Une épopée (du grec ancien ἐποποιία / epopoiía, de ἔπος / épos, « récit ou paroles d’un chant » et ποιέω / poiéô, « faire, créer » ; litt. « l’action de faire un récit ») est un long poème d’envergure nationale narrant les exploits historiques ou mythiques d’un héros ou d’un peuple. Le terme d’épopée peut, par extension, renvoyer à une suite de hauts-faits militaires et à la littérature qui y est relative.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Une épopée (du grec ancien ἐποποιία / epopoiía, de ἔπος / épos, « récit ou paroles d’un chant » et ποιέω / poiéô, « faire, créer » ; litt. « l’action de faire un récit ») est un long poème d’envergure nationale narrant les exploits historiques ou mythiques d’un héros ou d’un peuple. Le terme d’épopée peut, par extension, renvoyer à une suite de hauts-faits militaires et à la littérature qui y est relative. On parle ainsi d’épopée napoléonienne.Par extension également, un grand nombre de poèmes particulièrement longs, comme Evangéline de Longfellow ou la Divine Comédie de Dante, sont qualifiées d’épopées, bien que ne correspondant pas nécessairement aux caractéristiques traditionnelles du genre. De même, de nombreux textes, poèmes ou romans, à l’instar du Dit du Genji, ont pu être dits épiques en raison de leur dimension fondatrice ou de leur importance majeure dans la culture d’un peuple.
  • La epopeya es un subgénero épico o narrativo , escrito la mayor parte de las veces en verso largo (Hexámetro), o prosa, consiste en la narración extensa de acciones trascendentales o dignas de memoria para un pueblo en torno a la figura de un héroe que representa sus virtudes de más estima. En ella intervienen muchas veces los dioses y existen elementos fantásticos. Casi siempre estas acciones son guerras o viajes y suelen ser muy extensos, cada vez más escasos en los cantares de gesta o epopeyas medievales y, ya en el siglo XIX, absolutamente eliminados en la novela realista o epopeya del héroe vulgar o de la clase media que por entonces conquistó el poder político y el prestigio social y reveló en ella los valores de la burguesía: el individualismo y el materialismo. Entre sus subgéneros figuran el epilio, epilion o canto épico; el cantar de gesta; la saga islandesa; el poema heroico o poema épico culto; la epopeya burlesca y la novela. La primera característica esencial de la epopeya es su extensión y la otra se divide en rapsodias o cantos.
  • 叙事詩(じょじし、英語: epic)とは、物事、出来事を記述する形の韻文であり、ある程度の長さを持つものである。一般的には民族の英雄や神話、民族の歴史として語り伝える価値のある事件を出来事の物語として語り伝えるものをさす。口承文芸として、吟遊詩人や語り部などが伝え、その民族の古い時代には次世代の教養の根幹を成したり、教育の主要部分となる事も多かった。後世に書き残され、歴史資料に保存される事になったものが多い。
  • Wiracarita (bahasa Sanskerta: वीरचरित) atau disebut pula epos adalah sejenis karya sastra tradisional yang menceritakan kisah kepahlawanan (wira berarti pahlawan dan carita adalah cerita/kisah). Epos ini seringkali dinyatakan dalam bentuk syair. Beberapa contoh epos terkenal adalah Ramayana, Mahabharata, Illiad, Odysseus, La Chanson de Roland, La Galigo, dan Hikayat Hang Tuah.
  • Епосът („казано, строфа“, също и „разказ, стихотворение“) е един от трите основни литературни рода в българската литературна традиция (другите два са лириката и драмата). Представлява една или повече случки, за които се разказва. Характеризира се със сюжетност и разгърнато повествование. През Античността и Средновековието се развива стихотворният епос — епопея, новелата, идилията, легенда. През 16–17 в. се утвърждава прозаичният епос (белетристиката) — повест, разказ, роман (новела), фейлетон, пътепис и др. В народния фолклор на редица народи, например славяните, присъства богата литературна традиция от епически прозведения. Често срещан жанр в народния епос е героическата песен — повествование в стихове, което разказва эа юнаци (герои), влизащи в епически двубой с общ враг за защита и утвърждаване на свещените ценности на етноса: свободата, земята, рода (кръвта) и вярата.Обикновено певческите изпълнители на български героични песни са само мъже, които имат певческа и поетична дарба. Те са част от обредно-ритуалните практики: сватби, кръщенета, събори.
