comnène (également connu sous le nom d'Agnès), fille de Michel II d'Épire, cimentant ainsi une alliance entre le Despotat d'Épire et la principauté d'Achaïe contre l'empire de Nicée. Guillaume et Michel sont également soutenus par Manfred Ier de Sicile qui leur a envoyé 400 chevaliers.En 1259, l'empereur de Nicée envahit la Thessalie et en septembre l'armée achaïenne et celle d'Épire marchent au nord pour les rencontrer. Les soldats de l'empire de Nicée sont menés par Jean Paléologue, frère de Michel VIII (et non Théodore/Jean Ier Doukas, second fils de Michel II d'Épire, comme le rapporte la Chronique de Morée). Selon cette même source, les forces de l'empereur de Nicée comprennent l'armée byzantine principale, des mercenaires turcs, 2000 Coumans, 300 Allemands, 13 000 Hongrois, 4000 Serbes et des Bulgares, ainsi qu'un nombre indéterminé de Valaques. Il y a, semble t-il, 27 divisions de cavalerie, bien que tous ces chiffres soient probablement exagérés. Jean Paléologue a également enrôlé des paysans locaux et les a placés sur les sommets, de sorte que de loin ils pourraient sembler faire partie de l'armée. Il a alors envoyé un faux déserteur à Michel II et Guillaume, exagérant le nombre de troupes de Nicée, et faisant courir le bruit que Paléologue serait clément envers les Grecs qui fuiraient avant la bataille. Le baron de Carytaina, un des nobles francs les plus influents, ne croit pas le déserteur et convainc Guillaume de Villehardouin de rester alors que ce dernier voulait faire retraite. Néanmoins, Michel II Doukas, despote d'Epire et ses troupes abandonnent le prince d'Achaïe pendant la nuit et se sauvent; selon Georges Pachymères, cette fuite aurait pour raison une dispute entre le fils illégitime de Michel, Jean, et Guillaume. Le jour suivant, les chevaliers francs chargent les mercenaires allemands de Michel VIII, mais les archers hongrois tuent alors les chevaux d'Achaïe, laissant les chevaliers sans défense. Les soldats de pied du prince d'Achaïe se sauvent et les chevaliers se rendent ; le prince Guillaume se sauve lui aussi mais est assez vite trouvé et capturé. Alexis Strategopoulos s'empare alors d'Arta, capitale de l'Epire et Jean Paléologue continue son expédition pour capturer Thèbes mais ne pousse pas plus avant son expédition. Après trois ans de captivité, Guillaume II est forcé de céder les forteresses stratégiques de la principauté d'Achaïe (Mistra, Monemvasia, Le grand magne) en échange de sa liberté.
  • La Batalla de Pelagonia se libró en septiembre de 1259 entre el Imperio de Nicea y el Despotado de Epiro, Sicilia y el Principado de Acaya. Fue un acontecimiento decisivo en la historia de Oriente Próximo, pues aseguró la reconquista bizantina de Constantinopla y el final del Imperio latino en 1261, y marca el comienzo de la recuperación bizantina de Grecia.
  • Bitva u Pelagonie se odehrála v září roku 1259, mezi Nikájským císařstvím, které zde stálo proti knížectví Achajskému, despotátu Epirskému a království Sicilskému. Byla to rozhodující událost v dějinách blízkého východu, která byla předzvěstí byzantského znovudobytí Konstantinopole a konce Latinského císařství.Nikájský císař Theodoros II. Laskaris zemřel roku 1258 a jeho nástupcem se stal jeho nezletilý syn Jan IV. Dukas Laskaris, jehož regentem a spolucísařem se stal Michael VIII. Palaiologos, který se snažil o obnovu Byzantského císařství. V roce 1259 se achájský kníže Guillaume II. z Villehardouinu oženil s dcerou epirského despoty Michaela II. a upevnili tak spolu spojenectví proti Nikáji. S nimi se spojil také sicilský král Manfred, který jim poslal 400 rytířů. Tak roku 1259 Nikáju napadla Thesálie ve spojení s Achájou a Epirem. Společně postupovali na sever, aby vyplenili evropská území patřící Nikájskému císařství. V čele byzantské armády vyrazili bratr císaře Michaela - Jan Palailogos a Theodoros Dukas, bratr epirského despoty Michaela. Podle francouzské kroniky Morea, sestávala nikájská armáda hlavně z tureckých žoldnéřů a žoldnéřů mnoha dalších národností, avšak počet celkové armády může být lehce nadsazen. Theodoros Dukas shromáždil místní rolníky a se svou armádou rozbil tábor na kopcích, aby měl výhled do krajiny. Theodor pak poslal k Michaelovi II. falešného dezertéra, aby roznesl zprávy o tom jak jsou nikájské síly velké a také ho obvinil s útoku na člena své rodiny. Vévoda z Korutan, který zde stál také v čele 300 Němců nevěřil dezertérovi a přesvědčil Achájské, aby zůstali na bojišti. Michael II. zatím v noci přeběhl na stranu Nikáje, podle Georgose Pachymera proto, že se jeho nemanželský syn Jan pohádal s Guillaumem. Druhý den vévoda korutanský se svými oddíly napadl své rodáky na straně Nikáji, avšak padl v boji. Maďarští lučištníci