La Bécassine des marais (Gallinago gallinago) est une espèce d'oiseau appartenant à la famille des Scolopacidae. Il s'agit de l'une des trois espèces de bécassines vivant en France.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • La Bécassine des marais (Gallinago gallinago) est une espèce d'oiseau appartenant à la famille des Scolopacidae. Il s'agit de l'une des trois espèces de bécassines vivant en France.
  • Средната бекасина (Gallinago gallinago) е птица от семейство Бекасови (Scolopacidae). Среща се и в България.
  • La agachadiza común (Gallinago gallinago) es una especie de ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae ampliamente distribuida en Eurasia, África y América.
  • Su çulluğu (Gallinago gallinago), çullukgiller (Scolopacidae) familyasından küçük, bodur bir su çulluğu türü.Erişkinleri 23–28 cm büyüklüğüne, 39–45 cm kanat açıklığına sahiptirler. Kısa yeşilimsi-gri bacakları ve çok uzun kuvvetli koyu renk gagaları vardır. Vücudum en üstü soluk ve alt kısımları benekli kahverengidir. Göz boyunca koyu bir çizgi vardır, yukarıda ve aşağıda ise açık renk çizgiler vardır. Kanatları sivri uçludur. Yumuşak çamurda araştırıp bulduklarını yerler. Çoğunlukla, böcekler ve yer solucanları ayrıca bitkisel materyallerlede beslenirler.
  • Бека́с (лат. Gallinago gallinago) — небольшая птица с очень длинным, прямым и острым клювом. Небольшой кулик размером примерно с большого пёстрого дятла. Длина тела около 26 см, масса 80—180 г, размах крыльев 40—45 см.
  • De watersnip (Gallinago gallinago) is een vogel uit de familie van strandlopers en snippen (Scolopacidae).De watersnip komt voor in de gematigde gebieden van bijna alle werelddelen, behalve Australië.
  • A narceja-comum (Gallinago gallinago) é uma ave da família Scolopacidae. Caracteriza-se pelo seu longo bico direito, plumagem castanha com listras claras na cabeça e pelo corpo, patas relativamente curtas e corpo compacto. No seu voo nupcial produz um "tamborilar sonoro" que faz lembrar um motor.Na Europa, a narceja-comum é especialmente comum nos países do norte da Europa. A população nidificante é particularmente significativa nos seguintes estados: Islândia - 180.000-300.000 casais Suécia - 100.000-150.000 casais Finlândia - 80.000-120.000 casais Noruega - 70.000-150.000 casais Bielo-Rússia - 70.000-90.000 casaisCalcula-se que a população Europeia total conte entre 630.000 e 1.050.000 casais. Esta população manteve-se estável ao longo das décadas de 1970 e 1980, mas desde então tem vindo a ser constatada uma queda de cerca de 10%, devido em particular ao desaparecimento de zonas húmidas e/ou semi-pantanosas que esta espécie prefere como habitat.Em Portugal, a narceja é comum como espécie invernante, havendo ainda uma pequena população nidificante no extremo norte do país.
  • 꺅도요는 도요과의 새이다.몸길이 약 30센티미터로 꼬리는 짧고 부리가 길다. 몸은 짙은 갈색으로 머리 등에는 밝은 줄무늬가 있다. 시베리아·캄차카반도 등지에서 번식하고 한국·중국·일본·말레이시아·인도·아프리카에서 월동한다. 한국에는 4월과 9~10월에 큰 떼를 지어 날아와 논·연못가에서 살며, 두세 마리씩 나뉘어 갈대밭이나 벼 그루에 숨어 다니며 지렁이·곤충·잡초의 씨 등을 찾아 먹는다. 암컷은 알을 한번에 4개 낳으며, 알은 녹황색이나 회색이 감도는 황갈색 바탕에 초콜릿색의 반점이 뚜렷하다.
  • Il Beccaccino (Gallinago gallinago Linnaeus, 1758) è un uccello della famiglia delle Scolopacidae.
  • A sárszalonka, más néven közép sárszalonka (Gallinago gallinago) a madarak osztályának lilealakúak (Charadriiiformes) rendjébe, ezen belül a szalonkafélék (Scolopacidae) családjába tartozó faj.
