L’Église antiochienne syriaque maronite, plus connue sous le nom d’Église maronite est une des Églises catholiques orientales. Le chef de l’Église porte le titre de patriarche maronite d’Antioche et de tout l’Orient. Il a sa résidence à Bkerké, au Liban.Le 15 mars 2011, Bechara Boutros Rahi a été élu nouveau patriarche maronite du Liban, en remplacement du cardinal Nasrallah Boutros Sfeir, 91 ans, qui avait annoncé en janvier sa démission après avoir dirigé l’Église pendant 25 ans.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L’Église antiochienne syriaque maronite, plus connue sous le nom d’Église maronite est une des Églises catholiques orientales. Le chef de l’Église porte le titre de patriarche maronite d’Antioche et de tout l’Orient. Il a sa résidence à Bkerké, au Liban.Le 15 mars 2011, Bechara Boutros Rahi a été élu nouveau patriarche maronite du Liban, en remplacement du cardinal Nasrallah Boutros Sfeir, 91 ans, qui avait annoncé en janvier sa démission après avoir dirigé l’Église pendant 25 ans. Monseigneur Rahi est le 77e patriarche depuis l’arrivée des premiers disciples de saint Maron au Liban en provenance de Syrie.Le titre « Mar » veut dire « saint » en araméen. Dans la tradition maronite ce titre est également donné aux saints. Les patriarches maronites portent toujours le nom « Boutros » en second prénom, en référence à Pierre, fondateur de l’Église d’Antioche.Le titre de patriarche d’Antioche est très disputé et est actuellement porté également par quatre autres chefs d’Église.
  • La Iglesia maronita (Marunoye ; en siríaco; Kinīsa mārūniyya كنيسة مارونية en árabe, Latín: Ecclesia maronitarum) es una iglesia sui iuris de rito oriental, fundada por San Marón hacia finales del siglo IV y principios del V. La Iglesia católica y maronita está en plena comunión con la Sede Apostólica de Roma, sin renunciar por ello a sus estructuras y rituales propios. Antes, al igual que a las demás iglesias orientales católicas se le solía aplicar a la Iglesia Maronita el término uniata, pero este término actualmente no es sólo considerado despectivo sino también inexacto ya que se refiere a las uniones parciales con Roma y los maronitas nunca han estado en cisma con el papa romano. Sus lenguajes litúrgicos son el siríaco y el árabe.La Iglesia católica proviene de dos raíces principales. La oriental y la romana, llamada también occidental. En la historia de la raíz oriental existen cuatro importantes sedes de Patriarcas: Jerusalén, Alejandría, Constantinopla y Antioquía de Siria. Dentro del mismo grupo de Iglesias que arrancaron de Antioquía, existen dos subgrupos: sirio-occidental y sirio-oriental. La Iglesia maronita forma parte del grupo sirio-occidental.La Iglesia maronita es la única de todas las orientales que ha permanecido en plena comunión con Roma durante la historia, a pesar de los embates que sufrió a través de los siglos por parte de los monofisitas, los romanos orientales, los turcos y los mamelucos.
  • The Syriac Maronite Church of Antioch (ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryoiṯo morunoiṯo d'anṭiokia; Arabic: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية‎ al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; Latin: Ecclesia Maronitarum) is an Eastern Catholic Church in full communion with the Holy See of Rome. It traces its heritage back to the community founded by Marun, a 4th-century Syriac-Aramean monk venerated as a saint. The first Maronite Patriarch, Saint John Maron, was elected in the late 7th century.Although reduced in numbers today, Maronites remain one of the principal ethno-religious groups in Lebanon. The Maronite Church asserts that since its inception, it has always remained faithful to the Church of Rome and the Pope. In November 2012, Pope Benedict appointed Maronite Patriarch Bechara Boutros al-Rahi as a Cardinal.Before the conquest by Arabian Muslims reached Lebanon, the Lebanese people, including those who would become Muslim and the majority who would remain Christian, spoke a dialect of Aramaic. Syriac (Christian Aramaic) still remains the liturgical language of the Maronite Church. The members of the Maronite Church are a part of the Syriac people; though they have, over time, developed a distinctive Maronite character, this has not obscured their Antiochene and Syriac origin.
