Un autodafé (du portugais « auto da fé », traduction du latin « actus fidei » — « acte de foi ») est la cérémonie de pénitence publique célébrée par l'Inquisition espagnole ou portugaise, pendant laquelle celle-ci proclamait ses jugements. Dans le langage populaire, ce terme est devenu pratiquement synonyme d'une exécution par le feu d'hérétiques.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Un autodafé (du portugais « auto da fé », traduction du latin « actus fidei » — « acte de foi ») est la cérémonie de pénitence publique célébrée par l'Inquisition espagnole ou portugaise, pendant laquelle celle-ci proclamait ses jugements. Dans le langage populaire, ce terme est devenu pratiquement synonyme d'une exécution par le feu d'hérétiques. Ce glissement de sens est dû au fait que les condamnés relaps ou refusant de se rétracter étaient remis par l'Inquisition aux mains des autorités civiles, qui, parfois, les envoyaient aux bûchers. « Autodafé » est aussi couramment utilisé pour caractériser la destruction publique de livres ou de manuscrits par le feu.
  • L'autodafé, o auto da fé o sermo generalis, era una cerimonia pubblica, facente parte soprattutto della tradizione dell'Inquisizione spagnola, in cui veniva eseguita, coram populo, la penitenza o condanna decretata dall'Inquisizione. Il nome deriva dal portoghese auto da fé (in spagnolo, auto de fe), cioè atto di fede, e fu il cerimoniale giuridico più impressionante messo a punto e usato dall'Inquisizione.
  • Un acte de fe era una gran cerimònia costosa i multitudinària que realitzava la Inquisició als regnes hispànics en el seu moment de màxima activitat durant l'edat moderna, per a provar la seva fe no només amb paraules, però també amb actes. S'inspira de la idea central de l'Epístola de Jaume que «la fe sense obres és morta». El actes de fe es celebraven sobretot amb motiu de la proclamació de les seves macabres sentències, per decretar algun nou edicte i com pròleg de les execucions, que no en feien part. Consistien en un sermó, una professió de fe col·lectiva i una processó religiosa pels carrers. Al llarg del temps l'acceptació i el poder que tenia cada tribunal condicionaven en certa mesura la quantitat i l'espectacularitat dels seus actes de fe. Aquests actes multitudinaris pretenien sobretot servir d'exemple i avís a la societat per a què es mantingués dins de les pautes de comportament que el catolicisme en general, i el tribunal en particular, considerava vàlides. El tractament degradant dels inculpats suposava de fet la seva mort civil.Teologicament, les execucions no feien part de l'acte de fe, però seguien immediatament després. A la fi de l'acte, el Tribunal de la inquisició lliurava els condemnats a les autoritats civils, que procedien aleshores a l'execució al mateix lloc de la cerimònia. El que donà com a resultat que per al poble acte de fe va esdevenir sinònim d'execució, com que semblava l'apoteosi de l'acte. L'església utilitzava aquesta subtilitat juridicoteològica per tal d'evitar que el clergat hagués d'infringir el sisè manament «no mataràs». La cerimònia va trobar el seu màxim èxit després de la butlla del Papa Sixte IV Exigit sincerae devotionis affectus, del 1478, que va autoritzar els Reis Catòlics d'organitzar el seu propi Tribunal del Sant Ofici a la Corona de Castella. El 1483, Ferran II el Catòlic decidí d'estendre'l a la Corona d'Aragó però va encontrar una gran resistència. Nogensmenys, entre 1487 i 1505 el tribunal de Barcelona processà més de mil persones, de les quals només vint cinc van ser absoltes.En el llenguatge popular, «fer un acte de fe» significa confiar en algú sense necessistat de basar-se en la raó o l'experiència.