  • Az eposz az epika legkorábban kialakult, nagy múltú műfaja. A leggyakrabban verses formájú és nagy terjedelmű. Szereplői rendkívüli tulajdonsággal rendelkező hősök, akik nagy tetteket hajtanak végre, ezek a közösség életében jelentősek, de kihathatnak az egész emberiség sorsára is.Az eposz anyaga valamilyen – akár valóságos, akár képzelt – történet, előadási formája is a történeti előadás költőibb változata. Az eposz a múlt költészete, és a fantázia forrása benne az emlékezet, a hagyomány. Az előadott történet lehet egészen egyszerű, egyetlen tényből álló, vagy igen összetett és gazdag tagolódású, ábrázolhatja egy személy vagy egyesek sorsát, vagy egy nemzetét is.Az eposz verses nagyepikai műfaj, mely egy egész közösségre kiható nagy jelentőségű eseményt dolgoz fel, illetve az esemény azzá válik az eposzi ábrázolás során.Az eposz az epika műnemébe tartozó, nagy terjedelmű elbeszélő költemény. Rendkívüli képességekkel rendelkező hőse istenektől is támogatva nagy, egész közösség számára jelentős tetteket visz véghez.
  • An epic (from the Ancient Greek adjective ἐπικός (epikos), from ἔπος (epos) "word, story, poem") is a lengthy narrative poem, ordinarily concerning a serious subject containing details of heroic deeds and events significant to a culture or nation. Oral poetry may qualify as an epic, and Albert Lord and Milman Parry have argued that classical epics were fundamentally an oral poetic form. Another type of epic poetry is epyllion (plural: epyllia), which is a brief narrative poem with a romantic or mythological theme. The term, which means "little epic", came into use in the nineteenth century. It refers primarily to the erudite, shorter hexameter poems of the Hellenistic period and the similar works composed at Rome from the age of the neoterics; to a lesser degree, the term includes some poems of the English Renaissance, particularly those influenced by Ovid.[citation needed] The most famous example of classical epyllion is perhaps Catullus 64.Some of the most famous examples of epic poetry include the Ramayana, Mahabharata, the Ancient Greek Iliad and the Odyssey, the Old English Beowulf, or the Portuguese Lusiads.
  • 서사시(敍事詩)는 자연이나 사물의 창조, 신의 업적, 영웅의 전기 등을 주제로 하는 이야기 시이다. 서사시는 인류의 역사 속에서 존재한 거의 모든 문화에서 발견할 수 있다. 넓게는 문자 없이 들려주는 이야기로 전해져 온 것도 서사시에 포함하나 일반적인 서사시는 운문의 형식으로 쓰인 것을 말한다.서사시는 서정시 · 극시와 함께 시의 3대 형식의 하나로서, 객관적 문학의 총칭에도 사용된다.고대 그리스에서는 음송(吟誦)한 이야기를 지칭했다. 이 표현 방법은 고대·중세에서는 성행했으나 차츰 극 또는 소설로 바뀌어졌다. 호메로스의 《일리아스》·《오디세이아》, 단테의 《신곡》, 인도 문학의 《라마야나》·《마하바라타》 등이 유명하다.
  • Un poema epico è un componimento letterario che narra le gesta, storiche o leggendarie, di un eroe o di un popolo, mediante le quali si conservava e tramandava la memoria e l'identità di una civiltà o di una classe politica.Il termine "epica" deriva dal greco antico ἕπος (epos) che significa "parola", ed in senso più ampio "racconto", "narrazione".L'epica narra in versi il mythos (mito), cioè il racconto di un passato glorioso di guerre, e di avventure. L'epica è la prima forma di narrativa, ma non solo: costituisce anche una sorta di enciclopedia del sapere religioso, politico ecc. Essa veniva trasmessa oralmente con un accompagnamento musicale da poeti-cantori.I poemi epici di tutte le letterature attingono a un patrimonio di miti preesistente; i più antichi poemi epici che si conoscono sono i mesopotamici Atrahasis e l’epopea del re di Uruk, Gilgamesh, anche se i due poemi epici più noti sono l’Iliade e l’Odissea.