  • De Maronitische Kerk (Syrisch: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ , ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; Arabisch: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية‎ , al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; Latijn: Ecclesia Maronitarum) behoort tot de Oosters-katholieke Kerken en volgt de West-Syrische liturgie. De liturgische taal is het Syrisch. Deze Kerk gebruikt de gregoriaanse kalender.
  • A Igreja Siríaca Maronita de Antioquia (ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; em árabe: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; em latim: Ecclesia Maronitarum) é uma Igreja particular sui juris católica, do rito oriental, em plena comunhão com a Sé Apostólica, ou seja, reconhece a autoridade do Papa, o Sumo Pontífice da Igreja Católica. Sua origem remonta à comunidade fundada por [Marun], um monge siríaco-arameu do século IV venerado como santo. O primeiro patriarca maronita, São João Marun, foi eleito no final do século VII.Embora com número relativamente reduzido hoje em dia, os [[1]] ainda são um dos principais grupos etno-religiosos no Líbano Líbano. A Igreja Maronita afirma que, desde o começo, foi sempre fiel à Santa Sé e ao Papa. Esta comunhão total foi reafirmada em 1182. Em novembro de 2012, o Papa Bento XVI nomeou o Patriarca Maronita Bechara Boutros al-Rai como Cardeal.Igreja Maronita
  • Gereja Antiokhia Suryani Maronit (bahasa Suryani klasik: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; bahasa Arab: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-Kanīsa al-Intākīyya al-Seryānīyya al-Mārwnīyya; bahasa Latin: Ecclesia Maronitarum) adalah salah satu dari Gereja-Gereja Katolik Timur yang berada dalam persekutuan penuh dengan Tahta Suci Roma. Gereja ini bermula dari paguyuban yang dibentuk oleh Maron, seorang rahib Suriah abad ke-4 yang dihormati sebagai orang suci. Patriark Maronit pertama, Santo Yohanes Maron, terpilih pada akhir abad ke-7. Meskipun kini berkurang jumlahnya, umat Maronit masih merupakan salah satu dari kelompok-kelompok etnik-keagamaan di Lebanon. Gereja Maronit bersikukuh bahwa sejak awal berdirinya senantiasa setia pada Gereja Roma dan Sri Paus. Pada November 2012, Sri Paus Benediktus menjadikan Patriark Maronit Bechara Boutros al-Rahi seorang Kardinal.Sebelum ditaklukkan oleh kaum Muslim Arab, rakyat Lebanon, yakni sebagian yang menjadi Muslim dan mayoritas yang tetap Kristen, bertutur dalam salah satu logat bahasa Aram. Bahasa Suryani (bahasa Aram Kristen) masih merupakan bahasa liturgi Gereja Maronit. Umat Gereja Maronit adalah bagian dari masyarakat Suryani; meskipun seiring waktu mereka mengembangkan ciri khas Maronitnya sendiri, hal ini tidaklah menafikkan asal usul Antiokhia dan Suryani mereka.
  • Kościół maronicki – jeden z Kościołów Wschodu, powstały w VII wieku na terenach obecnego Libanu i Syrii i tam pierwotnie działający. Wyodrębnił się wskutek przyjęcia monoteletyzmu. Jako jedyny z Kościołów Wschodu w całości pozostaje w unii z Rzymem, nawiązanej w czasach wypraw krzyżowych.Należy zaznaczyć, że sami maronici zaprzeczają, jakoby ich Kościół kiedykolwiek był heretycki, i rzeczywiście, brak bezpośrednich tego dowodów. Z pewnością nigdy nie został oficjalnie potępiony jako taki. Według wersji maronickiej ustanowienie odrębnego patriarchatu maronickiego było skutkiem długotrwałego braku w Antiochii patriarchy, który to od czasu najazdu arabskiego rezydował w Konstantynopolu (od 685), a potem w ogóle przestał być powoływany (od 702 do 742). Jednakże