L'école néoclassique est un terme générique utilisé pour désigner plusieurs courants économiques qui étudient la formation des prix, de la production et de la distribution des revenus à travers le mécanisme d'offre et de demande sur un marché. L'hypothèse de maximisation de l'utilité qui sous-tend ses calculs économiques la rattache au courant marginaliste né à la fin du XIXe siècle.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • L'école néoclassique est un terme générique utilisé pour désigner plusieurs courants économiques qui étudient la formation des prix, de la production et de la distribution des revenus à travers le mécanisme d'offre et de demande sur un marché. L'hypothèse de maximisation de l'utilité qui sous-tend ses calculs économiques la rattache au courant marginaliste né à la fin du XIXe siècle. Des trois fondateurs du marginalisme à savoir Léon Walras, Carl Menger et William Stanley Jevons, le premier nommé est celui qui a la plus forte influence sur l'école néoclassique actuelle.Le mot néoclassique a été introduit à l’origine par Thorstein Veblen en 1900 pour désigner des auteurs qui intègrent la révolution marginaliste initiée par Stanley Jevons et l'école autrichienne (il n'évoque pas Léon Walras). Les « classiques » sont Adam Smith et David Ricardo, qui ont vécu la 1ère révolution industrielle anglaise (coton, fonte et charbon). Thorstein Veblen classe notamment sous le vocable de « néoclassique » Alfred Marshall et les Autrichiens. À partir des années trente suite aux travaux de John Hicks le courant walrasien va prendre une place croissante et incorporer une partie de l'apport keynésien à travers la synthèse néoclassique. Cette évolution va conduire les économistes dits « autrichiens » à se considérer de plus en plus comme hors de l'école néoclassique et à approfondir ce qui les différencie des autres courants marginalistes. À la question « Qui n'est pas néoclassique ? », il est possible de répondre : l'économie marxiste, le post-keynésianisme, l'école autrichienne et certains courants de la nouvelle économie institutionnelle ou de l'institutionnalisme. Pour E. Roy Weintraub, si l'école néoclassique représente l'orthodoxie et est enseignée dans les grandes universités, elle le doit à sa capacité à « mathématiser » et à « scientifiser » l'économie ainsi qu'à fournir des indications susceptibles de nous éclairer sur les conduites à suivre. David Flacher (Université Paris 13) note cependant que « l'effet est cumulatif : une fois que les orthodoxes sont devenus hégémoniques, ils ont évincé les autres courants ».
  • Economia neoclássica é uma expressão genérica utilizada para designar diversas correntes do pensamento econômico que estudam a formação dos preços, a produção e a distribuição da renda através do mecanismo de oferta e demanda dos mercados.Essas correntes surgem no fim do século XIX, com o austríaco Carl Menger (1840-1921), o inglês William Stanley Jevons (1835-1882) e o suíço Léon Walras (1834-1910). Posteriormente, destacaram-se o inglês Alfred Marshall (1842-1924), o sueco Knut Wicksell (1851-1926), o italiano Vilfredo Pareto (1848-1923) e o estadunidense Irving Fisher (1867-1947).A palavra neo-classical ('neoclássico') foi introduzida por Thorstein Veblen em 1900 para designar os autores que integraram a chamada revolução marginalista, iniciada por Stanley Jevons e a escola austríaca (Léon Walras não é citado). Veblen inclui nessa categoria Alfred Marshall e os austríacos, principalmente.
  • In economia con la locuzione economia neoclassica ci si riferisce ad un approccio generale alla disciplina economica basato sulla determinazione di prezzi, produzione e reddito attraverso il modello di domanda e offerta.
  • Neoklasická ekonomie je jedním ze dvou směrů současné ekonomie hlavního proudu. Druhým směrem jsou školy soustředěné kolem keynesiánství, zejména neokeynesiánství a postkeynesiánství.Neoklasická ekonomie je takto nazývána proto, že některými předpoklady a východisky navazuje na původní klasickou ekonomii, ovšem zároveň jí překonává zapojením nových myšlenek a nástrojů ekonomické analýzy.