  • Auto-da-fé (z portugalskiego): "Akt wiary" – publiczna deklaracja przyjęcia lub odrzucenia religii katolickiej przez osobę ochrzczoną w tym wyznaniu, kończąca proces inkwizycyjny, a także uroczystość jej towarzysząca. Publicznej deklaracji tego typu domagano się od osób oskarżonych przez inkwizycję o herezję, powrót do judaizmu po przejściu sakramentu chrztu, uprawianie czarów, konszachty z diabłem i podobne ciężkie naruszenia zasad religii katolickiej. Auto-da-fé występowało w Hiszpanii, Portugalii i koloniach tych krajów, począwszy od XV w. (Hiszpania, w Portugalii od 1536). Akt auto-da-fé był końcowym etapem procesu inkwizycyjnego. Na ogół z publiczną uroczystością czekano do zgromadzenia większej liczby oskarżonych, by podnieść atrakcyjność widowiska. W dniu uroczystości skazańcom dawano świece oraz ubierano ich w szaty pokutne z wymalowanymi na nich płomieniami, zwane sanbenitos i samarias. Szata samarias miała języki płomieni skierowane ku dołowi i była przeznaczona dla osób, którym darowano życie. Nie wiedziały one jednak o tym i uczestniczyły w procesji i ceremoniach auto-da-fé w przekonaniu, iż poniosą śmierć, od której jednak uratowało ich przyznanie się do win wobec Boga. Szata sanbenitos miała namalowane płomienie skierowane ku górze, odziani w taki strój byli przeznaczeni na stos. Ich ewentualne przyznanie się do winy i skrucha nie mogły już uratować ich od stosu, jednakże pozwalało na złagodzenie kary, polegające na łasce szybszej śmierci (przeważnie przez uduszenie) przed rozpaleniem stosu, oraz uzyskaniu, według dogmatyki katolickiej wówczas obowiązującej, możliwości zbawienia mimo ich win. Zarówno na sanbenitos, jak i na samarias umieszczano powyżej wymalowanych płomieni podobiznę oskarżonego w otoczeniu wizerunków diabłów, pod płomieniami zaś - opis jego przewinień.Skazańcy po opuszczeniu miejsca uwięzienia (najczęściej lochów) byli w uroczystej procesji prowadzeni przez miasto – siedzibę lokalnych władz inkwizycji. Procesje na ogół starano się prowadzić jak najdłuższą trasą, bez względu na pogodę, celem ukazania wszechwładzy inkwizycji możliwie jak największej liczbie mieszkańców miasta. Procesji towarzyszyło bicie dzwonów kościelnych i śpiewanie pieśni religijnych, a miasto było uroczyście dekorowane. Kończyła się ona w katedrze lub innym kościele, w którym po mszy św. w towarzystwie przedstawicieli władzy świeckiej, inkwizytorzy po raz ostatni przesłuchiwali skazanych.Niezależnie od tego, że wyrok w tej ostatniej fazie procesu był już przesądzony, duży nacisk kładziono na publiczne przyznanie się przez skazanych do ich win, oraz uzyskanie deklaracji powrotu na łono Kościoła przed egzekucją. Skazanych na śmierć palono publicznie na stosie, dając im przed egzekucją możliwość uczestnictwa w spowiedzi, a tym, którzy zadeklarowali żal za swe przewinienia umożliwiając łagodniejszą śmierć i paląc jedynie ich już martwe ciała.
  • An auto-da-fé (also auto-de-fé, auto de fe, meaning "act of faith") was the ritual of public penance of condemned heretics and apostates that took place when the Spanish Inquisition or the Portuguese Inquisition had decided their punishment, followed by the execution by the civil authorities of the sentences imposed.The most extreme punishment imposed on those convicted was execution by burning. In popular usage, the term auto-da-fé, the act of public penance, came to mean the burning at the stake that was held on a separate day.
  • Аутодафе́ (ауто-да-фе, аут-да-фе, ауто де фе; порт. auto da fé, исп. auto de fe, лат. actus fidei, буквально — акт веры) — в Средние века в Испании и Португалии — торжественная религиозная церемония, включавшая в себя процессии, богослужение, выступление проповедников, публичное покаяние осужденных еретиков и чтение их приговоров.
  • Een autodafe (uit het Portugees: auto da fe, 'daad van geloof', alternatieve (verouderde) spellingen auto-da-fe, Auto-da-fé, auto da fé, Auto-de-Fé) is een ritueel van penitentie van door de inquisitie veroordeelde ketters en afvalligen. De term Auto de fé betekent in het (oud-)Spaans "handeling van (het) geloof", en is afgeleid uit het Latijnse "Actus Fidei".De term wordt vandaag de dag vooral geassocieerd met de brandstapel, waarop mensen werden gedood wegens ketterij.