wersji tej nie potwierdzają żadne źródła pochodzące spoza kręgu maronickiego, w szczególności spisy patriarchów antiocheńskich nie wymieniają świętego Jana Marona, który miałby być pierwszym maronickim patriarchą.Nazwa Kościoła pochodzi od imienia jego założyciela świętego Marona (arab. Maroun) – mnicha, pustelnika, kapłana i nauczyciela, cudotwórcy i uzdrowiciela, żyjącego w II połowie IV wieku w górach Taurus nad rzeką Orontes w Syrii, na terenie patriarchatu Antiochii. Święty Maron pozostawił po sobie maronitów – liczne grono uczniów i naśladowców, tworzących zwartą grupę, mieszkającą w monasterze Beit-Maroun. Maronici uznali naukę soboru chalcedońskiego, co postawiło ich w opozycji do antiocheńskich monofizytów (jakobitów). Wskutek prześladowań ze strony monofizytów maronici w V wieku poczęli stopniowo emigrować w góry Libanu, których mieszkańców nawrócili do swoich nauk.W VII wieku w kościele Wschodu, już wówczas podzielonym na odłam monofizycki i melchicki, doszło do następnej herezji – monoteletyzmu. Maronici odrzucili tę herezję, wskutek czego zaczęli ich prześladować również melchici. Do tego dołączyła wojna związana z podbojem tych terenów przez Arabów. Po potępieniu monoteletyzmu przez sobór konstantynopolitański III w 681 doszło do całkowitej emigracji maronitów w góry Libanu, gdzie w 687 w dolinie Jbeil obrali własnego patriarchę – świętego Jana Marona, biskupa Botrys w Libanie. Pod jego wodzą maronici pokonali bizantyjską karną ekspedycję pod w bitwie pod Amioun (694). Po nieudanej próbie powrotu do Antiochii w 938, patriarchowie zamieszkali w dolinie Batroun. Maronici zamieszkiwali trudno dostępne górskie doliny, a najazd arabski spowodował ich całkowite odcięcie od reszty Kościoła, który był przekonany o ich wyginięciu.Stan taki trwał do czasów wypraw krzyżowych. W 1099 krzyżowcy, ku swemu zdumieniu, napotkali w górach Libanu chrześcijan – maronitów, którzy wkrótce stali się ich sprzymierzeńcami. Maronici wstępowali do zakonów rycerskich i wspierali krzyżowców militarnie, a w życiu „cywilnym” doszli do dużej zażyłości z europejskimi mieszkańcami Ziemi Świętej. W 1181 patriarcha maronicki złożył przysięgę wierności papieżowi przed łacińskim patriarchą Antiochii Aimery z Limoges. W ten sposób Kościół maronicki porzucił herezję monoteletyzmu (o ile przyjąć, że ją wyznawał) i przystąpił do unii z Rzymem. Obyło się przy tym bez rozłamu, zarówno wśród hierarchii, jak i wśród wiernych. Kontakt z Rzymem nie został już później zerwany, hierarchie obu kościołów komunikowały się ze sobą. Patriarcha Jeremi z Amshiti uczestniczył nawet w soborze laterańskim IV w 1215. Od 1246 maronici utrzymywali kontakt z franciszkanami. Okres krucjat okazał się renesansem maronitów.Po klęsce wypraw krzyżowych maronici stali się celem najcięższych w swej historii prześladowań ze strony muzułmanów – najpierw egipskich mameluków (1291-1516), a następnie Turków osmańskich (1516-1919). W dodatku między 1260 i 1303 Liban został czterokrotnie najechany przez Mongołów. Chroniąc się przed wojną maronici ponownie wycofali się w górskie doliny, gdzie żyli przemieszani z szyitami i druzami. Maronici zachowali organizację patriarchalno-biskupią. Administrację cywilną sprawowali starsi poszczególnych wsi (arab. mukaddam, l.mn. mukaddimin). W 1440 patriarchowie przenieśli się w dolinę Kannoubine. Na synodzie w Kannoubine w 1580 Kościół maronicki przyjął naukę soboru trydenckiego. W 1606 pod wpływem Rzymu maronici przyjęli kalendarz gregoriański.W wyniku zabiegów jezuity Jana Eliano papież Grzegorz XIII w 