  • Neoklassieke economie is een term die in gebruik is voor verschillende benaderingen binnen de economie, die zich richten op het bepalen van prijzen, geleverde goederen en diensten en de inkomensverdeling in markten door middel van vraag en aanbod, vaak tot stand gebracht door middel van een hypothetische nutsmaximalisatie door particulieren, onder restrictie van een gegeven inkomen, en van winstmaximalisatie door bedrijven, onder de restrictie van gegeven kosten, waar zowel particulieren en bedrijven de productiefactoren, waar zij over beschikken, op basis van de beschikbare informatie en in overeenstemming met de rationele keuzetheorie inzetten. De neoklassieke economie domineert de micro-economie en vormt samen met de Keynesiaanse economie de neoklassieke synthese, die de economische wetenschap al decennia lang domineert. Er bestaat al lang veel kritiek op de neoklassieke economie. Deze kritiek wordt vaak verpakt in nieuwere versies van de neoklassieke theorie, waar aanvullende aannames over het gedrag van particulieren en bedrijven zijn opgenomen. Ook worden soms bestaande aannames verworpen. De term, neoklassieke theorie werd in 1900 geïntroduceerd door Thorstein Veblen in zijn Preconceptions of Economic Science om een onderscheid te maken tussen de marginalisten in de traditie van de Alfred Marshall en de Oostenrijkse School. De term werd later gebruikt door John Hicks, George Stigler, en anderen die ten onrechte veronderstelden dat de belangrijke geschillen tussen de marginalistische scholen grotendeels waren opgelost om te verwijzen naar het werk van Carl Menger, William Stanley Jevons, John Bates Clark en vele anderen. Heden ten dage wordt de term meestal gebruikt om te verwijzen naar de hoofdstroom binnen de economische wetenschap, hoewel het ook wordt gebruikt als overkoepelende term voor een aantal vaak reeds ter ziele gegane scholen. De institutionele economie, verschillende historische scholen, de Marxistische economie en diverse andere heterodoxe benaderingen van de economische wetenschap maken geen deel uit van de neoklassieke economie.
  • El terme economia neoclàssica o escola neoclàssica és un concepte imprecís utilitzat en economia; ciència política, etc, per a referir-se en general a un enfocament econòmic basat en l'anàlisi marginalista que inclou la percepció de l'Homo œconomicus.Generalment s'empra en dues accepcions: per a referir-se als desenvolupaments en el pensament econòmic entre 1870 i 1920 i per a designar -més o menys críticament- el que es considera el pensament econòmic ortodox o dominant (mainstream) en l'actualitat.L'economista neoclàssic en qüestionament és per Alfred Marshall de la següent manera: entre els neoclàssics moderns pot distingir-se, entre uns altres, als nous clàssics (molts dels quals són partidaris del monetarisme) i els adherents de la síntesi neoclàssica
  • Neo-klasik adalah istilah yang digunakan untuk mendefinisikan beberapa aliran pemikiran ilmu ekonomi yang mencoba menjabarkan pembentukan harga , produksi, dan distribusi pendapatan melalui mekanisme permintaan dan penawaran pada suatu pasar. Asumsi maksimalisasi utilitas mendekatkan mazhab ini pada aliran ekonomi marginalis yang lahir pada akhir abad 19. Tiga penggagas utama mazhab ini adalah Léon Walras, Carl Menger dan William Stanley Jevons. Istilah neo-klasik sendiri diperkenalkan pertama kali oleh Thorstein Veblen pada tahun 1900 untuk meng-kategori-kan segolongan ekonom yang mendukung revolusi marginalis yang digagas oleh William Stanley Jevons. Di antara ekonom tersebut terdapat Alfred Marshall dan para ekonom Austria (Mazhab ekonomi Austria). Sejak dekade 1930-an, diawali oleh pemikiran John Hicks, aliran ekonomi walrasian (yang dipelopori oleh Léon Walras) semakin mendapat tempat di antara kaum ekonom marginalis. Aliran walrasian mengadopsi pemikiran Keynesianisme dalam sintesa neo-klassik. Evolusi ini berakibat pada pemisahaan dari para ekonom Austria dari mazhab neo-klassik. Aliran-aliran ekonomi di luar neo-klassik: : ekonomi marksis, post-keynesianisme, Mazhab ekonomi Austria dan beberapa aliran pemikiran baru ekonomi (institusionalis). Menurut E. Roy Weintraub, keunggulan mazhab neo-klassik terletak pada kemampuannya untuk merepresentasikan ekonomi secara matematis dan ilmiah dan juga kemampuannya untuk memberikan indikasi-indikasi akan arah atau tindakan ekonomi yang harus diambil.