  • Autodafé (z port. auto-da-fé, jež pochází z latinského lat. actus fidei, „akt víry“) je slavnostní vyhlášení inkvizičního rozsudku nad kacířem či odpadlíkem u španělské či portugalské inkvizice. V řadě uměleckých děl či ve veřejném povědomí je pojem mylně ztotožňován i s výkonem tohoto trestu, především s upalováním kacířů či pálením kacířských knih. Ve skutečnosti trest smrti (jakýkoliv) nikdy nebyl součástí autodafé, byť se mohl odehrát bezprostředně po něm, či k autodafé mohlo dojít až před hranicí a před diváky. Demonstrativní spálení souzené kacířské knihy v průběhu autodafé možné je.
  • Auto-de-fé ou auto-da-fé refere-se a eventos de penitência realizados publicamente (ou em espaços reservados para isso) com humilhação de heréticos e apóstatas bem como punição aos cristãos-novos pelo não cumprimento ou vigilância da nova fé lhes outorgada, postos em prática pela Inquisição, principalmente em Portugal e Espanha.As punições para os condenados pela Inquisição iam da obrigação de envergar um sambenito (espécie de capa ou tabardo penitencial), passando por ordens de prisão e, finalmente, em jeito de eufemismo, o condenado era relaxado à justiça secular, isto é, entregue aos carrascos da Coroa (poder secular, em oposição ao poder sagrado do clero). O estado secular procedia às execuções como punição a uma ofensa herética repetida, em consequência da condenação pelo tribunal religioso. Se os prisioneiros desta categoria continuassem a defender a heresia e repudiar a Igreja Católica, eram queimados vivos. Contudo, se mostrassem arrependimento e se decidissem reconciliar com o catolicismo, os carrascos procederiam ao "piedoso" acto de os estrangular antes de acenderem a pira de lenha.Os autos de fé decorriam em praças públicas e outros locais muito frequentados, tendo como assistência regular representantes da autoridade eclesiástica e civil.
  • Аутодафе (от порт. auto da fe) - акт на вярата, е изгаряне, унищожаване, публично изгаряне на клада на еретици или еретически произведения в клада на суетата (книги, картини или други вещи). Аутодафето е известно и като „безкръвно наказание“. Широко прилагано от католическата църква през средновековието по време на инквизицията. Обикновено на клади са изгаряни мараните — мнимо приели християнството юдеи.Аутодафето е основен атрибут на инквизицията. Появява се през 13 век. Урежда се няколко пъти годишно, в празнични дни, като предварително се известява населението. Вярващите се приканват да участват в церемонията, срещу което им се обещава индулгенция за 40 дни. Самият ритуал на аутодафето продължава цял ден и включва строгата процедура на: подготовка траурна процесия до мястото на акта; литургия; тържествено обявяване на присъдата от съда на инквизицията; последна дума на осъдения в опит за разкаяние или отричане на греховете; публично изгаряне.Аутодафето се прави на празнично украсен за целта централен площад в градовете. За официалните лица и съда на инквизицията се издига специален дървен подиум — трибуна. Осъдените се изгарят в огнище — ешафод със стълб по средата, около който се оформя кладата.
  • Autodafé (portugiesisch auto-da-fé, „Glaubensgericht“, von lateinisch actus fidei, „Glaubensakt“) bezeichnet die Verkündigung und Vollstreckung eines Urteils der Spanischen Inquisition oder der Portugiesischen Inquisition. Die Inquisition konnte den der Häresie Beschuldigten verurteilen oder freisprechen. Im Falle eines Schuldspruchs wurde der Verurteilte in der Regel auf dem Scheiterhaufen öffentlich verbrannt. Mit Autodafé wird auch die Verbrennung häretischer Bücher bezeichnet.
  • Az autodafé (spanyolul: auto de fe, portugálul: auto-da-fé, latinul: actus fidei) a keresztény egyház ítélkezési módja volt a középkorban. Az autodafé értelmező szótár szerinti meghatározásai: "hitcselekmény, hitítélet, "hitbeli aktus", "szent színjáték".