1584 ustanowił w Rzymie Kolegium Maronickie, w którym wykształciło się wielu znakomitych duchownych i świeckich maronitów, między innymi patriarcha Stefan Douaihy z Ehden (zm. 1704), bibliotekarz watykański Józef Assemani, profesor paryskiego Kolegium Królewskiego Gabriel z Syjonu, uczony Mirhej ben Namroun. Kolegium Maronickie stało się oknem maronitów na świat. Przetrwało do czasów rewolucji we Francji (1789), gdy zastąpiło je seminarium duchowne w Ain Waraqah.Od początku XVII wieku w Libanie zaczęły powstawać domy zakonów Zachodu – kapucynów (1626), karmelitów (1635), jezuitów (1656). W 1694 patriarcha Douaihy ustanowił pierwszy maronicki zakon – świętego Antoniego. Na początku XVIII wieku wśród maronitów doszło do sporów na tle latynizacji ich obrządku. W celu ich rozstrzygnięcia w 1736 odbył się synod w Louaizeh, który jednak nie podjął decyzji w tej kwestii, a tylko potwierdził unię z Rzymem.W 1845, a później w 1860 doszło do walk z druzami, w wyniku których kilka tysięcy maronitów zginęło, a wielu spośród nich wyemigrowało. Po tych zdarzeniach, na skutek dyplomatycznej i militarnej interwencji Francji Porta Osmańska udzieliła maronitom autonomii. Druga fala emigracji nastąpiła po zakończeniu I wojny światowej, w czasie której wspólnota maronicka cierpiała głód wskutek blokady gór Libanu. W 1919 patriarcha Eliasz Hoayek reprezentował mieszkańców Libanu na konferencji pokojowej w Wersalu. Pod mandatem francuskim (1919-1943) maronici cieszyli się autonomią i swobodą kultu. W niepodległym Libanie tworzą drugą co do liczebności grupę wyznaniową. Do czasów wojny domowej mieli konstytucyjnie zagwarantowane współrządy z muzułmanami.Obecnie w Libanie i Syrii mieszka około 2 milionów maronitów. Kościół ma 13 diecezji w Libanie (Antelias, Baalbek, Botrys, Bejrut, Dżubajl, Dżubba, Dżunija, Sajda, Sarba, Trypolis, Tyr, Zahla i Zgharta), dwie w Syrii (Latakija i Aleppo), dwie na Cyprze (Nikozja i Damas), po jednej w Izraelu (Hajfa) i w Egipcie (Kair). Diaspora maronicka liczy około 4 milionów wiernych, mieszkających głównie w Ameryce Północnej i w południowej Europie. Diecezje maronickie istnieją w USA (Brooklyn i Los Angeles), w Kanadzie, w Meksyku, w Argentynie, w Brazylii i w Australii.Kościół maronicki ma własny obrządek, wywodzący się z rytu antiocheńskiego, ale z licznymi elementami rzymskimi. Obrzędy sprawowane są w liturgicznym języku aramejskim. Latynizacja liturgii nastąpiła głównie w XVII wieku pod wpływem Kolegium Maronickiego i zakonów. Od czasu soboru watykańskiego II usiłowania idą w odwrotną stronę – przywraca się tradycyjną liturgię maronicką. Maronicki Instytut Liturgii w Kaslik poddał już rewizji maronicki mszał (1992) i lekcjonarz (1993). Maronici wprowadzili do kościoła rzymskiego takie wschodnie instytucje, jak różaniec i droga krzyżowa.Z Kościoła maronickiego wywodzi się czworo świętych – Św. Maron, Św. Charbel Makhlouf, Św. Rafka, Św. Nimatullach.Od 2011 patriarchą maronickim jest abp Béchara Boutros Raï.
  • Maruni Kilisesi, (Süryaniceܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia) 7. yüzyılda Süryani Ortodoks Kilisesi'nden ayrılan bir Katolik kilisesidir.Maruniler ise, bu kiliseye bağlı olan ve günümüzde Ortadoğu'da başta anayasal olarak cumhurbaşkanının Maruni olmasının zorunlu olduğu Lübnan olmak üzere Kıbrıs ve Filistin-İsrail topraklarında yaşayan dinî topluluktur. Ayrıca Avrupa, Kuzey Amerika ve Güney Amerika ülkelerinde de göçmen kökenli önemli bir Maruni nüfus yaşamaktadır. Türkiye'de ise varlıkları bilinmekte ama kesin bir sayı tahmini yoktur.
