Les Aghlabides (arabe : الأغالبة) ou Banû El Aghlab (بنو الأغلب) sont une dynastie d'émirs issue de la tribu arabe des Banu Tamim originaire du Khorassan.Deuxième dynasties arabe après les Muhallabides ayant régné sur l'Ifriqiya au nom du calife abbasside, de 800 à 909, elle compte onze souverains avant d'être évincée avec l'installation des Fatimides.↑ (fr) Histoire générale de l'Afrique, vol. III « L'Afrique du VIIe au XIe siècle », éd. Unesco, Paris, 1990, p. 287

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Les Aghlabides (arabe : الأغالبة) ou Banû El Aghlab (بنو الأغلب) sont une dynastie d'émirs issue de la tribu arabe des Banu Tamim originaire du Khorassan.Deuxième dynasties arabe après les Muhallabides ayant régné sur l'Ifriqiya au nom du calife abbasside, de 800 à 909, elle compte onze souverains avant d'être évincée avec l'installation des Fatimides.
  • Аглабидите е арабска династия, управляваща Ифрикия. Произхожда от племето Бану Тамим, което управлява редица провинции на Арабския халифат, в това число в Северна Африка в периода 800 - 909 г. Управниците от династията Аглабиди носят титлата емир и формално признават сюзеренитета на абасидските халифи, като фактически емиратът на Аглабидите със столица Кайруан бил независим. Започвайки през 827 г., Аглабидите завоюват изпърво Сицилия, а по-късно и Калабрия. Династията Аглабиди пада от власт след шиитско въстание под предводителството на Фатимидите.
  • Aglebîler (Arapça: الأغالبة‎), Fâtımîlerden önce Kuzey Afrika'nın bir bölümünde 800-909 yılları arasında hüküm süren emirlik.Bağdat'ta Abbâsî hâkimiyeti devam ederken, Halife Harun Reşid emirlerinden İbrahim bin Agleb'i, Kuzey Afrika'ya vali tayin etti. İbrahim bin Agleb, Tunus'ta isyanları bastırarak duruma hakim oldu ve 801 yılında içişlerinde özerk, dışişlerinde halifeye bağlı Aglebiler Devleti'ni kurdu. Başkentleri 800-876 arası Tunus'ta Abbasiye, 892-894 arası Tunus ve 876-892 ile 894-909 arası Rakkaade olan hanedan Abbâsîlere bağlılığını hep sürdürdü ve Abbâsî Halifeleri adına hutbe okuttu.Ağlebîler 75 yıllık mücadeleden sonra Sicilya adasının fethini gerçekleştirdiler. 840'ta Brindisi ve Taranto'yu aldılar. 845'te Pianosa ve Ischia adalarını alıp Napoli'yi abluka altına aldılar. 846'da Roma'nın limanı Ostia'yı ele geçirdikten sonra Roma'ya yürüdüler ancak sağlam sur duvarlarını aşamadıkları için Saint Peter ve Saint Paul Katedrallerini yağmalamakla yetindiler. Benevento ve Bari'yi fethettikten sonra 870'te Malta'yı Arap topraklarına kattılar.Aglebî saltanatı 904 yılında Şii Fâtımîler'in propagandaları sonucunda parçalandı ve toprakları Fâtımîler'in eline geçti.