  • El auto de fe era un acto público organizado por la Inquisición española en el que los condenados por el tribunal abjuraban de sus pecados y mostraban su arrepentimiento —lo que hacía posible su reconciliación con la Iglesia Católica— para que sirvieran de lección a todos los fieles que se habían congregado en la plaza pública o en la iglesia donde se celebraba y a quienes se invitaba también a que proclamaran solemnemente su adhesión a la fe católica. Éste era el sentido del auto de fe, en el que, en contra de lo que suele creerse, no se ejecutaba a nadie, sino que los condenados a muerte -los relapsos (reincidentes)— eran relajados al brazo secular, es decir, entregados a los tribunales reales que eran los encargados de pronunciar la sentencia de muerte —la Inquisición era un tribunal eclesiástico y no podía condenar a la pena capital— y de conducir a los reos al lugar donde iban a ser quemados —estrangulados previamente si eran penitentes, y quemados vivos si eran impenitentes, es decir, si no habían reconocido su herejía o no se arrepentían—. El auto de fe que se realizaba discretamente en las dependencias de la Inquisición se llamaba autillo.
  • 異端判決宣告式(いたんはんけつせんこくしき)またはアウト・デ・フェ(auto de fe)は、スペイン異端審問所やポルトガル異端審問所が裁判後に被告の罰を決定したとき行う、有罪を宣告された異教徒と背教者の懺悔の儀式である。中世スペイン語やポルトガル語でのアウト・デ・フェは「信仰の成せるわざ」を意味する。ポルトガル語ではアウト・ダ・フェ(auto da fé)とも呼ばれる。庶民の想像においては、アウト・ダ・フェは異教徒の火刑を言うようになった。
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 25952 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 14345 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 130 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 109084282 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:fr
  • Mosquée de Jamia
prop-fr:lang
  • en
prop-fr:texte
  • Jamia
prop-fr:trad
  • Jamia Mosque
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • Un autodafé (du portugais « auto da fé », traduction du latin « actus fidei » — « acte de foi ») est la cérémonie de pénitence publique célébrée par l'Inquisition espagnole ou portugaise, pendant laquelle celle-ci proclamait ses jugements. Dans le langage populaire, ce terme est devenu pratiquement synonyme d'une exécution par le feu d'hérétiques.
  • L'autodafé, o auto da fé o sermo generalis, era una cerimonia pubblica, facente parte soprattutto della tradizione dell'Inquisizione spagnola, in cui veniva eseguita, coram populo, la penitenza o condanna decretata dall'Inquisizione. Il nome deriva dal portoghese auto da fé (in spagnolo, auto de fe), cioè atto di fede, e fu il cerimoniale giuridico più impressionante messo a punto e usato dall'Inquisizione.
  • Аутодафе́ (ауто-да-фе, аут-да-фе, ауто де фе; порт. auto da fé, исп. auto de fe, лат. actus fidei, буквально — акт веры) — в Средние века в Испании и Португалии — торжественная религиозная церемония, включавшая в себя процессии, богослужение, выступление проповедников, публичное покаяние осужденных еретиков и чтение их приговоров.
  • Een autodafe (uit het Portugees: auto da fe, 'daad van geloof', alternatieve (verouderde) spellingen auto-da-fe, Auto-da-fé, auto da fé, Auto-de-Fé) is een ritueel van penitentie van door de inquisitie veroordeelde ketters en afvalligen. De term Auto de fé betekent in het (oud-)Spaans "handeling van (het) geloof", en is afgeleid uit het Latijnse "Actus Fidei".De term wordt vandaag de dag vooral geassocieerd met de brandstapel, waarop mensen werden gedood wegens ketterij.
  • Autodafé (portugiesisch auto-da-fé, „Glaubensgericht“, von lateinisch actus fidei, „Glaubensakt“) bezeichnet die Verkündigung und Vollstreckung eines Urteils der Spanischen Inquisition oder der Portugiesischen Inquisition. Die Inquisition konnte den der Häresie Beschuldigten verurteilen oder freisprechen. Im Falle eines Schuldspruchs wurde der Verurteilte in der Regel auf dem Scheiterhaufen öffentlich verbrannt. Mit Autodafé wird auch die Verbrennung häretischer Bücher bezeichnet.
  • Az autodafé (spanyolul: auto de fe, portugálul: auto-da-fé, latinul: actus fidei) a keresztény egyház ítélkezési módja volt a középkorban. Az autodafé értelmező szótár szerinti meghatározásai: "hitcselekmény, hitítélet, "hitbeli aktus", "szent színjáték".