  • Maronitská katolická církev je katolickou církví v jednotě s Římem, původem z Libanonu. Maronité byli na konci 4. století skupinou učedníků, shromážděnou okolo svatého Marona, který spolu s nimi založil mezi Antiochií a Aleppem klášter. Komunita těchto učedníků dodržovala vlastní tradice, až byla součástí antiošského patriarchátu. V 2. polovině 5. století se maronité postavili na stranu nauky Chalkedonského koncilu. V 8. století se maronitští mniši přestěhovali do libanonských hor, kde nadále žili v relativní izolaci. V tomto období se začali rozvíjet jako církev a jejich hlavou začal být biskup, který přijal titul patriarchy Antiochie a celého Východu. Ve 12. století, když byl v Antiochii založen latinský patriarchát, udržovali maronité kontakt s latinskou církví. V roce 1182 ratifikovali formálně maronité svou jednotu s římským biskupem. Faktem však zůstává, že společenství s Římem nebylo v podstatě nikdy přerušeno. Začátkem úzkých vztahů s Apoštolským stolcem byla návštěva patriarchy Jeremjáše II. Al Amšití (1199-1230) v Římě na Čtvrtém lateránském koncilu. Tehdy také začala postupná latinizace maronitského ritu. V 16. století zemi obsadili Turci, a začala dlouhá staletí osmanské nadvlády. V 19. století začaly západní mocnosti poskytovat maronitům žijícím uvnitř otomanské říše ochranu, zvláště při masakrech v roce 1860 v Libanonu a v Damašku. Když v roce 1944 Francie umožnila Libanonu nezávislost, snažila se zaručit bezpečnost maronitské komunity: ústava požadovala maronitského prezidenta. Maronité tvořili jednu ze stran občanské války, jež trvala v Libanonu dlouhá léta od roku 1975. Tisíce maronitů Libanon opustilo a odešlo do západních zemí. Maronitský patriarcha sídlí od roku 1790 v libanonském městě Bkerke. V Libanonu dnes existuje deset maronitských diecézí s přibližně 850 farnostmi a šesti dalšími maronitskými jurisdikcemi na Blízkém Východě. V Římě též od roku 1584 existuje maronitská kolej.Maronitská liturgie je západosyrského původu, ale doznala vlivu východosyrských a latinských tradic. Eucharistická liturgie je převážně variací syrské liturgie svatého Jakuba. Liturgie, původně sloužená v syrštině, se od 7. století (tj. od příchodu Arabů) slouží většinou v arabštině. Existuje rozsáhlá komunita maronitů mimo Libanon. Dnes mají maronité přibližně 3 miliony věřících po celém světě.
  • A maronita egyház egy libanoni székhelyű keleti katolikus egyház.2011. március 15-én választotta meg a maronita egyház püspöki szinódusa Béchara Boutros Raï személyében a maroniták antióchiai pátriárkáját, aki a Keleti Kánonjogi Kódex értelmében benyújtotta a pápához az „ecclesiastica communio”-ra, az egyházi közösségre irányuló kérését, amit XVI. Benedek pápa 2011. március 25-én elfogadott. A pátriárka Nasrallah Pierre Sfeir bíborost követi tisztségében.
  • L'Església Maronita o Església Maronita Siríaca d'Antioquia (en síriac: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܐܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‏ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; en àrab: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-kanīsa al-antākīyya al-seryānīyya al-mārwnīyya, i en llatí: Ecclesia Maronitarum) és una església catòlica sui iuris: forma part de l'Església catòlica, però manté ritu i litúrgia de la tradició siro-antioquina. És l'única església oriental que sempre ha romàs fidel a la seu apostòlica romana. Abans de la conquesta àrab del Líban, els maronites parlaven un dialecte arameu. El siríac és encara la llengua de la litúrgia. El patriarca és elegit per un sínode de bisbes i només després de l'elecció fa professió de comunió amb el papa de Roma.
  • La Chiesa maronita è una Chiesa sui iuris patriarcale in comunione con la Chiesa cattolica. Riti e liturgia derivano dalla tradizione antiochena. È l'unica Chiesa d'Oriente rimasta sempre fedele alla Sede Apostolica. Formalmente conserva un elemento di autonomia: il patriarca viene eletto dal Sinodo dei vescovi e soltanto dopo l'elezione fa professione di comunione con il pontefice romano.