  • Em estudos clássicos, a poesia épica (em grego antigo: ἐπύλλιον, plural: ἐπύλλια, epyllia) é um gênero da literatura que se refere a um poema narrativo relativamente curto (ou episódios discretos dentro de um trabalho mais longo) que mostra afinidades formais com o épico, mas revela uma preocupação com temas e técnicas poéticas que não são, em geral, ou, pelo menos, primariamente características adequadamente épicas.
  • Das Epos (altgriechisch ἔπος „Wort, Vers“, dann auch „die Erzählung, das Gedicht“; Pl.: Epen), veraltet die Epopöe (von ἐποποιία epopoiia, „die Versschöpfung“) ist in der Antike neben Drama und Lyrik eine Hauptform der Dichtung. Erzählende Dichtung wird unter dem Begriff Epik zusammengefasst. Im allgemeinsten Sinn ist ein Epos heute eine weitläufige oder ausschweifende Erzählung.
  • Een epos (Grieks, meervoud epen of - minder gebruikelijk - epossen) of heldendicht is een lang, verhalend gedicht over belangrijke mythologische of historische personen en gebeurtenissen.Het kan ook gaan over een al dan niet legendarische gebeurtenis, zoals in de Ilias van Homeros en de Aeneis van Vergilius.
  • Epos (gr. έπος, epos = słowo), także: ‘epopeja’, ‘poemat heroiczny’, czasem również ‘poemat epicki’ – jeden z głównych i najstarszych gatunków epiki.Obejmuje utwory najczęściej poetyckie, np. Iliada, Odyseja, rzadziej tworzone prozą, np. Tain bo Coulange, ukazujące dzieje życia legendarnych, częściowo lub całkiem historycznych bohaterów na tle wydarzeń przełomowych dla danego narodu, lub też opowieść o prapoczątkach tego narodu albo grupy etnicznej a także omawia początki kultów religijnych. Często opowiadają nie tylko o postaciach ludzkich, ale też boskich, magicznych czy demonicznych (np. Ramajana). Najwcześniejsze eposy mają charakter zbioru opowieści mitycznych i wywodzą się często z czasów, w których grupa ich autorów nie znała pisma.Prostszą, krótszą odmianą jest poemat epicki (np. Beowulf). Często głównym wątkiem eposu jest historia jednego rodu panującego (Pieśń o Nibelungach) lub dzieje życia jednego niezwykłego heroicznego bohatera (Odyseja), ale może on też przedstawiać opowieść o całym ludzie (Kalevala), o jego początkach (Eneida), także o jego bogach (Dzieje Dionizosa, Edda) i przodkach (eposy Hezjoda). Dawne eposy i poematy epickie przeznaczone były do recytowania lub do śpiewania, często zawierały elementy rytuałów i były używane w celach religijnych. Stanowiły też często zapis religii i mitologii danego ludu, jego wartości moralnych, obyczajowości i najstarszego języka.Za ostatnią „żywą epopeję” uważa się nawiązującą do początków buddyzmu tybetańskiego Epopeję o Królu Gesarze. Wśród Tybetańczyków i Mongołów znaleźć można około 140 pieśniarzy, którzy zajmują się tą balladą. Eposy powstałe w czasach późniejszych (począwszy od czasów rzymskich, ale i np. Raj utracony i Pan Tadeusz) są dziełami czysto literackimi, które nie wywodzą się bezpośrednio z ustnej tradycji epickiej.
  • Э́пос (др.-греч. ἔπος — «слово», «повествование») — героическое повествование о прошлом, содержащее целостную картину народной жизни и представляющее в гармоническом единстве некий эпический мир героев..