  • 아글라브 왕조 (Aghlabid, 아랍어: الأغالبة)는 이슬람 왕조로서 바니 타민족이 주축이 되어 설립한 왕조이다. 아바스 왕조의 속국과 같았으며 1세기 정도 후에는 파티마 왕조에 의해 멸망했다.800년 아바스 왕조의 군주 하루 알라시드가 이브라힘 1세를 지역의 수장으로 지명하면서 현재의 동부 알제리, 튀니지, 트리폴리 일대를 지배하게 됐다. 이름상으로는 독립국이었지만 아바스 왕조의 속국이었다.새로운 수도였던 알아바시야는 아랍인들이 북아프리카 정복 중 건설한 고대도시인 카이르완 일대에 지어졌다. 그런데 여러 율법학자들은 아글라브 왕조 내의 건축물이나 구조에 대해 알라가 없는 것에 대해 불만이 있었으며 베르베르족에 대한 처우 때문에 반감이 있기도 했다.지야닷 알라 1세(817-838) 때부터 모반이 일어나 824년 아랍 군대의 폭동이 일어났으며 베르베르인의 도움으로 836년에서야 진압됐다. 이런 일련의 폭동을 진압하기 위해 남부 이탈리아 반도 정복을 진행하기도 했으며 902년에 마지막 원정이 있었다. 점차적으로 아랍군의 세력이 시칠리아에서 약해지면서 전반적으로 아글라브 왕조의 세력도 쇠락하기 시작해 칼비드 왕조가 생겨나게 된다.아글라브 왕조는 856-863년까지 재위하던 아마드 이븐 무함마드 대에 융성했다. 리비아와 튀니지 일대는 로마의 관계 시설 확장에 힘입어 농경 기반이 발달되기 시작했으며 이슬람 세계와 비잔틴 제국, 이탈리아를 연결하는 무역로로서 큰 역할을 했다. 마그레비 일대에서 가장 중요한 중심으로서 신학과 법학, 시인들이 많이 모이는 곳이었다.이브라임 2세 때부터 쇠락의 길로 접어들어 이탈리아 일대를 장악했던 것이 칼라브리아 주를 잃으면서 더욱 가속화 됐다. 비잔틴 제국의 공격으로 이집트 일대도 승기를 빼앗겼다. 시아파 베르베르인의 반발이 거세지면서 파티마 왕조가 들어서게 됐고 909년에는 멸망했다.
  • Die Aghlabiden (Banu al-Aghlab, arabisch ‏بنو الأغلب‎, DMG Banū al-Aġlab, auch:arabisch ‏الأغالبة ‎ al-Aghāliba, DMG Al-Aġāliba) waren eine arabische Dynastie, die von 800 bis 909 in Ifriqiya regierte.Um der Anarchie in der Provinz Ifriqiya (Tunesien) nach dem Sturz der Muhallabiten gegen Ende des 8. Jahrhunderts entgegenzuwirken, ernannte der Kalif Harun ar-Raschid Ibrahim I. ibn al-Aghlab zum erblichen Emir (800–812). Sein Herrschaftsgebiet umfasste das östliche Algerien, Tunesien und Tripolitanien. Zwar regierte er faktisch unabhängig, doch wurde die Oberherrschaft der Abbasiden auch unter seinen Nachfolgern immer anerkannt.Als Residenz wurde außerhalb von Kairuan die Palaststadt al-Abbasiyya gegründet. Dies auch, um der Opposition der malikitischen Rechtsgelehrten und Theologen zu entgehen, die den aghlabidischen Emiren einen gottlosen Lebenswandel vorwarfen. Außerdem lehnten sie die Ungleichbehandlung der muslimischen Berber ab. Zur Sicherung der Macht nach außen und innen wurden Grenzfestungen (Ribat) angelegt u. a. in Sousse und Monastir.Unter Ziyadat Allah I. (817–838) kam es zu einer schweren Krise, als die arabischen Truppen 824 in Tunis rebellierten. Der Aufstand konnte erst 836 mit Hilfe der Berber unterdrückt werden. Um die unruhigen arabischen Truppen unter Kontrolle zu halten begannen die Aghlabiden 827 mit der Eroberung des byzantinischen Sizilien unter Asad ibn al-Furat. Die Eroberung kam nur langsam voran, und erst 902 konnten die letzten byzantinischen Stützpunkte besetzt werden. Von Sizilien aus wurden in der Folgezeit weite Teile Italiens durch Raubzüge geplündert. 846 erfolgte ein Angriff auf Rom, der zur Plünderung der Stadt und zur Zerstörung der Basilika St. Peter führte. Erst im 10. Jahrhundert konnten die Muslime wieder zurück- und aus Italien vergedrängt werden – die Aghlabiden verloren zunehmend die Kontrolle über die arabischen Truppen auf Sizilien und in Italien.Das Aghlabidenreich erreichte unter Abu Ibrahim Ahmad (856–863) seinen Höhepunkt. Ifriqiya war auf Grund seiner blühenden Landwirtschaft eine bedeutende Wirtschaftsmacht. Die von den Römern übernommenen Bewässerungssysteme wurden weiter ausgebaut. Das Reich entwickelte sich zur Drehscheibe des Handels zwischen den islamischen Ländern sowie Italien und Byzanz, wobei vor allem der Sklavenhandel sehr gewinnbringend war. Kairuan wurde unter den Aghlabiden zum bedeutendsten Zentrum der Wissenschaft im Maghreb. Besonders Gelehrte der Theologie und des Rechts, sowie Dichter versammelten sich in der Stadt.Der Niedergang der Dynastie begann unter Abu Ishaq Ibrahim II. (875–902). So ging die Kontrolle über Kalabrien an Byzanz verloren, musste 882 ein Angriff der Tuluniden aus Ägypten abgewehrt und Aufstände der Berber in verlustreichen Kämpfen niedergeschlagen werden. Außerdem begann sich seit 893 unter den Kutama-Berbern durch die Mission von Abu Abd Allah asch-Schiʿi die Bewegung der schiitischen Fatimiden auszubreiten. Diese führten 909 auch den Sturz der Aghlabiden herbei.Die Bedeutung der Aghlabiden liegt in der Einleitung einer Entwicklung zur Eigenstaatlichkeit Tunesiens. Außerdem setzten sie den orthodoxen sunnitischen Islam der malikitischen Rechtsschule in Ifriqiya weitgehend durch und verdrängte die Charidschiten aus diesem Teil des Maghreb.
