L’expression Antiquité tardive est utilisée pour désigner une période de l’histoire européenne qui commence à la fin du IIIe siècle mais dont le terme est beaucoup plus flou.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L’expression Antiquité tardive est utilisée pour désigner une période de l’histoire européenne qui commence à la fin du IIIe siècle mais dont le terme est beaucoup plus flou. Elle n’est employée qu’en référence aux pays ayant appartenu au monde romain, c’est-à-dire aux régions d’Europe occidentale, orientale et méridionale, d’Asie et d’Afrique autour du bassin méditerranéen mais se prolonge bien au-delà de la fin de l’Empire romain d’Occident en 476.L’Antiquité tardive se caractérise par un mélange de traditions antiques — ce que les historiens appellent la « romanité » —, d’apports chrétiens et d’influences « barbares ». Les débats théologiques, les difficultés dans les relations entre l’empereur et l’Église, le développement des basiliques chrétiennes caractérisent la période. L’Antiquité tardive constitue une période essentielle pour la transmission de la culture, de la science, et plus généralement de toutes les connaissances accumulées par les différentes civilisations antiques. Elle intéresse donc au plus haut point les historiens qui ont d’abord vu en elle une époque de décadence, pour la considérer désormais comme une période charnière entre Antiquité et Moyen Âge.L’Antiquité tardive commence avec l’avènement de Dioclétien, lorsque l’Empire, tout en gardant son unité, est dirigé par deux empereurs, et parfois quatre, pour faire face aux menaces d’invasion. Au début du Ve siècle, les invasions germaniques entraînent dans l’ancien Empire d’Occident la création d’éphémères royaumes barbares, mais les anciennes structures économiques et sociales subsistent. À l’est, la pars orientalis de l’Empire romain continue à exister. Ce n’est qu’après le règne d’Héraclius qu’elle revêt un caractère nouveau qui la fait entrer de plain-pied dans la période médiévale.
  • La Antigüedad tardía es el periodo de transición entre Edad Antigua y la Edad Media; las dos primeras divisiones de la periodización tradicional del tiempo histórico que se suelen aplicar a la Historia de la civilización occidental. Cronológicamente cubriría el periodo que va desde la crisis del siglo III, que marca el comienzo de la descomposición de la Antigüedad clásica, hasta la expansión musulmana y la constitución del Imperio carolingio (finales del siglo VIII), procesos que representaron el asentamiento definitivo del mundo medieval.Henri Pirenne (Mahoma y Carlomagno) puede considerarse el creador del concepto, al poner de manifiesto lo esencial que para la caracterización definitiva de lo medieval significaron dos grandes acontecimientos: el Imperio de Carlomagno y la llegada del Islam a Europa; y los procesos que acarrearon: la ruptura de la unidad de la cuenca del Mediterráneo (en lo económico y en lo ideológico, una verdadera frontera de civilizaciones) y el cierre en sí misma de Europa Occidental o Cristiandad latina (previamente separada de la Cristiandad oriental del Imperio bizantino), donde se llevarán a su culminación las formas económicas, sociales, políticas e ideológicas de lo que se ha venido en llamar feudalismo y que venían desarrollándose desde el inicio de este periodo, quinientos años antes.