pak postříleli koně na achájské straně, jejichž rytíři byli bez koní bezbranní. Achájští pěšáci se rozprchli a rytíři se vzdali. Guillaume byl zajat a předveden před Jana Palailoga, poté se musel vzdát své klíčové pevnosti Mistra na Peloponésu, než byl propuštěn. Jan Palailogos pokračoval v tažení až k Thébám. Achájské knížectví, které bylo po čtvrté křížové výpravě v Řecku nejmocnějším státním útvarem se nyní stalo vazalem. Nejmocnějším franským státem se nyní stalo Athénské knížectví. A Michael VIII. mohl nyní naplánovat převzetí Konstantinopole.Problém kroniky Morea je její tvrzení o přítomnosti vévody z Korutan, tehdejším vévodou byl Oldřich III. a ten vládl ještě mnoho let po bitvě. Zřejmě se jednalo o fiktivní postavu, která měla být protiváhou k achájskému knížeti.
  • The Battle of Pelagonia took place in September 1259, between the Empire of Nicaea and the Despotate of Epirus, Sicily and the Principality of Achaea. It was a decisive event in the Near East history, ensuring the Byzantine reconquest of Constantinople and the end of the Latin Empire in 1261, and marks the beginning of the Byzantine recovery of Greece. This battle is also notable for being the last appearance of the famous Varangian Guard.The exact location remains unclear. It has been called also Battle of Kastoria because the three Byzantine sources (Pachymeres, George Akropolites, Gregoras) informs us that the Epirotic camp was firstly attacked there in a location called Boril's Wood (Βορίλλα λόγγος). However since the warfare includes also a siege of Prilep it is justifiably called battle of Pelagonia.Nicaean emperor Theodore II Laskaris died in 1258 and was succeeded by the young John IV Laskaris, under the regency of Michael VIII Palaiologos, who was determined to restore the Byzantine Empire and recapture all of the territory it held before the Fourth Crusade. In 1259, William II Villehardouin married Anna Komnena Doukaina (also known as Agnes), daughter of Michael II of Epirus, cementing an alliance between the Despotate of Epirus and Achaea against Nicaea. They also allied with Manfred of Sicily who sent them 400 knights.In 1259, the Nicaeans invaded Thessaly and in September the Achaean and Epirote army marched north to meet them. The Nicaeans were led by the sebastocrator Theodore Doukas, the brother of Michael II of Epirus. According to the French Chronicle of Morea, the Nicaean force consisted of the main Byzantine army, with Turkish mercenaries, 2,000 Cumans, 300 Germans, 13,000 Hungarians, and 4,000 Serbs, and some Vlachs. There were supposedly 27 cavalry divisions, although all of these numbers are probably exaggerated. Theodore also gathered all the local peasants and their flocks and placed them on the hilltops, so that from far away they might appear to be part of the army.Theodore then sent a false deserter to Michael II and William, exaggerating the number of Nicaean troops and chastizing Michael for attempting to attack a family member. The baron of Karytaina Geoffrey of Briel, one of the Frankish leaders, did not believe the deserter, and convinced the Achaeans to stay when they decided to flee. Still, Michael and his troops deserted during the night and fled; according to George Pachymeres this is because Michael's illegitimate son John quarrelled with William. On the next day, the Frankish knights attacked the German mercenaries under the duke of Carinthia on the Nicaean side. The duke was killed in the fight. The Hungarian archers then killed all the Achaean horses, leaving the knights effectively defenceless. The Achaean foot soldiers fled and the knights surrendered; prince William fled as well and hid under a nearby haystack where he was soon captured. Theodore brought him to John Palaiologos, brother of Michael VIII, who was in command of the expedition, and William was forced to give up strategic fortresses in Achaea (including Mystras) before he was set free.John Palaiologos went on to capture Thebes. The Principality of Achaea, which had become the strongest French state in Greece in the aftermath of the Fourth Crusade, was now reduced to Nicaean vassalage; the Duchy of Athens soon became the dominant French state. Michael VIII took advantage of the defeat to recapture Constantinople in 1261.There is a problem with the Chronicle of Morea's claim that the "duke of Carinthia" was present at the battle. The duke at the time was Ulrich III, but he ruled for many years after 1259, and was probably not at the battle; the writer of the Chronicle may have invented a fictitious duke as a counterbalance to William. Greek sources, aside from George Pachymeres, include George Akropolites, Nikephoros Gregoras, and George Sphrantzes.