  • Bekas kszyk, kszyk, bekas baranek (Gallinago gallinago) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku: Gallinago gallinago gallinago - północna Eurazja od Wysp Brytyjskich po Kamczatkę i zachodnie Aleuty, oraz izolowana populacja od Afganistanu po Indie. Zimuje w Europie Zachodniej, basenie Morza Śródziemnego oraz równikowej Afryce, na Bliskim i Dalekim Wschodzie aż po zachodnią Indonezję i południową Japonię. Nielicznie gnieździ się również w Polsce, a największym skupiskiem kszyków w okresie lęgowym są Bagna Biebrzańskie. Gallinago gallinago faeroeensis - Islandia, Wyspy Owcze i Szetlandy. Zimuje na Wyspach Brytyjskich. Gallinago gallinago delicata - wschodnie Aleuty, przez Alaskę i Kanadę po Nową Fundlandię a na południu po Kalifornię, Nowy Meksyk i New Jersey. Zimuje w południowej części Ameryki Północnej po północną część Ameryki Południowej. W sumie występuje 9 podgatunków. Cechy gatunku Jest najczęstszym bekasem spotykanym na terenach podmokłych. Brak wyraźnego dymorfizmu, zarówno wiekowego jak i płciowego. Upierzenie zarówno dorosłych, jak i młodych ptaków jest ciemnobrązowe i dobrze wtapia się w otoczenie. Wierzch głowy ciemnobrązowy, z podłużnym szerokim jasnobrązowym pasem. Podobne pasy na bokach głowy. Wierzch ciała jasnobrązowy z ciemnobrązowymi i czarnymi cętkami oraz 4 rudawymi pasami (które są też pod okiem i u nasady dzioba). Pierś jasnobrązowa z ciemnymi plamkami. Brzuch biały, ogon rdzawy. Stosunkowo krótka szyja i nogi. Dziób szarobrązowy z ciemnym końcem, długi i prosty. G. gallinago faeroeensis jest ciemniejszy i bardziej rudy niż G. gallinago gallinago. Podgatunek amerykański G. gallinago delicata jest najciemniejszy, najmniej rudy, o wyraźniejszych cętkach na wierzchu ciała i ciemniejszych pokrywach podskrzydłowych. To ptak częściowo wędrowny. Jesienne przeloty zaczynają się już w lipcu i trwają do października; wiosenne przeloty mają miejsce w marcu i kwietniu. Spłoszony kszyk nagle rzuca się jak strzała do przodu, często przelatując pod nogami intruza, a dalej leci krzycząc "tike tike tike" lub "kszyk kszyk" od czego wzięła się nazwa gatunkowa. W czasie podrywania wydaje nosowe "ecz". Zbliżony wyglądem do niego dubelt podobnie ucieka, ale nie leci potem zygzakiem i nie krzyczy. Poza tym pióra na końcu ogona ma całkiem białe w przeciwieństwie do kszyka, który ma je płowe i tylko same końce są białe. Wielkością porównywalny do kosa. Wymiary średnie dł. ciała ok. 25-27 cmrozpiętość skrzydeł ok. 37-45 cmmasa ciała ok. 70-180 g Biotop Bagna, mokradła, torfowiska, jeziora, brzegi strumieni, rowy melioracyjne i podmokłe łąki. Prowadzi skryty tryb życia, przemieszczając się wśród gęstej roślinności szuwarowej. Toki Samiec w swoim locie godowym zatacza koła i spirale wysoko ponad lęgowiskiem (100-200 m), po czym gwałtownie spada z wysoka rozkładając wachlarzowato sterówki. Jednocześnie wydaje z siebie dźwięk podobny do koziego beczenia. Długo zastanawiano się nad jego powstawaniem. Okazało się, że nie powstaje w gardle, ale wydają go wibrujące sterówki przy pikowaniu. To od nich wzięła się jego nazwa rodzajowa, a w niektórych częściach kraju określa się go dlatego barankiem lub koziołkiem. Charakterystyczne odgłosy usłyszeć można wiosną po zachodzie słońca na wilgotnych łąkach, torfowiskach i bagnach, które kszyki zasiedlają najczęściej. W tym czasie samice siedzą cicho na ziemi i przyglądają się powietrznym akrobacjom potencjalnych partnerów. Gniazdo Zazwyczaj w otoczonej wodą kępie turzyc lub traw. To płytkie zagłębienie wysłane suchą trawą, liśćmi i mchem. Jego występowanie w danym miejscu jest uzależnione od znalezienia dogodnego miejsca na gniazdo. Jaja W ciągu roku wyprowadza dwa lęgi, składając w kwietniu-lipcu 4 szarozielone lub żółtobrązowe jaja w ciemnobrunatne plamki na grubszym końcu o długości 39 mm. Okres lęgowy Jaja wysiadywane są przez okres 19-21 dni przez samicę. Jak tylko obeschną po wykluciu rozpraszają się po okolicy. Każdy rodzic zajmuje się swoją grupą potomstwa. Młode mają wtedy brunatnoczerwony puch usiany czarnymi i białymi plamkami. Na piersi ciemna plama tworzy żabot. Pisklęta usamodzielniają się po 4 tygodniach, gdy nabywają umiejętności lotu. Dojrzałe są po 5 tygodniach. Do tego czasu opiekują się nimi oboje rodzice, którzy w razie niebezpieczeństwa mogą przenieść młode w inne miejsce. Pożywienie Bezkręgowce, głównie pierścienice (często pijawki), ale też owady, drobne mięczaki, skorupiaki, i nasiona roślin. Długi dziób w czasie poszukiwania pokarmu działa jak sonda i pęseta, gdyż wkłada go w miękki i mętny szlam. Ochrona Gatunek objęty ochroną ścisłą. W Europie Środkowej notuje się ostatnio znaczny spadek jego liczebności. W Polsce nieliczny lub średnio liczny. Szkodzi mu osuszanie terenów podmokłych, zarastanie jego siedlisk przez wysoką roślinność, polowania lub zaprzestawanie koszenia łąk.↑ ↑ ↑ ↑ ↑
  • Bekasina otavní (Gallinago gallinago) je středně velkým druhem bahňáka z čeledi slukovitých (Scolopacidae).