  • Late oudheid is een moderne benaming voor de periode in het Middellandse Zeegebied in de overgang van de oudheid naar de middeleeuwen. Het begrip late oudheid wordt sedert Max Weber in historisch onderzoek toegepast; het is echter de cultuurhistoricus Jacob Burckhardt die de term „spätantike Zeit“ in 1853 in gebruik bracht, wat aan het einde van de 19e eeuw werd overgenomen door de kunsthistoricus Alois Riegl. Meestal wordt het begin van de regering van de Romeinse keizer Diocletianus (284 n.Chr.), die een grootschalige herindeling en herstructurering van het Romeinse Rijk doorvoerde, als aanvang van de late oudheid gezien. Diocletianus verdeelde het Rijk administratief, onder meer om het bestuur ervan te vereenvoudigen, in een Westelijk deel en een Oostelijk deel. Later groeide deze, aanvankelijk louter administratieve, deling van het Romeinse Rijk uit tot een feitelijke verdeling in wat bekend zou worden als het West-Romeinse Rijk en het Oost-Romeinse (Byzantijnse) Rijk. Dit wordt algemeen als een zeer duidelijke trendbreuk met vroegere tijden gezien. De eindgrens van de periode is echter onderwerp van een wetenschappelijke discussie. In grote lijnen kan men stellen, dat de late oudheid in het Westen van het Romeinse Rijk minstens tot de afzetting in 476 van de laatste West-Romeinse keizer Romulus Augustulus duurt, of wat later, tot aan de inval van de Longobarden in Italië in 568. In het Oosten duurt de periode voort tot ofwel de dood van de Oost-Romeinse keizer Justinianus I in 565 n.Chr. of tot aan de Arabische expansie.De late oudheid vormt het laatste tijdvak van de oudheid, dat zeker niet meer tot de „klassieke“ oudheid behoort, maar ook nog niet tot de middeleeuwen kan worden gerekend. Ze wordt gekenmerkt door een naast elkaar bestaan van antieke en christelijk-Germaanse tradities in een periode van langzame verandering. Men noemt tegenwoordig de periode van ongeveer 300 tot 600 een transformatie van de antieke erfenis, niet meer een neergang, zoals vroeger. Een belangrijke transformatie uit deze periode was de triomf van het christendom en het daarmee verbonden langzame verdwijnen van voorchristelijke culten en tradities. Ook in de kunst en literatuur ontstond door de aflossing van de klassieke Grieks-Romeinse door christelijke vormen en thema's een eigen, karakteristieke stijl, die ook oosterse invloeden vertoonde.De late oudheid stond daarnaast ook in het teken van een hervorming van het leger en bestuur door Diocletianus en Constantijn de Grote, de versterking van de sacrale status van de keizer, de Volksverhuizing en, als gevolg daarvan, uiteindelijk de transformatie van het westelijke deel van het Romeinse Rijk in een Germaans-Romaanse wereld, die haar stempel zou drukken op de Westerse middeleeuwen.
  • Spätantike ist eine moderne Bezeichnung für das Zeitalter des Mittelmeerraums im Übergang von der Antike zum Frühmittelalter. Der Begriff Spätantike hat sich seit Max Weber in der Forschung durchgesetzt, der Kulturhistoriker Jacob Burckhardt hatte aber bereits 1853 die Wendung „spätantike Zeit“ gebraucht, die am Ende des 19. Jahrhunderts vom österreichischen Kunsthistoriker Alois Riegl übernommen wurde.Wenngleich die genaue zeitliche Abgrenzung der Spätantike in der Forschung umstritten ist, gilt als Beginn dieser Übergangsepoche meist der Regierungsantritt des römischen Kaisers Diokletian 284 n. Chr. Das Ende ist Gegenstand der wissenschaftlichen Diskussion. Als grober Rahmen kann gelten, dass die Spätantike im Westen des römischen Reiches mindestens bis zur Absetzung des letzten Kaisers in Italien im Jahre 476 dauert, eher aber bis zum Einfall der Langobarden in Italien 568. Im Osten des Reiches reicht die Epoche entweder bis zum Tod des oströmischen Kaisers Justinian 565 n. Chr. oder bis zur arabischen Expansion im 7. Jahrhundert. Die Bezeichnung der Epoche als Spätantike hat dabei den Vorteil, auf den gesamten Mittelmeerraum anwendbar zu sein, während der ebenfalls gebräuchliche Terminus frühbyzantinisch nur den Osten treffend charakterisiert. Im Verlauf der Spätantike durchlief das Oströmische Reich einen Transformationsprozess und musste zuletzt große territoriale Verluste hinnehmen, während die zweite spätantike Großmacht, das neupersische Sassanidenreich, 651 sogar ganz unterging. Das Weströmische Reich zerfiel bereits