  • La battaglia di Pelagonia (odierna Bitola) è una pagina molto importante della storia dell'Impero bizantino o Impero di Nicea, che questa vittoria spianerà all'Impero di riconquistarsi la sua capitale, Costantinopoli che avvenne nel 1261, e fu combattuta nel settembre del 1259, contro il Principato d'Achea che uscirà sconfitto da questa battaglia, e per questo avvenimento perderà più della metà del suo territorio.
  • Die Schlacht bei Pelagonia fand im September 1259 zwischen dem Kaiserreich Nikaia (auch Nicäa genannt) und dem Fürstentum Achaia in der Nähe der Stadt Pelagonia statt.
  • Пелагонийската битка се състоява през септември 1259 г. между Никейската империя от една страна и Ахейското княжество, Епирското деспотство и Сицилианското кралство от друга. Сражението е решително събитие за историята на Балканите и Мала Азия, осигурила възвръщането на Константинопол и днешна континентална Гърция от византийците и последвалото унищожение на Латинската империя през 1261 г.Точното място на сражението остава неуточнено. Наричана е още битката при Костур от 3 византийски източника - Георги Пахимер, Георги Акрополит и Никифор Григора, според които военният лагер на Епирското деспотсво е атакуван първоначално в местност, наричана „Бориловата гора“(на гръцки: Βορίλλα λόγγος). Все пак сражението включва и обсадата на крепостта на гр. Прилеп, поради което оправдателно остава Пелагонийска битка.
  • Битва при Пелагонии — сражение, произошедшее в августе или сентябре 1259 года между войсками Никейской империи под руководством Иоанна Палеолога и объединёнными силами «антиникейской» коалиции: Эпирского царства, Ахейского княжества и Сицилийского королевства. Закончилась победой никейцев.
  • A Batalha de Pelagônia (português brasileiro) ou Batalha de Pelagónia (português europeu) foi travada em setembro de 1259 entre as forças do Império de Niceia e as forças da aliança entre os estados latinos do Despotado de Épiro, Principado de Acaia e o Reino da Sicília. Ela é considerada um evento decisivo na história da região, pois assegurou a reconquista de Constantinopla e o fim do Império Latino dois anos mais tarde, além de marcar o início da retomada da Grécia pelos bizantinos.A localização exata permanece incerta e ela é por vezes chamada de Batalha de Castória por conta de três fontes bizantinas (Jorge Paquimeres, Jorge Acropolita e Nicéforo Gregoras) nos dizem que o campo dos epirotas foi atacado primeiro na cidade de Castória, num local chamado de "Floresta de Boril" (em grego: Βορίλλα λόγγος). Porém, como a campanha incluiu também o cerco de Prilepo, ela é justificadamente chamada de batalha de Pelagônia.
  • A pelagóniai csata 1259 szeptemberében zajlott le a Nikaiai Császárság és az Akháj Fejedelemség csapatai között. Döntő fontosságú esemény volt a Balkán és a Közel-Kelet történetében: biztosította, hogy a nikaiaiak 1261-ben elfoglalják Konstantinápolyt, megdöntsék a Latin Császárságot és restaurálják a Bizánci Birodalmat.