  • Epos (řecky: slovo, řeč, vyprávění) je rozměrná epická veršovaná skladba volné kompozice. Typický je pomalý dějový spád.Obvykle popisují historické události, války a hrdinské činy. Prototypem je starověký hrdinský epos, založený na bájesloví (např. Epos o Gilgamešovi). Jeho pokračovatelem je epos středověký (např. Píseň o Cidovi, Píseň o Rolandovi, ruské byliny, jihoslovanské junácké písně).Epos zkratkovitě líčí zrození hrdiny, jeho hrdinské činy, smrt nebo nesmrtelnost. Hrdinové se střetávali s bájnými netvory (draci, hadi) a silnějšími protivníky. Do děje často zasahují nadpřirozené síly a bohové.Epos o Gilgamešovi - líčí osudy Mezopotámského krále Gilgameše. Ten vykonal mnohé velkolepé činy a toužil se stát nesmrtelným. Teprve na konci svého života zjišťuje, že člověk nemůže dosáhnout nesmrtelnosti, může však přežít v paměti lidu tím, co dokázal.
  • Epik şiir, kahramanlık, yurt sevgisi gibi liriklik bildiren şiirdir. Epik şiirler "doğal epik" ve "yapay epik" olarak ikiye ayrılır. Aynı anlamda hamasi şiir, kahramanlık şiiri, destani şiir adında da kullanılır.
  • Poema èpic o epopeia són termes que defineixen en literatura el gènere poètic que narra les gestes dels herois amb una barreja tant d'elements reals com fabulosos i llegendaris. En els seus orígens la seva transmissió era oral i per tant hi podia haver diverses versions d'una mateixa història. De poemes èpics ja se'n troben a les primitives civilitzacions, com el Gilgamesh a Mesopotàmia, les Aventures de Sinuhé escrites cap al 2000 aC a l'antic Egipte, el Poema èpic de Manas de tradició Kirguís (Kirguizistan i xinesa), el Mahabharata o el Ramayana a l'Índia i, més properes a la cultura occidental, les obres d'Homer: la Ilíada i l'Odissea (segle VIII aC). També van conrear aquest gènere els grecs Hesíode amb la Teogonia, Queril de Samos, Pisandre de Camiros, Cal·límac o Apol·loni de Rodes amb la seva famosa obra els Argonautes, on l'heroi Jasó viatja fins a la llunyana Còlquida per aconseguir el velló d'or. El primer poema èpic en llatí va ser una traducció de l' Odissea, portada a terme per l'esclau grec de Tarent Livi Andrònic, i darrere d'aquest van sobresortir poetes com Enni (els Annals), Gneu Nevi (Bellum Punicum), i especialment Virgili amb la seva gran obra mestra l'Eneida. Altres autors posteriors que van escriure en llatí poemes èpics són Lucà, que al contrari de la resta d'autors, va fer intervenir personatges reals com Juli Cèsar o Pompeu a la seva obra Farsàlia, Estaci, Claudi Claudià, Sili Itàlic, etc. D'autors cristians d'entre els segles IV i VI cal destacar Aureli Climent Prudenci, Sidoni Apol·linar o Avit, que van influenciar els autors d'una època posterior. A l'edat mitjana va ser la cançó de gesta la que narrava en les diverses llengües romàniques les aventures dels herois del país. En llengua castellana el Cantar de Mío Cid és el poema èpic més representatiu. De més al nord d'Europa han arribat tant les sagues escandinaves i la recopilació dels Edda islandesos com l'epopeia germànica el Cant dels Hildebrands (segle VIII) o més tard el Cant dels Nibelungs (segle XIII). A partir del Renaixement aquest gènere es va continuar conreant però amb la voluntat principal d'exaltar un personatge real i el seu propi país, rebent com a influència principal els continguts i ideals de l'obra de Virgili, com es veu a L'Araucana.Cap al segle XVIII aquest gènere va caure en decadència, i per tant en desús, tornarnant a florir durant el Romanticisme. En llengua catalana van destacar dos grans autors, Joaquim Rubió i Ors i Manuel Milà i Fontanals. A finals del segle XIX Jacint Verdaguer va representar la culminació d'aquest gènere amb obres com L'Atlàntida i especialment Canigó, on canta mitjançant històries cavalleresques i fabuloses procedents del folklore català, els orígens de la Catalunya cristiana.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 3959 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 46541 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 316 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 111079562 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1968 (xsd:integer)
prop-fr:auteur
prop-fr:fr
  • Erich Burck
prop-fr:lang
  • de
prop-fr:lieu
  • Paris
prop-fr:texte
  • Erich Burck
prop-fr:titre
  • Mythe et épopée
prop-fr:trad
  • Erich Burck
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • Une épopée (du grec ancien ἐποποιία / epopoiía, de ἔπος / épos, « récit ou paroles d’un chant » et ποιέω / poiéô, « faire, créer » ; litt. « l’action de faire un récit ») est un long poème d’envergure nationale narrant les exploits historiques ou mythiques d’un héros ou d’un peuple. Le terme d’épopée peut, par extension, renvoyer à une suite de hauts-faits militaires et à la littérature qui y est relative.