ab dem 5. Jahrhundert in eine Reihe von faktisch unabhängigen Territorien, die die kaiserliche Oberhoheit aber noch längere Zeit anerkannten.Die Spätantike bildet den letzten Abschnitt des Altertums, der zwar nicht mehr der „klassischen“ Antike angehört, aber auch noch nicht dem Mittelalter zugerechnet werden kann. Sie ist durch ein Nebeneinander von antiken Traditionen und christlich-germanischer Überformung gekennzeichnet. Statt wie früher von einem Niedergang spricht man dabei heute für die Jahre von etwa 300 bis 600 meist neutraler von einer Transformation des antiken Erbes. Ein herausragendes Ereignis dieser Epoche stellt der Siegeszug des Christentums dar und damit verbunden das langsame Verschwinden vorchristlicher Kulte und Traditionen. Auch in der Kunst und der Literatur entsteht durch die Ablösung bzw. Überformung klassischer griechisch-römischer durch christlich geprägte Formen und Themen ein eigener, charakteristischer Stil, der auch orientalische Einflüsse aufweist.Die Spätantike steht außerdem unter den Zeichen der Reformierung von Heer und Verwaltung durch Diokletian und Konstantin, der Zementierung der sakralen Stellung des Kaisers, vollendet unter Justinian, der Völkerwanderung und in deren Folge schließlich der Transformation des westlichen Teils des römischen Reiches in jene germanisch-romanische Welt, die das europäische Mittelalter prägen sollte.
  • La Antiguitat tardana és el període de transició entre l'Edat Antiga i l'Edat Mitjana; les dues primeres divisions de la periodització tradicional del temps històric que s'acostumen a aplicar a la Història de la civilització occidental. Cronològicament cobriria el període que va des de la crisi del segle III, que marca el començament de la descomposició de l'Antiguitat clàssica, fins a l'expansió musulmana i la constitució de l' Imperi Carolingi (finals del segle VIII), processos que van representar l'assentament definitiu del món medieval. Henri Pirenne (Mahoma i Carlemany) pot considerar-se el creador del concepte, al posar de manifest els dos elements essencials que per caracteritzar de forma definitiva el món medieval van significar dos grans esdeveniments: l'Imperi de Carlemany i l'arribada de l'Islam a Europa; i els processos que van implicar: la ruptura de la unitat de la conca del Mediterrani (en allò econòmic i allò ideològic, una veritable frontera de civilitzacions) i el tancament en si mateixa de l'Europa Occidental o Cristiandat llatina (prèviament separada de la Cristiandat oriental de l'Imperi Bizantí), on culminaran les formes econòmiques, socials, polítiques i ideològiques del feudalisme i que venien desenvolupant-se des de l'inici d'aquest període, cinc-cents anys abans.
  • 古代末期(こだいまっき、英語:late antiquity, ドイツ語:Spätantike)とは、主としてヨーロッパから中東における、古典古代から中世への変遷の説明に用いられる時代区分のことである。古代末期の範囲をどこに設定するかは議論の余地がある。この区分を初めに考案した歴史家ピーター・ブラウンは、2世紀から8世紀の間とすべきと提案しているが、通説的には3世紀から7世紀にかけてと考えられている。具体的には、ローマ帝国後期の「3世紀の危機」から、ヘラクレイオス(在位:610年 - 641年)治下の東ローマ帝国の再征服やイスラーム勢力の侵入の始まりまでに当たる。7世紀にはイスラム勢力が出現し、東ローマ帝国領の大半とサーサーン朝を瞬く間に征服していったため、ピレンヌ・テーゼの支持者は、これが古代末期の終焉と中世の開始を決定づけたと主張している。
  • La cosiddetta tarda antichità è una periodizzazione usata dagli storici moderni per descrivere l'epoca di transizione dal mondo antico a quello medievale. Confini precisi del periodo sono tuttora oggetto di dibattito, anche se, tendenzialmente, sono compresi fra il III e il VI secolo, e cioè dall'estinzione della dinastia dei Severi (o, secondo altri, dall'ascesa al potere di Diocleziano), fino all'età di Giustiniano, in cui si realizzò l'ultimo serio tentativo di Restauratio Imperii, ovvero di ripristinare l'Impero romano in Europa occidentale. Altri storici propongono tuttavia periodizzazioni diverse: dal IV secolo al V secolo (Cameron), dal 200 al 600 (Marrou), dal 284 al 602 (Jones) o da Marco Aurelio a Maometto (Brown).La definizione di questo periodo, ancora piuttosto radicata negli studi storici nonostante sia stata messa da tempo in discussione da molti importanti studiosi, presuppone tradizionalmente una valenza negativa: "tardo" indica, infatti, un concetto di decadenza. Il III secolo fu, soprattutto nei suoi decenni centrali, un'età di crisi politico-economica che in gran parte venne riassorbita nel secolo successivo, grazie all'energia di alcuni grandi imperatori (fra cui Diocleziano, Costantino I e