  • Bitwa pod Pelagonią − starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1259 w trakcie walk między Cesarstwem Nicejskim a koalicją złożoną z Despotatu Epiru, Księstwa Achai i Manfreda Sycylijskiego. Bitwa była następstwem sukcesów nicejskich w restauracji Bizancjum, które upadło w wyniku podboju łacińskiego po IV krucjacie z 1204 roku.W roku 1258 zmarł cesarz Teodor II Laskarys. Jego następcą został młody Jan IV Laskarys będący pod regencją Michała VIII, pragnącego przejąć władzę i odbudować cesarstwo Bizantyńskie dla siebie i swoich potomków. Odbudowa Bizancjum była tożsama z odzyskaniem ziem zagarniętych przez łacinników, Słowian i Turków po IV krucjacie. Wzrastająca potęga Nikai, która powoli dominowała scenę polityczną na południowym wschodzie Europy doprowadziła do zmiany w polityce Hohenstaufów rządzących między innymi południowymi Włochami. Nowy władca Sycylii, Manfred, w przeciwieństwie do swojego ojca, Fryderyka II, nie postrzegał Nikai jako sojusznika w rywalizacji z papiestwem o wpływy w świecie chrześcijańskim. Był on za to żywo zainteresowany ekspansją na Bałkanach i na Bliskim Wschodzie a cesarstwo wydawało się być najpoważniejszym rywalem. W 1258 roku Manfred poczynił przygotowania pod kampanię na wschodzie. Zajął Korfu i najważniejsze miasta na wybrzeżach Epiru: Dyrrachion, Walonę i Buthrotum. Despota Michał II z uwagi na wojnę z Nikaią, był gotów poświęcić część swoich posiadłości, jeśli miał w zamian za nie otrzymać pomoc wojskową. Uznał więc władzę Manfreda nad nowo opanowanymi terenami i nakłonił go do ślubu ze swoją córką, co ostatecznie przypieczętowało sojusz. Dołączył do nich Wilhelm Villehardouin, książę Achai, która przeżywała właśnie okres rozkwitu. Sojuszników poparł władca serbski, Stefan Urosz I, który pod koniec 1258 roku zajął nicejskie Scupi, Prilapon i Kicavis. Reakcja Nikai nastąpiła w 1259 roku, kiedy to do Europy, na czele silnych wojsk przeprawił się Jan Paleolog, brat cesarza Michała. Jego armia składała się w dużej mierze z doświadczonych oddziałów kumańskich i tureckich. Wkroczenie wojsk nicejskich do Górnej Macedonii wywołało popłoch w wojsku epirockim, skoncentrowanym wokół Kastorii. Jan niemal bez walki zajął Ochrydę, Pelagonię, Prespę i kilka pomniejszych terytoriów i fortec. Michałowi II udało się zreorganizować wojska nieopodal gór Pindos i oczekiwał tam na wsparcie od swoich łacińskich sojuszników. Gdy dotarły do niego oddziały achajskie i sycylijskie rozpoczął kontrofensywę. Armie przeciwników spotkały się ze sobą w dolinie Pelagonii we wrześniu 1259 roku. Przed bitwą doszło do jakichś niesnasek między sojusznikami i część źródeł podaje iż Michał II Dukas wycofał swoje wojska, pozostawiając łacinników samych. Być może chodziło tu o sprawę Jana Dukasa, bękarta Michała II, który obrażony przez Wilhelma II, zbiegł z częścią swoich sił do Nicejczyków. Tak czy inaczej bitwa zakończyła się całkowitym zwycięstwem Nicejczyków a armia koalicji nie dość że została rozbita to poniosła jeszcze ogromne straty. Wielu łacińskich rycerzy albo zginęło, albo, na czele z księciem Achai, dostało się do greckiej niewoli. Despota epirski zbiegł do Leukadii, gdzie zamierzał zebrać nowe siły. Zwycięzcy kontynuowali ofensywę, zajmują Janinę i Artę. Sytuacja koalicji była tragiczna. Manfred stracił wszystkie oddziały na Bałkanach, księstwo Achai straciło kwiat rycerstwa, na domiar złego zostało bez władcy, a Epir był w zasadzie bezsilny i jego przetrwanie zależało od złej lub dobrej woli Sycylijczyka. Serbowie nie ponieśli wprawdzie większej klęski, również musieli się wycofać z zajmowanych przez siebie posiadłości nicejskich.== Przypisy ==
dbpedia-owl:nextEvent
dbpedia-owl:place
dbpedia-owl:result
  • Victoirenicéenne
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 995421 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 4332 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 46 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 108672817 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:combattants
prop-fr:commandant
prop-fr:conflit
  • Bataille de Pélagonia
prop-fr:date
  • Septembre 1259
prop-fr:forces
  • 300 (xsd:integer)
  • 400 (xsd:integer)
  • 2000 (xsd:integer)
  • 4000 (xsd:integer)
  • 13000 (xsd:integer)
  • inconnues
  • des bulgares et des turcs dont le nombre est inconnu
prop-fr:guerre
  • Guerre byzantino-latines
prop-fr:issue
  • Victoire nicéenne
prop-fr:lieu
prop-fr:pertes
  • inconnues
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • La bataille de Pélagonia eu lieu en septembre 1259, entre l'empire de Nicée et une alliance entre la principauté d'Achaïe et le despotat d'Épire.