  • Неокласическата икономика е термин, който се използва за обозначаване на преобладаващата икономическа тенденция, на ортодоксалния или на традиционната икономика.
  • A neoklasszikus közgazdaságtan a közgazdaság-tudománynak a 19. század utolsó és a 20. század első harmadában domináns iskolája. Kezdetét 1871-re, a marginalista forradalom kezdő évére szokás tenni. A neoklasszikus közgazdaságtan időszakát általános vélekedés szerint John Maynard Keynes Általános elméletének megjelenése (1936) zárta le; mások viszont úgy gondolják, hogy a jelenleg domináns mikro- és makroökonómiai irányzatok is a neoklasszikus iskola részei, vagyis ennek a közgazdaságtani irányzatnak a fejlődése mindmáig nem zárult le.A neoklasszikus közgazdaságtan legfontosabb képviselői William Stanley Jevons, Carl Menger, Léon Walras, Alfred Marshall és tanítványaik, követőik.
  • Unter Neoklassik oder unter neoklassischer Theorie versteht man eine Familie von wirtschaftswissenschaftlichen Ansätzen, die seit der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts entwickelt wurden. Die Neoklassik löste historisch insbesondere die durch Adam Smith begründete klassische Nationalökonomie ab. Die Neoklassik dominierte das (liberale) ökonomische Denken bis in die zwanziger Jahre des 20. Jahrhunderts, bis der Keynesianismus für einige Jahrzehnte eine dominierende Rolle übernahm. Nachdem dieser in den 1970er Jahren langsam wieder verdrängt wurde, erlebte neoklassisches Denken eine Renaissance.
  • El término 'economía neoclásica' o 'escuela neoclásica' es un concepto impreciso utilizado en [economía]; [ciencia política], etc., para referirse en general a un enfoque económico basado en una tentativa de integrar al análisis marginalista algunas de las percepciones provenientes de la economía clásica.Entre otras, estas tentativas incluyen: La consideración tanto de la oferta como la demanda en la determinación de los precios. Segundo: los neoclásicos otorgan gran importancia al papel del dinero en asuntos económicos. Tercero, los neoclásicos extendieron el análisis económico a otras situaciones que las consideradas tanto por los clásicos como los marginalistas, es decir, examinaron no solo situaciones de monopolio, duopolio y competencia perfecta, sino también situaciones de competencia imperfecta. (op. cit)Se podría agregar que los neoclásicos reintroducen el estudio de los grupos o agregados.El término generalmente se emplea en dos acepciones: para referirse a los desarrollos en el pensamiento económico entre 1870 y 1920 y -más o menos críticamente- a lo que se considera el pensamiento económico ortodoxo o dominante (mainstream) en la actualidad. En las palabras de E. Roy Weintraub: "Todos somos neoclásicos ahora, incluso los keynesianos, porque lo que se enseña a los estudiantes, lo que es la economía principal (mainstream), es economía neoclásica"El economista neoclásico por excelencia es Alfred Marshall, quien es considerado el fundador de una de las grandes aproximaciones de la escuela (ver Equilibrio parcial). Otra de las grandes figuras es Léon Walras, fundador de otra de las grandes aproximaciones (ver Teoría del equilibrio general).- Otros neoclásicos de gran importancia incluyen Knut Wicksell e Irving Fisher (ver Monetarismo); Arthur Pigou y Vilfredo Pareto (ver Economía del bienestar) etc.Como lo anterior sugiere, la escuela neoclásica ejerció gran influencia en los desarrollos posteriores del pensamiento económico durante el siglo XX, por ejemplo, a través de la conocida La síntesis clásico-keynesiana o Neokeynesianismo, e incluso en el presente, a través de los nuevos clásicos
  • Pod pojęciem ekonomii neoklasycznej rozumie się całą grupę teorii ekonomicznych wywodzących się z drugiej połowy XIX wieku, opierających się na stworzonej przez Adama Smitha ekonomii klasycznej. Ekonomia neoklasyczna była dominującą teorią ekonomiczną aż do lat 30. XX wieku, kiedy to została wyparta przez keynesizm.