Teodosio I), che costruirono un ordine nuovo rispetto a quello del "Principato": il "Dominato". Fin dagli inizi del V secolo, però, una nuova era di profondi sconvolgimenti interessò buona parte d'Europa e del bacino del Mediterraneo. Alle invasioni barbariche fecero seguito il tramonto o quantomeno le profonde e traumatiche trasformazioni del sistema e delle istituzioni politiche romane in Occidente e una crisi economica e demografica particolarmente accentuata, che si rifletté sulle condizioni generali di vita dell'Impero. Il VI secolo riportò una relativa stabilità nella parte orientale del mondo romano, ma non in Occidente, smembrato ormai in una serie di Regni romano-barbarici indipendenti. In Italia il processo di decadenza politica, sociale, demografica ed economica arrivò anzi al suo culmine proprio attorno alla metà del VI secolo, a seguito di una guerra particolarmente lunga e cruenta, combattuta dall'imperatore bizantino Giustiniano per la riconquista della Penisola dagli Ostrogoti.Nonostante gli sconvolgimenti che la caratterizzarono, la tarda antichità fu un'epoca dove non mancarono novità e significative evoluzioni in più discipline (basti pensare alla nascita e allo sviluppo di una architettura e un'arte propriamente bizantine). In particolare fu proprio durante tale epoca, in età costantiniana, che la Chiesa cristiana, uscita di fatto rafforzata dall'ultima grande persecuzione (quella di Diocleziano e Galerio), iniziò ad essere protetta e a collaborare con quello stesso stato che fino a un decennio prima l'aveva combattuta, divenendo, sul finire del IV secolo, l'unica ufficialmente riconosciuta. La tarda antichità segnò pertanto la definitiva vittoria del Cristianesimo sul Paganesimo, ma anche la nascita di diverse dottrine cristologiche antagoniste e dei primi concili per definire i dogmi di fede. In virtù dei cambiamenti intercorsi in epoca tardo-antica, la Chiesa diventerà una importante protagonista della successiva storia medievale, sia come comunità religiosa, sia come potenza politica.
  • Късна Античност е модерно название в региона на Средиземно море на последния период на Античността, преди Средновековието, приблизително между 300 и 600 г. сл. Хр.
  • 고대 후기(Late Antiquity)는 서양사에서 적용되는 시대 구분으로 기원후 2세기부터 8세기까지의 시대를 가리킨다. 서양사에서 고전 고대(Classical Antiquity)에서 중세(Middle Ages)로 넘어가는 전이 단계에 해당하며 특히 유럽 본토와 지중해 지역에 대해 적용되는 시대 구분이다.
  • Late Antiquity is a periodization used by historians to describe the time of transition from classical antiquity to the Middle Ages, in both mainland Europe and the Mediterranean world. Precise boundaries for the period are a matter of debate, but historian Peter Brown proposed a period between the 2nd and 8th centuries. Generally, it can be thought of as from the end of the Roman Empire's Crisis of the Third Century (c. 235 – 284) to, in the East, the re-organization of the Eastern Roman Empire under Heraclius and the Muslim conquests in the mid-7th century, or an earlier point. In the West the end was earlier, with the start of the Early Medieval period typically placed in the 6th century, or earlier on the Western edges of the empire.The Roman Empire underwent considerable social, cultural and organizational change starting with the reign of Diocletian, who began the custom of splitting the Empire into Eastern and Western halves ruled by multiple emperors. Beginning with Constantine the Great the Empire was Christianized, and a new capital founded at Constantinople. Migrations of Germanic tribes disrupted Roman rule from the late 4th century onwards, culminating in the eventual collapse of the Empire in the West in 476, replaced by the so-called barbarian kingdoms. The resultant cultural fusion of Greco-Roman, Germanic and Christian traditions formed the foundations of the subsequent culture of Europe.The general decline of population, technological knowledge and standards of living in Europe during this period, became the archetypal example of societal collapse for writers from the Renaissance until recent times. As a result of this decline, and the relative paucity of historical records from Europe in particular, the period between the fall of the Empire and the Middle Ages became known as the Dark Ages, a term displaced in most current periodisations by the introduction of "Late Antiquity".