  • La Batalla de Pelagonia se libró en septiembre de 1259 entre el Imperio de Nicea y el Despotado de Epiro, Sicilia y el Principado de Acaya. Fue un acontecimiento decisivo en la historia de Oriente Próximo, pues aseguró la reconquista bizantina de Constantinopla y el final del Imperio latino en 1261, y marca el comienzo de la recuperación bizantina de Grecia.
  • La battaglia di Pelagonia (odierna Bitola) è una pagina molto importante della storia dell'Impero bizantino o Impero di Nicea, che questa vittoria spianerà all'Impero di riconquistarsi la sua capitale, Costantinopoli che avvenne nel 1261, e fu combattuta nel settembre del 1259, contro il Principato d'Achea che uscirà sconfitto da questa battaglia, e per questo avvenimento perderà più della metà del suo territorio.
  • Die Schlacht bei Pelagonia fand im September 1259 zwischen dem Kaiserreich Nikaia (auch Nicäa genannt) und dem Fürstentum Achaia in der Nähe der Stadt Pelagonia statt.
  • Битва при Пелагонии — сражение, произошедшее в августе или сентябре 1259 года между войсками Никейской империи под руководством Иоанна Палеолога и объединёнными силами «антиникейской» коалиции: Эпирского царства, Ахейского княжества и Сицилийского королевства. Закончилась победой никейцев.
  • A pelagóniai csata 1259 szeptemberében zajlott le a Nikaiai Császárság és az Akháj Fejedelemség csapatai között. Döntő fontosságú esemény volt a Balkán és a Közel-Kelet történetében: biztosította, hogy a nikaiaiak 1261-ben elfoglalják Konstantinápolyt, megdöntsék a Latin Császárságot és restaurálják a Bizánci Birodalmat.
  • A Batalha de Pelagônia (português brasileiro) ou Batalha de Pelagónia (português europeu) foi travada em setembro de 1259 entre as forças do Império de Niceia e as forças da aliança entre os estados latinos do Despotado de Épiro, Principado de Acaia e o Reino da Sicília.
  • The Battle of Pelagonia took place in September 1259, between the Empire of Nicaea and the Despotate of Epirus, Sicily and the Principality of Achaea. It was a decisive event in the Near East history, ensuring the Byzantine reconquest of Constantinople and the end of the Latin Empire in 1261, and marks the beginning of the Byzantine recovery of Greece. This battle is also notable for being the last appearance of the famous Varangian Guard.The exact location remains unclear.
  • Пелагонийската битка се състоява през септември 1259 г. между Никейската империя от една страна и Ахейското княжество, Епирското деспотство и Сицилианското кралство от друга. Сражението е решително събитие за историята на Балканите и Мала Азия, осигурила възвръщането на Константинопол и днешна континентална Гърция от византийците и последвалото унищожение на Латинската империя през 1261 г.Точното място на сражението остава неуточнено.
  • Bitwa pod Pelagonią − starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 1259 w trakcie walk między Cesarstwem Nicejskim a koalicją złożoną z Despotatu Epiru, Księstwa Achai i Manfreda Sycylijskiego. Bitwa była następstwem sukcesów nicejskich w restauracji Bizancjum, które upadło w wyniku podboju łacińskiego po IV krucjacie z 1204 roku.W roku 1258 zmarł cesarz Teodor II Laskarys.
  • Bitva u Pelagonie se odehrála v září roku 1259, mezi Nikájským císařstvím, které zde stálo proti knížectví Achajskému, despotátu Epirskému a království Sicilskému. Byla to rozhodující událost v dějinách blízkého východu, která byla předzvěstí byzantského znovudobytí Konstantinopole a konce Latinského císařství.Nikájský císař Theodoros II. Laskaris zemřel roku 1258 a jeho nástupcem se stal jeho nezletilý syn Jan IV. Dukas Laskaris, jehož regentem a spolucísařem se stal Michael VIII.
rdfs:label
  • Bataille de Pélagonia
  • Batalha de Pelagônia
  • Batalla de Pelagonia
  • Battaglia di Pelagonia
  • Battle of Pelagonia
  • Bitva u Pelagonie
  • Bitwa pod Pelagonią
  • Pelagóniai csata
  • Schlacht bei Pelagonia
  • Битва при Пелагонии
  • Пелагонийска битка
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Bataille de Pélagonia
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:evt of
is foaf:primaryTopic of