  • Els aglàbides (en àrab الأغالبة, al-Aḡāliba) o Banu Àghlab (بنو الأغلب, Banū Aḡlab), originaris dels Khorasan, foren una dinastia àrab que va governar Ifríqiya del 800 al 909.El govern hereditari els fou confiat pel califa Harun ar-Raixid el 800. L'acord establia que l'emir d'Ifrikiya renunciava a la subvenció del califat i a més havia de pagar a Bagdad 40.000 dinars. El primer emir, Ibrahim ibn al-Àghlab, fou un bon diplomàtic i home d'estat, que va rebre ambaixadors de Carlemany i del patrici Constantí de Sicília (vegeu: Abbasiyya); va lluitar contra els kharigites que dominaven el sud d'Ifrikiya, l'Aurès i el Magrib central. Els àrabs del djund que formaven les guarnicions, mai van ser prou obedients a la dinastia i Ibrahim va haver de reprimir dos revoltes: la de Hamdis ibn Abd-ar-Rahman al-Kindí (802) i la d'Imran ibn Mukhallad (809); ambdues van tenir fort suport a la ciutat de Kayrawan i Ibrahim ja ho havia previst i havia fundat una capital una mica al sud, Al-Abbasiyya o Al-Kasr al-Kadim, poblada pels àrabs del djund més fidels, i per esclaus negres.La revolta més greu dels àrabs del djund fou durant el govern de Ziyàdat-Al·lah ibn Ibrahim (817-838) dirigida per Mansur ibn Nasr al-Tunbudhí, que dominava el castell de Tunbudha, al costat de Tunis, i al que van secundar molts caps àrabs (824) i van dominar després de diverses lluites amb resultats alterns, tot el país menys Gabes i la seva regió, però l'emir va poder sufocar la revolta amb l'ajut dels berbers del Jarid, i el cap rebel es va rendir i fou executat. Per pacificar el país es va dictar una amnistia i es va començar la conquesta de Sicília (el 827) desviant així als guerrers cap a una empresa exterior.Les predicacions xiïtes d'Abu-Abd-Al·lah aix-Xií que van guanyar suport sobretot entre els berbers kutama, va posar fi a la dinastia i va donar pas a l'establiment dels fatimites.
  • Los aglabíes o Banu al-Aglab fueron una dinastía de emires musulmanes sunníes del norte de África, centrado su poder en Ifriqiya (Túnez), donde el fundador Ibrahim I ibn Aglab estableció en el año 800 un emirato nominalmente dependiente del califato abasí que llegó a ser una potencia militar en el Mediterráneo central, extendiéndose al norte de Argelia, Tripolitania (Libia), Sicilia, Cerdeña y el Sur de Italia. Su capital estaba situada en Kairuán. Su poder acabó en el año 909, cuando los fatimíes alzaron el suyo en Egipto y se expandieron por el norte de África.Sus miembros pertenecían a la rama de la tribu árabe de los Banu Tamim (el fundador legendario de la dinastía fue un al-Tamimi), la misma estirpe que la del profeta Mahoma, que después de conquistar Persia se estableció en Jorasán, en el actual Irán, y se extendió al norte de África.