  • Antiguidade tardia é uma periodização aproximada (cerca de 300—476 d.C.) usada por historiadores e outros eruditos para descrever o intervalo entre a Antiguidade clássica greco-romana e a Idade Média, tanto na Europa continental quanto no mundo Mediterrâneo: geralmente, entre a declínio do Império Romano do Ocidente do século III em diante, até a conquista islâmica, e a refundação da Europa Ocidental sob o comando do Império Bizantino.O termo Spätantike, literalmente "antiguidade tardia", tem sido usado por historiadores de língua alemã desde sua popularização por Alois Riegl no início do século XX. Em inglês, o conceito teve como principal defensor Peter Brown, cujo levantamento The World of Late Antiquity (1971) revisou a visão pós-Gibbon de uma cultura clássica árida, caduca e ossificada, em prol de um tempo vibrante de renovações e começos, e cujo The Making of Late Antiquity oferecia um novo paradigma para a climatérica transformação na cultura ocidental, em confronto com The Making of the Middle Ages de sir Richard Southern.As continuidades entre a Roma Imperial, como foi organizada por Diocleciano, e a Alta Idade Média são ressaltadas por autores que desejam enfatizar que as sementes da cultura medieval já estavam se desenvolvendo no império cristão, que assim também continuou no Império Bizantino. Simultaneamente, algumas tribos germânicas tais como os ostrogodos e visigodos viam-se a si mesmos como perpetuadores da tradição "romana". Embora o emprego da expressão "Antiguidade tardia" sugira que as prioridades sociais e culturais da Antiguidade clássica perduraram através da Europa até a Idade Média, o uso de "Alta Idade Média" enfatiza o rompimento com o passado clássico, e a expressão "migrações dos povos bárbaros" enfatiza as rupturas no mesmo período de tempo.== Referências ==
  • Antzinaro Berantiarra, Antzinaro Beranta, Antzinate Beranta edo Antzinate Berantiarra II. mendeko krisialdetik, Erdi Aroaren hasiera, VIII. mendera arteko iragapen aroa da.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 65246 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 159069 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 937 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110643541 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:date
  • 2007-10-05 (xsd:date)
prop-fr:oldid
  • 21416676 (xsd:integer)
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • L’expression Antiquité tardive est utilisée pour désigner une période de l’histoire européenne qui commence à la fin du IIIe siècle mais dont le terme est beaucoup plus flou.
  • 古代末期(こだいまっき、英語:late antiquity, ドイツ語:Spätantike)とは、主としてヨーロッパから中東における、古典古代から中世への変遷の説明に用いられる時代区分のことである。古代末期の範囲をどこに設定するかは議論の余地がある。この区分を初めに考案した歴史家ピーター・ブラウンは、2世紀から8世紀の間とすべきと提案しているが、通説的には3世紀から7世紀にかけてと考えられている。具体的には、ローマ帝国後期の「3世紀の危機」から、ヘラクレイオス(在位:610年 - 641年)治下の東ローマ帝国の再征服やイスラーム勢力の侵入の始まりまでに当たる。7世紀にはイスラム勢力が出現し、東ローマ帝国領の大半とサーサーン朝を瞬く間に征服していったため、ピレンヌ・テーゼの支持者は、これが古代末期の終焉と中世の開始を決定づけたと主張している。
  • Късна Античност е модерно название в региона на Средиземно море на последния период на Античността, преди Средновековието, приблизително между 300 и 600 г. сл. Хр.