  • Ekonomia neoklasikoa, eskola neoklasiko ere deitzen dena, aldagai ekonomikoetako balioak eskaintza eta eskariaren bitartez zehazten dituena. XIX. mendean garatutako marjinalismo izeneko korronte ekonomikoan du jatorri. Alfred Marshall jotzen da korronte honen aitzindari eta sortzailetzat, bereziki 1890eko Principles of Economics bere liburuaren bitartez.
  • Неоклассическая экономическая теория возникла в 1870-е годы.Представители: Карл Менгер, Фридрих фон Визер, Эйген фон Бём-Баверк (австрийская школа), У. С. Джевонс и Л. Вальрас (математическая школа), Дж. Б. Кларк (американская школа), Ирвинг Фишер, А. Маршалл и А. Пигу (кембриджская школа).Неоклассическое направление исследует поведение т. н. экономического человека (потребителя, предпринимателя, наёмного работника), который стремится максимизировать доход и минимизировать затраты. Основные категории анализа — предельные величины (см. Маржинализм). Экономисты неоклассического направления разработали теорию предельной полезности и теорию предельной производительности, теорию общего экономического равновесия, согласно которой механизм свободной конкуренции и рыночного ценообразования обеспечивает справедливое распределение доходов и полное использование экономических ресурсов, экономическую теорию благосостояния, принципы которой положены в основу современной теории государственных финансов (П. Сэмуэльсон), теорию рациональных ожиданий и др.Во второй половине XIX века наряду с марксизмом возникает и развивается неоклассическая экономическая теория. Из всех её многочисленных представителей наибольшую известность приобрёл английский учёный Альфред Маршалл (1842—1924). Он был профессором, заведующим кафедрой политической экономии Кембриджского университета. А. Маршалл обобщил результаты новых экономических исследований в фундаментальном труде "Принципы экономической теории" (1890).В своих работах А. Маршалл опирался как на идеи классической теории, так и на идеи маржинализма. Маржинализм (от английского marginal — предельный, крайний) — это течение в экономической теории, возникшее во второй половине XIX века. Экономисты-маржиналисты в своих исследованиях использовали предельные величины, такие как предельная полезность (полезность последней, дополнительной единицы блага), предельная производительность (продукция, произведённая последним нанятым работником).Данные понятия использовались ими в теории цены, теории заработной платы и при объяснении многих других экономических процессов и явлений.В своей теории цены А. Маршалл опирается на концепции спроса и предложения. Цена блага определяется соотношением спроса и предложения. В основе спроса на благо лежат субъективные оценки предельной полезности блага потребителями (покупателями). В основе предложения блага лежат издержки производства. Производитель не может продавать по цене, не покрывающей его затраты на производство. Если классическая экономическая теория рассматривала формирование цен с позиций производителя, то неоклассическая теория рассматривает ценообразование и с позиций потребителя (спрос), и с позиций производителя (предложение).Неоклассическая экономическая теория так же, как и классическая, исходит из принципа экономического либерализма, принципа свободной конкуренции. Но в своих исследованиях неоклассики больший акцент делают на исследовании прикладных практических проблем, в большей степени используют количественный анализ и математику, чем качественный (содержательный, причинно-следственный). Наибольшее внимание уделяется проблемам эффективного использования ограниченных ресурсов на микроэкономическом уровне, на уровне предприятия и домашнего хозяйства. Неоклассическая экономическая теория является одной из основ многих направлений современной экономической мысли.