  • Маронитская католическая церковь — древняя христианская церковь, одна из шести Восточных католических церквей, имеющих статус патриархата. Большинство общин церкви находятся в Ливане, а также в Сирии и на Кипре. Постоянная эмиграция маронитов из Ливана привела в последние годы к появлению общин в диаспорах Аргентины, Бразилии, США, Канады, Австралии и других стран.
  • Die Syrisch-Maronitische Kirche von Antiochien (syrisch-aramäisch ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ, ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia), kurz Maroniten (ܡܪܘܢܝܶܐ Moronoye, arabisch ‏موارنة‎, DMG Mawārina), ist eine mit Rom unierte, christliche Kirche, die den römischen Papst als Oberhaupt anerkennt. Die Maroniten sind eine der größten und ältesten Religionsgemeinschaften im Libanon; ihre Kirchensprache ist das Westsyrische.Die Gründung und den Namen ihrer Kirche führen die Maroniten auf den Heiligen Maron, einen syrisch-aramäischen Mönch, zurück. Sie sehen sich durch den Bischofssitz von Antiochia in apostolischer Sukzession.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 261432 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 23690 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 149 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 107337932 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:calendrier
prop-fr:fondateur
  • Disciples de Maron
prop-fr:langue
prop-fr:musique
  • syriaque
prop-fr:nom
  • Église maronite
prop-fr:population
  • > 3500000
prop-fr:primat
  • Mar Bechara Boutros Rahi
prop-fr:rite
prop-fr:siège
  • Bkerké, Liban
prop-fr:territoire
  • Liban
prop-fr:union
  • N'a jamais été séparée
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L’Église antiochienne syriaque maronite, plus connue sous le nom d’Église maronite est une des Églises catholiques orientales. Le chef de l’Église porte le titre de patriarche maronite d’Antioche et de tout l’Orient. Il a sa résidence à Bkerké, au Liban.Le 15 mars 2011, Bechara Boutros Rahi a été élu nouveau patriarche maronite du Liban, en remplacement du cardinal Nasrallah Boutros Sfeir, 91 ans, qui avait annoncé en janvier sa démission après avoir dirigé l’Église pendant 25 ans.
  • De Maronitische Kerk (Syrisch: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ , ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; Arabisch: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية‎ , al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; Latijn: Ecclesia Maronitarum) behoort tot de Oosters-katholieke Kerken en volgt de West-Syrische liturgie. De liturgische taal is het Syrisch. Deze Kerk gebruikt de gregoriaanse kalender.
  • A maronita egyház egy libanoni székhelyű keleti katolikus egyház.2011. március 15-én választotta meg a maronita egyház püspöki szinódusa Béchara Boutros Raï személyében a maroniták antióchiai pátriárkáját, aki a Keleti Kánonjogi Kódex értelmében benyújtotta a pápához az „ecclesiastica communio”-ra, az egyházi közösségre irányuló kérését, amit XVI. Benedek pápa 2011. március 25-én elfogadott. A pátriárka Nasrallah Pierre Sfeir bíborost követi tisztségében.
  • La Chiesa maronita è una Chiesa sui iuris patriarcale in comunione con la Chiesa cattolica. Riti e liturgia derivano dalla tradizione antiochena. È l'unica Chiesa d'Oriente rimasta sempre fedele alla Sede Apostolica. Formalmente conserva un elemento di autonomia: il patriarca viene eletto dal Sinodo dei vescovi e soltanto dopo l'elezione fa professione di comunione con il pontefice romano.
  • Маронитская католическая церковь — древняя христианская церковь, одна из шести Восточных католических церквей, имеющих статус патриархата. Большинство общин церкви находятся в Ливане, а также в Сирии и на Кипре. Постоянная эмиграция маронитов из Ливана привела в последние годы к появлению общин в диаспорах Аргентины, Бразилии, США, Канады, Австралии и других стран.
  • Die Syrisch-Maronitische Kirche von Antiochien (syrisch-aramäisch ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ, ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia), kurz Maroniten (ܡܪܘܢܝܶܐ Moronoye, arabisch ‏موارنة‎, DMG Mawārina), ist eine mit Rom unierte, christliche Kirche, die den römischen Papst als Oberhaupt anerkennt.