  • 異端判決宣告式(いたんはんけつせんこくしき)またはアウト・デ・フェ(auto de fe)は、スペイン異端審問所やポルトガル異端審問所が裁判後に被告の罰を決定したとき行う、有罪を宣告された異教徒と背教者の懺悔の儀式である。中世スペイン語やポルトガル語でのアウト・デ・フェは「信仰の成せるわざ」を意味する。ポルトガル語ではアウト・ダ・フェ(auto da fé)とも呼ばれる。庶民の想像においては、アウト・ダ・フェは異教徒の火刑を言うようになった。
  • Аутодафе (от порт. auto da fe) - акт на вярата, е изгаряне, унищожаване, публично изгаряне на клада на еретици или еретически произведения в клада на суетата (книги, картини или други вещи). Аутодафето е известно и като „безкръвно наказание“. Широко прилагано от католическата църква през средновековието по време на инквизицията. Обикновено на клади са изгаряни мараните — мнимо приели християнството юдеи.Аутодафето е основен атрибут на инквизицията. Появява се през 13 век.
  • Auto-da-fé (z portugalskiego): "Akt wiary" – publiczna deklaracja przyjęcia lub odrzucenia religii katolickiej przez osobę ochrzczoną w tym wyznaniu, kończąca proces inkwizycyjny, a także uroczystość jej towarzysząca. Publicznej deklaracji tego typu domagano się od osób oskarżonych przez inkwizycję o herezję, powrót do judaizmu po przejściu sakramentu chrztu, uprawianie czarów, konszachty z diabłem i podobne ciężkie naruszenia zasad religii katolickiej.
  • Autodafé (z port. auto-da-fé, jež pochází z latinského lat. actus fidei, „akt víry“) je slavnostní vyhlášení inkvizičního rozsudku nad kacířem či odpadlíkem u španělské či portugalské inkvizice. V řadě uměleckých děl či ve veřejném povědomí je pojem mylně ztotožňován i s výkonem tohoto trestu, především s upalováním kacířů či pálením kacířských knih.
  • An auto-da-fé (also auto-de-fé, auto de fe, meaning "act of faith") was the ritual of public penance of condemned heretics and apostates that took place when the Spanish Inquisition or the Portuguese Inquisition had decided their punishment, followed by the execution by the civil authorities of the sentences imposed.The most extreme punishment imposed on those convicted was execution by burning.
  • El auto de fe era un acto público organizado por la Inquisición española en el que los condenados por el tribunal abjuraban de sus pecados y mostraban su arrepentimiento —lo que hacía posible su reconciliación con la Iglesia Católica— para que sirvieran de lección a todos los fieles que se habían congregado en la plaza pública o en la iglesia donde se celebraba y a quienes se invitaba también a que proclamaran solemnemente su adhesión a la fe católica.
  • Auto-de-fé ou auto-da-fé refere-se a eventos de penitência realizados publicamente (ou em espaços reservados para isso) com humilhação de heréticos e apóstatas bem como punição aos cristãos-novos pelo não cumprimento ou vigilância da nova fé lhes outorgada, postos em prática pela Inquisição, principalmente em Portugal e Espanha.As punições para os condenados pela Inquisição iam da obrigação de envergar um sambenito (espécie de capa ou tabardo penitencial), passando por ordens de prisão e, finalmente, em jeito de eufemismo, o condenado era relaxado à justiça secular, isto é, entregue aos carrascos da Coroa (poder secular, em oposição ao poder sagrado do clero).
  • Un acte de fe era una gran cerimònia costosa i multitudinària que realitzava la Inquisició als regnes hispànics en el seu moment de màxima activitat durant l'edat moderna, per a provar la seva fe no només amb paraules, però també amb actes. S'inspira de la idea central de l'Epístola de Jaume que «la fe sense obres és morta».
rdfs:label
  • Autodafé
  • Acte de fe
  • Auto de fe
  • Auto de fé
  • Auto-da-fé
  • Auto-da-fé
  • Autodafe
  • Autodafé
  • Autodafé
  • Autodafé
  • Autodafé
  • Аутодафе
  • Аутодафе
  • アウト・デ・フェ
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of