  • 신고전파 경제학(新古典經濟學)는 경제 학파의 하나로, 시장이 어떻게 작동하는지를 설명하는 학문이다. 원래는 영국 고전파의 전통을 중시한 알프레드 마셜의 경제학을 일컫는 말로 여겨지지만, 일반적으로는 한계혁명 이후의 효용 이론과 시장균형 분석을 받아들인 경제학을 가리킨다. 현재 신고전파 경제학은 미시경제학의 주류 학파가 되었으며, 케인스 경제학과 함께 주류 경제학을 이루고 있다.거시 경제학에서 일컫는 거시 신고전경제(new classical economics)는 이전의 신고전파(neoclassical economics)와 구별된다.
  • 新古典派経済学(しんこてんはけいざいがく、英: Neoclassical economics)とは、経済学における学派の一つ。近年盛んになった新しい古典派(ニュー・クラシカル)との区別からネオクラシカルと呼ぶこともある。もともとはイギリスの古典派経済学の伝統を重視したアルフレッド・マーシャルの経済学をさしたとされるが、一般には限界革命以降の限界理論と市場均衡分析をとりいれた経済学をさす。数理分析を発展させたのが特徴であり、代表的なものにレオン・ワルラスの一般均衡理論や新古典派成長理論などがある。これにその流れを汲んだアーヴィング・フィッシャーやアメリカで発展した新古典派(ジェヴォンス派)を含める場合もある。 新古典派においては一般に、経済を経済主体の最適化行動と需給均衡の枠組みで捉え、パレートの意味での効率性によって規範的な評価を行う。
  • Neoclassical economics is a term variously used for approaches to economics focusing on the determination of prices, outputs, and income distributions in markets through supply and demand, often mediated through a hypothesized maximization of utility by income-constrained individuals and of profits by cost-constrained firms employing available information and factors of production, in accordance with rational choice theory.Neoclassical economics dominates microeconomics, and together with Keynesian economics forms the neoclassical synthesis which dominates mainstream economics today. Although neoclassical economics has gained widespread acceptance by contemporary economists, there have been many critiques of neoclassical economics, often incorporated into newer versions of neoclassical theory.
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dbpedia-owl:wikiPageID
  • 129394 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageLength
  • 25325 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageOutDegree
  • 163 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageRevisionID
  • 110981448 (xsd:integer)
dbpedia-owl:wikiPageWikiLink
prop-fr:année
  • 1971 (xsd:integer)
prop-fr:auteurs
  • Arrow, Kenneth J. and Frank Hahn
prop-fr:isbn
  • 978 (xsd:integer)
prop-fr:langue
  • anglais
prop-fr:langueOriginale
  • anglais
  • anglais
prop-fr:lccn
  • 72170637 (xsd:integer)
prop-fr:lieu
  • San Francisco
prop-fr:numéroD'édition
  • 2 (xsd:integer)
prop-fr:titre
  • General Competitive Analysis
prop-fr:wikiPageUsesTemplate
prop-fr:éditeur
  • Holden-Day, San Francisco
dcterms:subject
rdfs:comment
  • L'école néoclassique est un terme générique utilisé pour désigner plusieurs courants économiques qui étudient la formation des prix, de la production et de la distribution des revenus à travers le mécanisme d'offre et de demande sur un marché. L'hypothèse de maximisation de l'utilité qui sous-tend ses calculs économiques la rattache au courant marginaliste né à la fin du XIXe siècle.
  • In economia con la locuzione economia neoclassica ci si riferisce ad un approccio generale alla disciplina economica basato sulla determinazione di prezzi, produzione e reddito attraverso il modello di domanda e offerta.