  • 叙事詩(じょじし、英語: epic)とは、物事、出来事を記述する形の韻文であり、ある程度の長さを持つものである。一般的には民族の英雄や神話、民族の歴史として語り伝える価値のある事件を出来事の物語として語り伝えるものをさす。口承文芸として、吟遊詩人や語り部などが伝え、その民族の古い時代には次世代の教養の根幹を成したり、教育の主要部分となる事も多かった。後世に書き残され、歴史資料に保存される事になったものが多い。
  • Wiracarita (bahasa Sanskerta: वीरचरित) atau disebut pula epos adalah sejenis karya sastra tradisional yang menceritakan kisah kepahlawanan (wira berarti pahlawan dan carita adalah cerita/kisah). Epos ini seringkali dinyatakan dalam bentuk syair. Beberapa contoh epos terkenal adalah Ramayana, Mahabharata, Illiad, Odysseus, La Chanson de Roland, La Galigo, dan Hikayat Hang Tuah.
  • 서사시(敍事詩)는 자연이나 사물의 창조, 신의 업적, 영웅의 전기 등을 주제로 하는 이야기 시이다. 서사시는 인류의 역사 속에서 존재한 거의 모든 문화에서 발견할 수 있다. 넓게는 문자 없이 들려주는 이야기로 전해져 온 것도 서사시에 포함하나 일반적인 서사시는 운문의 형식으로 쓰인 것을 말한다.서사시는 서정시 · 극시와 함께 시의 3대 형식의 하나로서, 객관적 문학의 총칭에도 사용된다.고대 그리스에서는 음송(吟誦)한 이야기를 지칭했다. 이 표현 방법은 고대·중세에서는 성행했으나 차츰 극 또는 소설로 바뀌어졌다. 호메로스의 《일리아스》·《오디세이아》, 단테의 《신곡》, 인도 문학의 《라마야나》·《마하바라타》 등이 유명하다.
  • Em estudos clássicos, a poesia épica (em grego antigo: ἐπύλλιον, plural: ἐπύλλια, epyllia) é um gênero da literatura que se refere a um poema narrativo relativamente curto (ou episódios discretos dentro de um trabalho mais longo) que mostra afinidades formais com o épico, mas revela uma preocupação com temas e técnicas poéticas que não são, em geral, ou, pelo menos, primariamente características adequadamente épicas.
  • Das Epos (altgriechisch ἔπος „Wort, Vers“, dann auch „die Erzählung, das Gedicht“; Pl.: Epen), veraltet die Epopöe (von ἐποποιία epopoiia, „die Versschöpfung“) ist in der Antike neben Drama und Lyrik eine Hauptform der Dichtung. Erzählende Dichtung wird unter dem Begriff Epik zusammengefasst. Im allgemeinsten Sinn ist ein Epos heute eine weitläufige oder ausschweifende Erzählung.
  • Een epos (Grieks, meervoud epen of - minder gebruikelijk - epossen) of heldendicht is een lang, verhalend gedicht over belangrijke mythologische of historische personen en gebeurtenissen.Het kan ook gaan over een al dan niet legendarische gebeurtenis, zoals in de Ilias van Homeros en de Aeneis van Vergilius.
  • Э́пос (др.-греч. ἔπος — «слово», «повествование») — героическое повествование о прошлом, содержащее целостную картину народной жизни и представляющее в гармоническом единстве некий эпический мир героев..
  • Epik şiir, kahramanlık, yurt sevgisi gibi liriklik bildiren şiirdir. Epik şiirler "doğal epik" ve "yapay epik" olarak ikiye ayrılır. Aynı anlamda hamasi şiir, kahramanlık şiiri, destani şiir adında da kullanılır.