  • Os Aglábidas foram uma dinastia árabe constituída por onze emires que governou num território que corresponde à actual Tunísia e ao nordeste da Argélia entre 800 e 909. Embora se encontrassem sob suserania nominal do Califado Abássida de Bagdade, os Aglábidas governaram de forma independente. A dinastia foi iniciada com Ibrahim ibn al-Aghlab (r. 800–812), um general que foi nomeado pelo califa abássida Harun al-Rashid governador da Ifriqya e que tinha subjugado uma revolta local.Um dos feitos mais relevantes dos Aglábidas foi a conquista da Sicília entre 827 e 878; a ilha permaneceria sob domínio islâmico durante mais de dois séculos. Penetrando na península Itálica, chegaram a atacar Roma. Os Aglábidas fizeram de Cairuão (al-Qayrawan) uma das mais brilhantes cidades da civilização islâmica no norte de África, que seria foco de difusão do Islão. O emir Ziyadat Allah ordenou a reconstrução da Grande Mesquita de Cairuão (construída originalmente em 670) e ainda é possível ver na cidade as grandes cisternas construídas neste período. Em Tunes, os Aglábidas ordenaram a construção da Mesquita Zitouna. Em 909 os Aglábidas foram derrubados pelos califas xiitas do Califado Fatímida em Raqqada (a segunda capital da dinastia).
  • De Aghlabiden (Arabisch: الأغالبة) vormden een dynastie van emirs die van 800 tot 909 Ifriqiya regeerden.
  • Az aglabidák észak-afrikai (Ifríkija) arab emírdinasztia volt, amely 800–909 között gyakorolta a hatalmat mint az abbászida kalifáknak elvileg alávetett, gyakorlatilag független helytartói.Leginkább arról emlékezetes ez a dinasztia, hogy 827-ben megkezdte Szicília elfoglalását a Bizánci Birodalomtól, amit 902-re teljesen végbe is vitt. Uralmukat végigkísérte az anyaország berbereinek és a helyi hadseregnek, illetve a szicíliai muszlimoknak a folytonos lázongása. 909-ben Ubajdalláh al-Mahdí, az iszmáilita síita Fátimida-dinasztia alapítója buktatta meg őket.
  • Gli Aghlabidi, o Aglabiti, furono all'inizio del IX secolo la prima dinastia musulmana autonoma all'interno del califfato abbaside. Costituirono anche un tentativo di dominazione araba su popolazioni berbere dell'Ifrīqiya.Il nome della dinastia deriva dal nome proprio dell'eponimo, il turco al-Aghlab b. Sālim, un antico seguace di Abū Muslim, giunto nel 760 nell'Occidente islamico dalle natie regioni transoxiane al seguito di Muhammad b. al-Ashʿath per poi essere incaricato dal califfo al-Mansūr di combattere i kharigiti ibaditi, diventando wālī (governatore) d'Ifrīqiya fra il 765 e il 768.Suo figlio Ibrāhīm ricevette un'ottima educazione tanto militare quanto umanistica e giuridica e fu nominato governatore dello Zāb (attuale regione dell'Algeria) col medesimo scopo di contenere le pericolose spinte eversive kharigite che si rifugiavano nelle regioni maghrebine più occidentali, lì dove non poteva giungere l'autorità e il braccio militare degli Abbasidi.Il califfo Hārūn al-Rashīd nominò nell'800 Ibrāhīm amīr (comandante) dell'Ifrīqiya, con autorità civile e militare e con amplissima autonomia impositiva per stroncare una volta per tutte il fenomeno del kharigismo nelle regioni sotto la sua diretta sovranità. Per garantire la necessaria continuità d'azione il califfo dispose anche la possibilità che Ibrāhīm e i suoi successori designassero in piena libertà da Qayrawān i loro successori, riservando a sé stesso e ai suoi successori il diritto di veto sulle nomine, diritto che fu esercitato una sola volta, all'epoca in cui Emiro diventò Ibrāhīm II che, deposte le vesti emirali, indossò i panni del combattente dirigendosi verso la Sicilia e la "Terra Grande", trovando tuttavia morte sotto le mura della città di Cosenza.Gli Aghlabidi s'impegnarono a versare un tributo agli