  • Istingor arrunta edo mingorra (Gallinago gallinago) eskolopazidoen familiako hegazti zangaluzea da.Tamaina txikiko hegaztia da, moko-luzea, zingiradietan ezkutatzen dena. Buruaren gaina eta bizkarra gaztaina koloreko ilunak ditu baina baditu burutik isatsera sei zerrenda zuri ere. Azpiko aldea berriz zurixka du. Europako eta Asiako erdian eta iparraldean ematen du uda eta neguan Mediterraneo alderako eskualdeetara eta Afrikako eta Asiako ekialdera migratzen du. Zingiradietan ibiltzen da eta arriskurik sumatzen duenean lurraren kontra zapalduz gordetzen da, gero ezkerrera eta eskuinera ibiliz egiten du hegan.
  • タシギ(田鴫、学名:Gallinago gallinago)は、チドリ目シギ科タシギ属に分類される鳥。タシギ属の模式種。
  • El becadell comú, bequeruda al País Valencià, becassina o cegall a les Balears (Gallinago gallinago) és un ocell de l'ordre dels caradriformes que, als Països Catalans, és abundant en migració i durant l'hivern.
  • Die Bekassine (Gallinago gallinago) ist eine sehr langschnäbelige, mittelgroße Art aus der Familie der Schnepfenvögel. Sie ist über große Teile der Paläarktis verbreitet und überwintert überwiegend in den Subtropen und Tropen der Alten Welt. Sie besiedelt zur Brutzeit Moore, Feuchtgrünland und Wiesen; zur Zugzeit ist sie wie die meisten Watvögel auf schlammigen Flächen an Binnengewässern und Küsten zu finden. Charakteristisch ist der Balzflug, bei dem der Vogel sich aus großer Höhe senkrecht herabfallen lässt und mit abgespreizten, äußeren Steuerfedern ein „wummerndes“ Geräusch erzeugt.Weltweit ist die Bekassine nicht im Bestand bedroht, in Europa gab es jedoch aufgrund von Lebensraumverlusten seit der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts starke Bestandseinbußen. Die Bekassine ist Vogel des Jahres 2013.Früher wurde die nordamerikanische Wilsonbekassine (Gallinago delicata) als Unterart der Bekassine angesehen.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 243508 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 4638 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 14 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 99227971 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • La Bécassine des marais (Gallinago gallinago) est une espèce d'oiseau appartenant à la famille des Scolopacidae. Il s'agit de l'une des trois espèces de bécassines vivant en France.
  • Средната бекасина (Gallinago gallinago) е птица от семейство Бекасови (Scolopacidae). Среща се и в България.
  • La agachadiza común (Gallinago gallinago) es una especie de ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae ampliamente distribuida en Eurasia, África y América.
  • Бека́с (лат. Gallinago gallinago) — небольшая птица с очень длинным, прямым и острым клювом. Небольшой кулик размером примерно с большого пёстрого дятла. Длина тела около 26 см, масса 80—180 г, размах крыльев 40—45 см.
  • De watersnip (Gallinago gallinago) is een vogel uit de familie van strandlopers en snippen (Scolopacidae).De watersnip komt voor in de gematigde gebieden van bijna alle werelddelen, behalve Australië.