  • 고대 후기(Late Antiquity)는 서양사에서 적용되는 시대 구분으로 기원후 2세기부터 8세기까지의 시대를 가리킨다. 서양사에서 고전 고대(Classical Antiquity)에서 중세(Middle Ages)로 넘어가는 전이 단계에 해당하며 특히 유럽 본토와 지중해 지역에 대해 적용되는 시대 구분이다.
  • Antzinaro Berantiarra, Antzinaro Beranta, Antzinate Beranta edo Antzinate Berantiarra II. mendeko krisialdetik, Erdi Aroaren hasiera, VIII. mendera arteko iragapen aroa da.
  • La Antigüedad tardía es el periodo de transición entre Edad Antigua y la Edad Media; las dos primeras divisiones de la periodización tradicional del tiempo histórico que se suelen aplicar a la Historia de la civilización occidental.
  • Spätantike ist eine moderne Bezeichnung für das Zeitalter des Mittelmeerraums im Übergang von der Antike zum Frühmittelalter. Der Begriff Spätantike hat sich seit Max Weber in der Forschung durchgesetzt, der Kulturhistoriker Jacob Burckhardt hatte aber bereits 1853 die Wendung „spätantike Zeit“ gebraucht, die am Ende des 19.
  • Late Antiquity is a periodization used by historians to describe the time of transition from classical antiquity to the Middle Ages, in both mainland Europe and the Mediterranean world. Precise boundaries for the period are a matter of debate, but historian Peter Brown proposed a period between the 2nd and 8th centuries. Generally, it can be thought of as from the end of the Roman Empire's Crisis of the Third Century (c.
  • Abad Kuno adalah suatu kurun waktu yang digunakan oleh para sejarawan untuk menjelaskan abad-abad peralihan dari Abad Klasik ke Abad Pertengahan, yang terjadi pada dataran Europa dan wilayah Mediterania: secara umum dianggap berlangsung sejak Krisis Abad Ketiga Kekaisaran Romawi (k.
  • La Antiguitat tardana és el període de transició entre l'Edat Antiga i l'Edat Mitjana; les dues primeres divisions de la periodització tradicional del temps històric que s'acostumen a aplicar a la Història de la civilització occidental.
  • La cosiddetta tarda antichità è una periodizzazione usata dagli storici moderni per descrivere l'epoca di transizione dal mondo antico a quello medievale.
  • Late oudheid is een moderne benaming voor de periode in het Middellandse Zeegebied in de overgang van de oudheid naar de middeleeuwen. Het begrip late oudheid wordt sedert Max Weber in historisch onderzoek toegepast; het is echter de cultuurhistoricus Jacob Burckhardt die de term „spätantike Zeit“ in 1853 in gebruik bracht, wat aan het einde van de 19e eeuw werd overgenomen door de kunsthistoricus Alois Riegl.
  • Antiguidade tardia é uma periodização aproximada (cerca de 300—476 d.C.) usada por historiadores e outros eruditos para descrever o intervalo entre a Antiguidade clássica greco-romana e a Idade Média, tanto na Europa continental quanto no mundo Mediterrâneo: geralmente, entre a declínio do Império Romano do Ocidente do século III em diante, até a conquista islâmica, e a refundação da Europa Ocidental sob o comando do Império Bizantino.O termo Spätantike, literalmente "antiguidade tardia", tem sido usado por historiadores de língua alemã desde sua popularização por Alois Riegl no início do século XX.
rdfs:label
  • Antiquité tardive
  • Abad Kuno
  • Antiguidade Tardia
  • Antiguitat tardana
  • Antigüedad tardía
  • Antzinaro Berantiarra
  • Late Antiquity
  • Late oudheid
  • Spätantike
  • Tarda antichità
  • Късна античност
  • Поздняя Античность
  • 古代末期
  • 고대 후기
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:period of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:construction of
is prop-fr:dateDeCanonisation of
is prop-fr:mort of
is prop-fr:période of
is prop-fr:périodique of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of