Abbasidi per circa 40 000 dīnār annui: introito che s'accompagnava per le esauste casse erariali califfali al risparmio di 100 000 dīnār, altrimenti da versare alla wilāya (governatorato) d'Egitto da cui dipendeva Qayrawān, una parte delle quali sarebbe stato inevitabilmente destinato all'Ifrīqiya per le sue necessità militari.Sotto gli Aghlabidi fu organizzata nell'827 la spedizione (tramutatasi in conquista) che si diresse alla volta della Sicilia bizantina ma, se il pericolo kharigita fu tenuto convenientemente sotto controllo dai governanti di Raqqāda (la nuova capitale aghlabide nei pressi di Tunisi che sostituì Qayrawān), quello di maggior pericolo fu per lungo periodo ignorato o sottostimato. Gli ismailiti Fatimidi, indisturbati, ebbero infatti la possibilità di fare proseliti e di lanciare le operazioni che portarono alla rovina il regime emirale sunnita degli Aghlabidi.Il deterioramento dell'emirato si avviò sotto Abū l-Gharānīq Muhammad II quando un potente esercito aghlabida fu annientato durante una grave rivolta di popolazioni berbere dell'ovest. Regnante Abū Ishāq Ibrāhīm II dovettero patire una pesante sconfitta da parte del tulunide al-‛Abbās ibn Ṭūlūn (già ribellatosi al padre Ahmad ibn Tulun). La vittoria fatimide di Dār Mallūl aprì la stagione delle conquiste per i Fatimidi, seguita dall'ancor più nitida affermazione di Dār Madyān e dal definitivo trionfo di al-Urbus (19 marzo 909), cui seguì poco dopo la presa di Qairawān da parte del missionario sciita Abū ‛Abd Allāh. L'amīr aghlabide Ziyādat Allāh III b. ʿAbd Allāh si rifugiò in Egitto e l'Ifrīqiya passò sotto il controllo fatimide.
  • Аглаби́ды — арабская династия, правившая Ифрикией. Происходила из племени Бану Тамим, правившего в ряде провинций Арабского халифата, в том числе в Северной Африке в 800—909 гг. Правители династии Аглабидов носили титул амира и формально признавали сюзеренитет аббасидских халифов, фактически эмират Аглабидов со столицей в Кайруане был независимым. Начиная с 827, Аглабиды завоевали Сицилию, а позднее — Калабрию. Династия Аглабидов пала в результате шиитского восстания под предводительством Фатимидов.
  • Aghlabidzi - dynastia emirów, członkowie arabskiego plemienia Bani Tamim, rządzili Ifrikiją(północna Afryka), nominalnie w imieniu abbasydzkiego kalifa, przez około stulecie zanim zostali obaleni przez nową potęgę Fatymidów.
  • アグラブ朝アラビア語: الأغالبة‎アグラブ朝の位置アグラブ朝は(あぐらぶ ちょう、Aghalabid Dynasty、アラビア語: الأغالبة‎ 、800年-909年)はアッバース朝支配下で現在のチュニジア地方の支配を認められたアグラブ王国(The Aghalabid kingdom)の王朝。国教はイスラーム教スンナ派。首都はカイラワーン。
  • The Aghlabids (Arabic: الأغالبة‎) were an Arab dynasty of emirs, who ruled Ifriqiya, nominally on behalf of the Abbasid Caliph, for about a century, until overthrown by the new power of the Fatimids.
dbpedia-owl:capital
dbpedia-owl:description
  • http://fr.dbpedia.org/resource/Aghlabides__1
  • http://fr.dbpedia.org/resource/Aghlabides__2
dbpedia-owl:event
dbpedia-owl:existence
dbpedia-owl:government
dbpedia-owl:mapCaption
  • Extension maximale du royaume des Aghlabides
dbpedia-owl:nextEntity
dbpedia-owl:previousEntity
dbpedia-owl:religion
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 242647 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 14167 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 188 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110730626 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:align
  • left
prop-fr:alignt
  • center
prop-fr:annéeDébut
  • 800 (xsd:integer)
prop-fr:annéeFin
  • 909 (xsd:integer)
prop-fr:capitale
  • Kairouan, puis El Abbasiyya
prop-fr:carte
  • Aghlabids Dynasty 800 - 909 .svg
prop-fr:couleurfondt
  • pink
prop-fr:evt
  • Ibrahim ibn al-Aghlab est nommé émir de l'Ifriqiya par le pouvoir abbasside