  • 꺅도요는 도요과의 새이다.몸길이 약 30센티미터로 꼬리는 짧고 부리가 길다. 몸은 짙은 갈색으로 머리 등에는 밝은 줄무늬가 있다. 시베리아·캄차카반도 등지에서 번식하고 한국·중국·일본·말레이시아·인도·아프리카에서 월동한다. 한국에는 4월과 9~10월에 큰 떼를 지어 날아와 논·연못가에서 살며, 두세 마리씩 나뉘어 갈대밭이나 벼 그루에 숨어 다니며 지렁이·곤충·잡초의 씨 등을 찾아 먹는다. 암컷은 알을 한번에 4개 낳으며, 알은 녹황색이나 회색이 감도는 황갈색 바탕에 초콜릿색의 반점이 뚜렷하다.
  • Il Beccaccino (Gallinago gallinago Linnaeus, 1758) è un uccello della famiglia delle Scolopacidae.
  • A sárszalonka, más néven közép sárszalonka (Gallinago gallinago) a madarak osztályának lilealakúak (Charadriiiformes) rendjébe, ezen belül a szalonkafélék (Scolopacidae) családjába tartozó faj.
  • Bekasina otavní (Gallinago gallinago) je středně velkým druhem bahňáka z čeledi slukovitých (Scolopacidae).
  • タシギ(田鴫、学名:Gallinago gallinago)は、チドリ目シギ科タシギ属に分類される鳥。タシギ属の模式種。
  • El becadell comú, bequeruda al País Valencià, becassina o cegall a les Balears (Gallinago gallinago) és un ocell de l'ordre dels caradriformes que, als Països Catalans, és abundant en migració i durant l'hivern.
  • A narceja-comum (Gallinago gallinago) é uma ave da família Scolopacidae. Caracteriza-se pelo seu longo bico direito, plumagem castanha com listras claras na cabeça e pelo corpo, patas relativamente curtas e corpo compacto. No seu voo nupcial produz um "tamborilar sonoro" que faz lembrar um motor.Na Europa, a narceja-comum é especialmente comum nos países do norte da Europa.
  • Die Bekassine (Gallinago gallinago) ist eine sehr langschnäbelige, mittelgroße Art aus der Familie der Schnepfenvögel. Sie ist über große Teile der Paläarktis verbreitet und überwintert überwiegend in den Subtropen und Tropen der Alten Welt. Sie besiedelt zur Brutzeit Moore, Feuchtgrünland und Wiesen; zur Zugzeit ist sie wie die meisten Watvögel auf schlammigen Flächen an Binnengewässern und Küsten zu finden.
  • Istingor arrunta edo mingorra (Gallinago gallinago) eskolopazidoen familiako hegazti zangaluzea da.Tamaina txikiko hegaztia da, moko-luzea, zingiradietan ezkutatzen dena. Buruaren gaina eta bizkarra gaztaina koloreko ilunak ditu baina baditu burutik isatsera sei zerrenda zuri ere. Azpiko aldea berriz zurixka du. Europako eta Asiako erdian eta iparraldean ematen du uda eta neguan Mediterraneo alderako eskualdeetara eta Afrikako eta Asiako ekialdera migratzen du.
  • Bekas kszyk, kszyk, bekas baranek (Gallinago gallinago) – gatunek średniego ptaka wędrownego z rodziny bekasowatych (Scolopacidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku: Gallinago gallinago gallinago - północna Eurazja od Wysp Brytyjskich po Kamczatkę i zachodnie Aleuty, oraz izolowana populacja od Afganistanu po Indie. Zimuje w Europie Zachodniej, basenie Morza Śródziemnego oraz równikowej Afryce, na Bliskim i Dalekim Wschodzie aż po zachodnią Indonezję i południową Japonię.
  • Su çulluğu (Gallinago gallinago), çullukgiller (Scolopacidae) familyasından küçük, bodur bir su çulluğu türü.Erişkinleri 23–28 cm büyüklüğüne, 39–45 cm kanat açıklığına sahiptirler. Kısa yeşilimsi-gri bacakları ve çok uzun kuvvetli koyu renk gagaları vardır. Vücudum en üstü soluk ve alt kısımları benekli kahverengidir. Göz boyunca koyu bir çizgi vardır, yukarıda ve aşağıda ise açık renk çizgiler vardır. Kanatları sivri uçludur. Yumuşak çamurda araştırıp bulduklarını yerler.
rdfs:label
  • Bécassine des marais
  • Becadell comú
  • Bekas kszyk
  • Bekasina otavní
  • Bekassine
  • Common snipe
  • Gallinago gallinago
  • Gallinago gallinago
  • Istingor arrunt
  • Narceja-comum
  • Su çulluğu
  • Sárszalonka
  • Watersnip
  • Бекас
  • Средна бекасина
  • タシギ
  • 꺅도요
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of