  • Neoklasická ekonomie je jedním ze dvou směrů současné ekonomie hlavního proudu. Druhým směrem jsou školy soustředěné kolem keynesiánství, zejména neokeynesiánství a postkeynesiánství.Neoklasická ekonomie je takto nazývána proto, že některými předpoklady a východisky navazuje na původní klasickou ekonomii, ovšem zároveň jí překonává zapojením nových myšlenek a nástrojů ekonomické analýzy.
  • El terme economia neoclàssica o escola neoclàssica és un concepte imprecís utilitzat en economia; ciència política, etc, per a referir-se en general a un enfocament econòmic basat en l'anàlisi marginalista que inclou la percepció de l'Homo œconomicus.Generalment s'empra en dues accepcions: per a referir-se als desenvolupaments en el pensament econòmic entre 1870 i 1920 i per a designar -més o menys críticament- el que es considera el pensament econòmic ortodox o dominant (mainstream) en l'actualitat.L'economista neoclàssic en qüestionament és per Alfred Marshall de la següent manera: entre els neoclàssics moderns pot distingir-se, entre uns altres, als nous clàssics (molts dels quals són partidaris del monetarisme) i els adherents de la síntesi neoclàssica
  • Неокласическата икономика е термин, който се използва за обозначаване на преобладаващата икономическа тенденция, на ортодоксалния или на традиционната икономика.
  • Pod pojęciem ekonomii neoklasycznej rozumie się całą grupę teorii ekonomicznych wywodzących się z drugiej połowy XIX wieku, opierających się na stworzonej przez Adama Smitha ekonomii klasycznej. Ekonomia neoklasyczna była dominującą teorią ekonomiczną aż do lat 30. XX wieku, kiedy to została wyparta przez keynesizm.
  • Ekonomia neoklasikoa, eskola neoklasiko ere deitzen dena, aldagai ekonomikoetako balioak eskaintza eta eskariaren bitartez zehazten dituena. XIX. mendean garatutako marjinalismo izeneko korronte ekonomikoan du jatorri. Alfred Marshall jotzen da korronte honen aitzindari eta sortzailetzat, bereziki 1890eko Principles of Economics bere liburuaren bitartez.
  • 신고전파 경제학(新古典經濟學)는 경제 학파의 하나로, 시장이 어떻게 작동하는지를 설명하는 학문이다. 원래는 영국 고전파의 전통을 중시한 알프레드 마셜의 경제학을 일컫는 말로 여겨지지만, 일반적으로는 한계혁명 이후의 효용 이론과 시장균형 분석을 받아들인 경제학을 가리킨다. 현재 신고전파 경제학은 미시경제학의 주류 학파가 되었으며, 케인스 경제학과 함께 주류 경제학을 이루고 있다.거시 경제학에서 일컫는 거시 신고전경제(new classical economics)는 이전의 신고전파(neoclassical economics)와 구별된다.
  • 新古典派経済学(しんこてんはけいざいがく、英: Neoclassical economics)とは、経済学における学派の一つ。近年盛んになった新しい古典派(ニュー・クラシカル)との区別からネオクラシカルと呼ぶこともある。もともとはイギリスの古典派経済学の伝統を重視したアルフレッド・マーシャルの経済学をさしたとされるが、一般には限界革命以降の限界理論と市場均衡分析をとりいれた経済学をさす。数理分析を発展させたのが特徴であり、代表的なものにレオン・ワルラスの一般均衡理論や新古典派成長理論などがある。これにその流れを汲んだアーヴィング・フィッシャーやアメリカで発展した新古典派(ジェヴォンス派)を含める場合もある。 新古典派においては一般に、経済を経済主体の最適化行動と需給均衡の枠組みで捉え、パレートの意味での効率性によって規範的な評価を行う。
  • Neo-klasik adalah istilah yang digunakan untuk mendefinisikan beberapa aliran pemikiran ilmu ekonomi yang mencoba menjabarkan pembentukan harga , produksi, dan distribusi pendapatan melalui mekanisme permintaan dan penawaran pada suatu pasar. Asumsi maksimalisasi utilitas mendekatkan mazhab ini pada aliran ekonomi marginalis yang lahir pada akhir abad 19. Tiga penggagas utama mazhab ini adalah Léon Walras, Carl Menger dan William Stanley Jevons.