  • Conquête de Malte et de la Sicile
  • Fin de la dynastie à Malte
  • Chute de la dynastie en Afrique, qui se maintient à Malte
prop-fr:evt1Date
  • 800 (xsd:integer)
prop-fr:evt2Date
  • 827 (xsd:integer)
prop-fr:evt3Date
  • 909 (xsd:integer)
prop-fr:evt4Date
  • 1048 (xsd:integer)
prop-fr:gouvernement
  • Émirat vassal du califat abbasside
prop-fr:largeur
  • 99 (xsd:integer)
prop-fr:leadera
prop-fr:leadera1Date
  • 800 (xsd:integer)
prop-fr:leadera2Date
  • 903 (xsd:integer)
prop-fr:légende
  • Extension maximale du royaume des Aghlabides
prop-fr:nom
  • Banû El Aghlab
  • الأغالبة
prop-fr:nomFrançais
  • Aghlabides
prop-fr:p
prop-fr:religion
prop-fr:s
prop-fr:titre
  • Généalogie des émirs d'Ifriqiya de la dynastie des Aghlabides
prop-fr:titreLeadera
  • Émirs
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Les Aghlabides (arabe : الأغالبة) ou Banû El Aghlab (بنو الأغلب) sont une dynastie d'émirs issue de la tribu arabe des Banu Tamim originaire du Khorassan.Deuxième dynasties arabe après les Muhallabides ayant régné sur l'Ifriqiya au nom du calife abbasside, de 800 à 909, elle compte onze souverains avant d'être évincée avec l'installation des Fatimides.↑ (fr) Histoire générale de l'Afrique, vol. III « L'Afrique du VIIe au XIe siècle », éd. Unesco, Paris, 1990, p. 287
  • De Aghlabiden (Arabisch: الأغالبة) vormden een dynastie van emirs die van 800 tot 909 Ifriqiya regeerden.
  • Aghlabidzi - dynastia emirów, członkowie arabskiego plemienia Bani Tamim, rządzili Ifrikiją(północna Afryka), nominalnie w imieniu abbasydzkiego kalifa, przez około stulecie zanim zostali obaleni przez nową potęgę Fatymidów.
  • アグラブ朝アラビア語: الأغالبة‎アグラブ朝の位置アグラブ朝は(あぐらぶ ちょう、Aghalabid Dynasty、アラビア語: الأغالبة‎ 、800年-909年)はアッバース朝支配下で現在のチュニジア地方の支配を認められたアグラブ王国(The Aghalabid kingdom)の王朝。国教はイスラーム教スンナ派。首都はカイラワーン。
  • The Aghlabids (Arabic: الأغالبة‎) were an Arab dynasty of emirs, who ruled Ifriqiya, nominally on behalf of the Abbasid Caliph, for about a century, until overthrown by the new power of the Fatimids.
  • Aglebîler (Arapça: الأغالبة‎), Fâtımîlerden önce Kuzey Afrika'nın bir bölümünde 800-909 yılları arasında hüküm süren emirlik.Bağdat'ta Abbâsî hâkimiyeti devam ederken, Halife Harun Reşid emirlerinden İbrahim bin Agleb'i, Kuzey Afrika'ya vali tayin etti. İbrahim bin Agleb, Tunus'ta isyanları bastırarak duruma hakim oldu ve 801 yılında içişlerinde özerk, dışişlerinde halifeye bağlı Aglebiler Devleti'ni kurdu.
  • Els aglàbides (en àrab الأغالبة, al-Aḡāliba) o Banu Àghlab (بنو الأغلب, Banū Aḡlab), originaris dels Khorasan, foren una dinastia àrab que va governar Ifríqiya del 800 al 909.El govern hereditari els fou confiat pel califa Harun ar-Raixid el 800. L'acord establia que l'emir d'Ifrikiya renunciava a la subvenció del califat i a més havia de pagar a Bagdad 40.000 dinars.
  • Gli Aghlabidi, o Aglabiti, furono all'inizio del IX secolo la prima dinastia musulmana autonoma all'interno del califfato abbaside. Costituirono anche un tentativo di dominazione araba su popolazioni berbere dell'Ifrīqiya.Il nome della dinastia deriva dal nome proprio dell'eponimo, il turco al-Aghlab b. Sālim, un antico seguace di Abū Muslim, giunto nel 760 nell'Occidente islamico dalle natie regioni transoxiane al seguito di Muhammad b.
  • Die Aghlabiden (Banu al-Aghlab, arabisch ‏بنو الأغلب‎, DMG Banū al-Aġlab, auch:arabisch ‏الأغالبة ‎ al-Aghāliba, DMG Al-Aġāliba) waren eine arabische Dynastie, die von 800 bis 909 in Ifriqiya regierte.Um der Anarchie in der Provinz Ifriqiya (Tunesien) nach dem Sturz der Muhallabiten gegen Ende des 8. Jahrhunderts entgegenzuwirken, ernannte der Kalif Harun ar-Raschid Ibrahim I. ibn al-Aghlab zum erblichen Emir (800–812).