  • Poema èpic o epopeia són termes que defineixen en literatura el gènere poètic que narra les gestes dels herois amb una barreja tant d'elements reals com fabulosos i llegendaris. En els seus orígens la seva transmissió era oral i per tant hi podia haver diverses versions d'una mateixa història.
  • La epopeya es un subgénero épico o narrativo , escrito la mayor parte de las veces en verso largo (Hexámetro), o prosa, consiste en la narración extensa de acciones trascendentales o dignas de memoria para un pueblo en torno a la figura de un héroe que representa sus virtudes de más estima. En ella intervienen muchas veces los dioses y existen elementos fantásticos.
  • Un poema epico è un componimento letterario che narra le gesta, storiche o leggendarie, di un eroe o di un popolo, mediante le quali si conservava e tramandava la memoria e l'identità di una civiltà o di una classe politica.Il termine "epica" deriva dal greco antico ἕπος (epos) che significa "parola", ed in senso più ampio "racconto", "narrazione".L'epica narra in versi il mythos (mito), cioè il racconto di un passato glorioso di guerre, e di avventure.
  • Епосът („казано, строфа“, също и „разказ, стихотворение“) е един от трите основни литературни рода в българската литературна традиция (другите два са лириката и драмата). Представлява една или повече случки, за които се разказва. Характеризира се със сюжетност и разгърнато повествование. През Античността и Средновековието се развива стихотворният епос — епопея, новелата, идилията, легенда. През 16–17 в.
  • Epos (řecky: slovo, řeč, vyprávění) je rozměrná epická veršovaná skladba volné kompozice. Typický je pomalý dějový spád.Obvykle popisují historické události, války a hrdinské činy. Prototypem je starověký hrdinský epos, založený na bájesloví (např. Epos o Gilgamešovi). Jeho pokračovatelem je epos středověký (např. Píseň o Cidovi, Píseň o Rolandovi, ruské byliny, jihoslovanské junácké písně).Epos zkratkovitě líčí zrození hrdiny, jeho hrdinské činy, smrt nebo nesmrtelnost.
  • Az eposz az epika legkorábban kialakult, nagy múltú műfaja. A leggyakrabban verses formájú és nagy terjedelmű. Szereplői rendkívüli tulajdonsággal rendelkező hősök, akik nagy tetteket hajtanak végre, ezek a közösség életében jelentősek, de kihathatnak az egész emberiség sorsára is.Az eposz anyaga valamilyen – akár valóságos, akár képzelt – történet, előadási formája is a történeti előadás költőibb változata. Az eposz a múlt költészete, és a fantázia forrása benne az emlékezet, a hagyomány.
  • Epos (gr. έπος, epos = słowo), także: ‘epopeja’, ‘poemat heroiczny’, czasem również ‘poemat epicki’ – jeden z głównych i najstarszych gatunków epiki.Obejmuje utwory najczęściej poetyckie, np. Iliada, Odyseja, rzadziej tworzone prozą, np. Tain bo Coulange, ukazujące dzieje życia legendarnych, częściowo lub całkiem historycznych bohaterów na tle wydarzeń przełomowych dla danego narodu, lub też opowieść o prapoczątkach tego narodu albo grupy etnicznej a także omawia początki kultów religijnych.
  • An epic (from the Ancient Greek adjective ἐπικός (epikos), from ἔπος (epos) "word, story, poem") is a lengthy narrative poem, ordinarily concerning a serious subject containing details of heroic deeds and events significant to a culture or nation. Oral poetry may qualify as an epic, and Albert Lord and Milman Parry have argued that classical epics were fundamentally an oral poetic form.
rdfs:label
  • Épopée
  • Epic poetry
  • Epik şiir
  • Epopeya
  • Epos
  • Epos
  • Epos
  • Epos
  • Eposz
  • Poema epico
  • Poema èpic
  • Poesia épica
  • Wiracarita
  • Епос
  • Эпос
  • 叙事詩
  • 서사시
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:knownFor of
is dbpedia-owl:literaryGenre of
is dbpedia-owl:mainInterest of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:activités of
is prop-fr:genre of
is prop-fr:renomméePour of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of