  • A neoklasszikus közgazdaságtan a közgazdaság-tudománynak a 19. század utolsó és a 20. század első harmadában domináns iskolája. Kezdetét 1871-re, a marginalista forradalom kezdő évére szokás tenni.
  • Neoklassieke economie is een term die in gebruik is voor verschillende benaderingen binnen de economie, die zich richten op het bepalen van prijzen, geleverde goederen en diensten en de inkomensverdeling in markten door middel van vraag en aanbod, vaak tot stand gebracht door middel van een hypothetische nutsmaximalisatie door particulieren, onder restrictie van een gegeven inkomen, en van winstmaximalisatie door bedrijven, onder de restrictie van gegeven kosten, waar zowel particulieren en bedrijven de productiefactoren, waar zij over beschikken, op basis van de beschikbare informatie en in overeenstemming met de rationele keuzetheorie inzetten.
  • El término 'economía neoclásica' o 'escuela neoclásica' es un concepto impreciso utilizado en [economía]; [ciencia política], etc., para referirse en general a un enfoque económico basado en una tentativa de integrar al análisis marginalista algunas de las percepciones provenientes de la economía clásica.Entre otras, estas tentativas incluyen: La consideración tanto de la oferta como la demanda en la determinación de los precios.
  • Neoclassical economics is a term variously used for approaches to economics focusing on the determination of prices, outputs, and income distributions in markets through supply and demand, often mediated through a hypothesized maximization of utility by income-constrained individuals and of profits by cost-constrained firms employing available information and factors of production, in accordance with rational choice theory.Neoclassical economics dominates microeconomics, and together with Keynesian economics forms the neoclassical synthesis which dominates mainstream economics today.
  • Unter Neoklassik oder unter neoklassischer Theorie versteht man eine Familie von wirtschaftswissenschaftlichen Ansätzen, die seit der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts entwickelt wurden. Die Neoklassik löste historisch insbesondere die durch Adam Smith begründete klassische Nationalökonomie ab. Die Neoklassik dominierte das (liberale) ökonomische Denken bis in die zwanziger Jahre des 20. Jahrhunderts, bis der Keynesianismus für einige Jahrzehnte eine dominierende Rolle übernahm.
  • Economia neoclássica é uma expressão genérica utilizada para designar diversas correntes do pensamento econômico que estudam a formação dos preços, a produção e a distribuição da renda através do mecanismo de oferta e demanda dos mercados.Essas correntes surgem no fim do século XIX, com o austríaco Carl Menger (1840-1921), o inglês William Stanley Jevons (1835-1882) e o suíço Léon Walras (1834-1910).
  • Неоклассическая экономическая теория возникла в 1870-е годы.Представители: Карл Менгер, Фридрих фон Визер, Эйген фон Бём-Баверк (австрийская школа), У. С. Джевонс и Л. Вальрас (математическая школа), Дж. Б. Кларк (американская школа), Ирвинг Фишер, А. Маршалл и А. Пигу (кембриджская школа).Неоклассическое направление исследует поведение т. н. экономического человека (потребителя, предпринимателя, наёмного работника), который стремится максимизировать доход и минимизировать затраты.
rdfs:label
  • École néo-classique
  • Economia neoclassica
  • Economia neoclàssica
  • Economia neoclássica
  • Economía neoclásica
  • Ekonomi neo-klasik
  • Ekonomia neoklasiko
  • Ekonomia neoklasyczna
  • Neoclassical economics
  • Neoklasická ekonomie
  • Neoklassieke theorie
  • Neoklassische Theorie
  • Neoklasszikus közgazdaságtan
  • Неокласическа икономика
  • 新古典派経済学
  • 신고전파 경제학
  • Неоклассическая экономическая теория
owl:sameAs
http://www.w3.org/ns/prov#wasDerivedFrom
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpedia-owl:wikiPageWikiLink of
is foaf:primaryTopic of