  • Los aglabíes o Banu al-Aglab fueron una dinastía de emires musulmanes sunníes del norte de África, centrado su poder en Ifriqiya (Túnez), donde el fundador Ibrahim I ibn Aglab estableció en el año 800 un emirato nominalmente dependiente del califato abasí que llegó a ser una potencia militar en el Mediterráneo central, extendiéndose al norte de Argelia, Tripolitania (Libia), Sicilia, Cerdeña y el Sur de Italia. Su capital estaba situada en Kairuán.
  • Os Aglábidas foram uma dinastia árabe constituída por onze emires que governou num território que corresponde à actual Tunísia e ao nordeste da Argélia entre 800 e 909. Embora se encontrassem sob suserania nominal do Califado Abássida de Bagdade, os Aglábidas governaram de forma independente. A dinastia foi iniciada com Ibrahim ibn al-Aghlab (r.
  • 아글라브 왕조 (Aghlabid, 아랍어: الأغالبة)는 이슬람 왕조로서 바니 타민족이 주축이 되어 설립한 왕조이다. 아바스 왕조의 속국과 같았으며 1세기 정도 후에는 파티마 왕조에 의해 멸망했다.800년 아바스 왕조의 군주 하루 알라시드가 이브라힘 1세를 지역의 수장으로 지명하면서 현재의 동부 알제리, 튀니지, 트리폴리 일대를 지배하게 됐다. 이름상으로는 독립국이었지만 아바스 왕조의 속국이었다.새로운 수도였던 알아바시야는 아랍인들이 북아프리카 정복 중 건설한 고대도시인 카이르완 일대에 지어졌다. 그런데 여러 율법학자들은 아글라브 왕조 내의 건축물이나 구조에 대해 알라가 없는 것에 대해 불만이 있었으며 베르베르족에 대한 처우 때문에 반감이 있기도 했다.지야닷 알라 1세(817-838) 때부터 모반이 일어나 824년 아랍 군대의 폭동이 일어났으며 베르베르인의 도움으로 836년에서야 진압됐다.
  • Az aglabidák észak-afrikai (Ifríkija) arab emírdinasztia volt, amely 800–909 között gyakorolta a hatalmat mint az abbászida kalifáknak elvileg alávetett, gyakorlatilag független helytartói.Leginkább arról emlékezetes ez a dinasztia, hogy 827-ben megkezdte Szicília elfoglalását a Bizánci Birodalomtól, amit 902-re teljesen végbe is vitt. Uralmukat végigkísérte az anyaország berbereinek és a helyi hadseregnek, illetve a szicíliai muszlimoknak a folytonos lázongása.
  • Аглаби́ды — арабская династия, правившая Ифрикией. Происходила из племени Бану Тамим, правившего в ряде провинций Арабского халифата, в том числе в Северной Африке в 800—909 гг. Правители династии Аглабидов носили титул амира и формально признавали сюзеренитет аббасидских халифов, фактически эмират Аглабидов со столицей в Кайруане был независимым. Начиная с 827, Аглабиды завоевали Сицилию, а позднее — Калабрию.
  • Аглабидите е арабска династия, управляваща Ифрикия. Произхожда от племето Бану Тамим, което управлява редица провинции на Арабския халифат, в това число в Северна Африка в периода 800 - 909 г. Управниците от династията Аглабиди носят титлата емир и формално признават сюзеренитета на абасидските халифи, като фактически емиратът на Аглабидите със столица Кайруан бил независим. Започвайки през 827 г., Аглабидите завоюват изпърво Сицилия, а по-късно и Калабрия.
rdfs:label
  • Aghlabides
  • Aghlabiden
  • Aghlabiden
  • Aghlabidi
  • Aghlabids
  • Aghlabidzi
  • Aglabidák
  • Aglabí
  • Aglebiler
  • Aglàbida
  • Aglábidas
  • Аглабиди
  • Аглабиды
  • アグラブ朝
  • 아글라브 왕조
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Aghlabides
is dbpedia-owl:nextEntity of
is dbpedia-owl:previousEntity of
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:p of
is prop-fr:s of
is foaf:primaryTopic of