  • La Iglesia maronita (Marunoye ; en siríaco; Kinīsa mārūniyya كنيسة مارونية en árabe, Latín: Ecclesia maronitarum) es una iglesia sui iuris de rito oriental, fundada por San Marón hacia finales del siglo IV y principios del V. La Iglesia católica y maronita está en plena comunión con la Sede Apostólica de Roma, sin renunciar por ello a sus estructuras y rituales propios.
  • Maruni Kilisesi, (Süryaniceܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia) 7. yüzyılda Süryani Ortodoks Kilisesi'nden ayrılan bir Katolik kilisesidir.Maruniler ise, bu kiliseye bağlı olan ve günümüzde Ortadoğu'da başta anayasal olarak cumhurbaşkanının Maruni olmasının zorunlu olduğu Lübnan olmak üzere Kıbrıs ve Filistin-İsrail topraklarında yaşayan dinî topluluktur.
  • Kościół maronicki – jeden z Kościołów Wschodu, powstały w VII wieku na terenach obecnego Libanu i Syrii i tam pierwotnie działający. Wyodrębnił się wskutek przyjęcia monoteletyzmu. Jako jedyny z Kościołów Wschodu w całości pozostaje w unii z Rzymem, nawiązanej w czasach wypraw krzyżowych.Należy zaznaczyć, że sami maronici zaprzeczają, jakoby ich Kościół kiedykolwiek był heretycki, i rzeczywiście, brak bezpośrednich tego dowodów. Z pewnością nigdy nie został oficjalnie potępiony jako taki.
  • Maronitská katolická církev je katolickou církví v jednotě s Římem, původem z Libanonu. Maronité byli na konci 4. století skupinou učedníků, shromážděnou okolo svatého Marona, který spolu s nimi založil mezi Antiochií a Aleppem klášter. Komunita těchto učedníků dodržovala vlastní tradice, až byla součástí antiošského patriarchátu. V 2. polovině 5. století se maronité postavili na stranu nauky Chalkedonského koncilu. V 8.
  • Gereja Antiokhia Suryani Maronit (bahasa Suryani klasik: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; bahasa Arab: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-Kanīsa al-Intākīyya al-Seryānīyya al-Mārwnīyya; bahasa Latin: Ecclesia Maronitarum) adalah salah satu dari Gereja-Gereja Katolik Timur yang berada dalam persekutuan penuh dengan Tahta Suci Roma.
  • A Igreja Siríaca Maronita de Antioquia (ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; em árabe: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; em latim: Ecclesia Maronitarum) é uma Igreja particular sui juris católica, do rito oriental, em plena comunhão com a Sé Apostólica, ou seja, reconhece a autoridade do Papa, o Sumo Pontífice da Igreja Católica.
  • L'Església Maronita o Església Maronita Siríaca d'Antioquia (en síriac: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܐܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‏ ʿīṯo suryaiṯo māronaiṯo d'anṭiokia; en àrab: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية al-kanīsa al-antākīyya al-seryānīyya al-mārwnīyya, i en llatí: Ecclesia Maronitarum) és una església catòlica sui iuris: forma part de l'Església catòlica, però manté ritu i litúrgia de la tradició siro-antioquina. És l'única església oriental que sempre ha romàs fidel a la seu apostòlica romana.
  • The Syriac Maronite Church of Antioch (ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ‎ ʿīṯo suryoiṯo morunoiṯo d'anṭiokia; Arabic: الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية‎ al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; Latin: Ecclesia Maronitarum) is an Eastern Catholic Church in full communion with the Holy See of Rome. It traces its heritage back to the community founded by Marun, a 4th-century Syriac-Aramean monk venerated as a saint.
rdfs:label
  • Église maronite
  • Chiesa maronita
  • Маронитская католическая церковь
  • Església Maronita
  • Gereja Maronit
  • Iglesia católica maronita
  • Igreja Maronita
  • Kościół maronicki
  • Maronita egyház
  • Maronite Church
  • Maronitische Kerk
  • Maronitská katolická církev
  • Maruni Kilisesi
  • Syrisch-Maronitische Kirche
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:affiliation of
is dbpedia-owl:religion of
is dbpedia-owl:religiousOrder of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is prop-fr:affiliation of
is prop-fr:culte of
is prop-fr:rattachement of
is prop-fr:religion of
is prop-fr:église of
is foaf:primaryTopic of